ข้าจะเป็นแม่ครัวตัวน้อยแห่งวังหลวง (จบ)

            อากาศข้างนอกค่อนข้างหนาว เฉินเกอหยิบก้อนหินขึ้นมาก้อนหนึ่งแล้วเขวี้ยงลงไปในน้ำจนเกิดเป็นเสียงหนักทุ้มดัง “ต๋อม”

            เขายกยิ้มมุมปาก เสียงก้อนหินกระทบกับน้ำเดิมทีต้องใสกังวานกว่านี้ ทว่าน้ำกลายเป็นน้ำแข็งบางๆโยนก้อนหินลงไปเสียงจึงหนักทุ้ม แต่อีกไม่กี่วันน้ำแข็งเหล่านี้ก็จะละลายเสียงก็จะกลับมาใสกังวานดังเดิม อีกไม่กี่วันก็จะหมดฤดูหนาวแล้วกำลังจะเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิอีกไม่ช้า

            หนิงมู่ฉือรับรู้ได้ถึงความในใจของเฉินเกอหากยังคงซบหน้าอยู่กับไหล่ของเฉินเกอเช่นนั้น ไม่ยอมเงยหน้าขึ้น

            ทว่าต่อมานางเหมือนจะคิดบางเรื่องขึ้นมาได้ จึงเงยหน้าขึ้นมามองเฉินเกออย่างซาบซึ้งแต่เมื่อคิดได้ว่าเมื่อครู่ตัวเองเสียกิริยา พลันยืนตัวตรงน้ำตาไหลร้องไห้ระบายเอาทุกสิ่งทุกอย่างออกมาขณะที่ภายในใจรู้สึกหนักหน่วงเหลือคณา แต่นางก็ต้องยอมรับความจริงนางเดินไปที่ห้องของตัวเองอย่างเงียบๆ

            เฉินเกอที่กลัวว่าหนิงมู่ฉือจะทำเรื่องโง่ๆ จึงเดินตามไป

            ครั้นหนิงมู่ฉือเข้ามาในห้อง เห็นพ่อบ้านและหลิงชีกำลังเขี่ยถ่านในเตาฝืนยิ้มให้ทั้งสองคนด้วยดวงตาแดงก่ำประหนึ่งกระต่าย “หลายปีมานี้ลำบากพ่อบ้านแล้วดูแลท่านตาไม่ใช่เรื่องง่ายเลย”

            ซั่งกวนหลี่จูงมือพาหนิงมู่ฉือไปนั่ง ตบไหล่อย่างปลอบใจใช้มือช่วยเช็ดน้ำตาให้ ก่อนจะเอ่ยอย่างปวดใจว่า “คุณหนูไม่ต้องร้องถ้าร้องใจข้าน้อยก็จะเจ็บปวดตามไปด้วย ข้าน้อยดีใจแทนนายท่านหลายปีมานี้การที่นายท่านต้องรออยู่ที่นี่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ในที่สุดคุณหนูก็กลับมา”

            “ในเมื่อรออยู่ที่นี่ แล้วเหตุใดถึงต้องลงกลอนจวนข้างๆแล้วมาอาศัยอยู่ในจวนหลังเล็กนี่ด้วย” หนิงมู่ฉือคิดอย่างไรก็คิดไม่ออกในเมื่ออาศัยอยู่ที่นี่ เหตุใดถึงเลือกที่จะอยู่ในจวนหลังเล็กนี้

            หนิงมู่ฉือมองจวนหลังนั้นอย่างมีความหวังพลางนึกถึงสิ่งที่มารดาบอกในจดหมาย นางอยากเข้าไปดูในจวนหลังนั้นนางกัดริมฝีปากพร้อมกับขบคิดอย่างลังเล ก่อนจะเอ่ยปากว่า “พ่อบ้านข้าอยากเข้าไปดูในจวนหลังนั้น เพราะว่าท่านแม่…”

            น้ำเสียงแหบแห้งของท่านตาดังมาจากในห้อง ที่แท้ท่านตาตื่นแล้ว และได้ยินสิ่งที่นางพูดหมดจึงเรียกนางให้เข้าไปหา ก่อนจะวางกุญแจเก่าๆ ไว้บนมือนางเอ่ยด้วยสติที่ไม่ค่อยจะสมประกอบนัก “นางหนูก่อนหน้านี้ตาได้อ่านจดหมายของแม่เจ้า ตาไม่มีของใดจะให้เจ้า มีแต่กุญแจดอกนี้อยากรู้เรื่องใดก็เข้าไปตามหาเองเถิด”

            นางมองท่านตาอย่างซาบซึ้ง ขณะกำลังจะเอ่ยขอบคุณคาดไม่ถึงว่าท่านตาจะหลับไปอีกครา

            พ่อบ้านที่ตามเข้ามาในห้องด้วยเห็นหนิงมู่ฉือชูกุญแจอวดก็ยิ้มออกมาจนเห็นรอยย่นตรงหางตาได้อย่างชัดเจน “ไปดูสิขอรับ”

            พ่อบ้านเดินไปนั่งข้างเตียงท่านตา จัดผ้าห่มฟังเสียงลมหายใจอย่างสม่ำเสมอของท่านตา หนิงมู่ฉือมองภาพตรงหน้าอย่างอ่อนใจเดินถือกุญแจด้วยใจเต้นแรงไปที่จวนหลังนั้น นางเสียบลูกกุญแจเข้าไปในแม่กุญแจหมุนจนได้ยินเสียงดังกริ๊ก แม่กุญแจถูกปลดออก นางผลักเปิดประตูเข้าไปสิ่งแรกที่เข้าสู่สายตาคือ ลานด้านหน้าที่มีหญ้าขึ้นรก ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดเมื่อเห็นใจนางถึงรู้สึกหนาวเหน็บ

            นางเดินผ่านหญ้ารกครึ้มไปยังประตูไม้ ขณะกำลังจะเปิดเข้าไปนางรู้สึกเย็นวาบที่คอ ราวกับมีบางคนเป่าลมใส่คอนาง นางตกใจจนนิ่งงันพร้อมกับคิดว่า หรือในจวนหลังนี้จะมีสิ่งสกปรกอาศัยอยู่

            มือที่ผลักเปิดประตูช้าลงเพราะกลัววิญญาณที่อยู่ภายในนางรวบรวมสมาธิเพื่อฟังเสียงรอบๆ

            ทันใดนั้นเองมีมือข้างหนึ่งมาจับไหล่นางเอาไว้ นางหลับตาด้วยความหวาดกลัวจากนั้นน้ำเสียงของบุรุษผู้หนึ่งก็ดังขึ้น “ฉือเอ๋อร์”

            นางลืมตา หัวใจเต้นรัวและแรงก่อนจะพบว่าที่แท้คือเฉินเกอนั่นเองที่มาอยู่ด้านหลังนาง นางถอนหายใจอย่างโล่งใจแต่พอคิดได้ว่าอีกฝ่ายมีเรื่องปิดบังนางไม่น้อย จึงเกิดความรู้สึกระแวงเขาขึ้นมาทันที

            “จอมยุทธ์น้อยเฉิน ท่านตามข้ามาด้วยเหตุใด!” นางเอ่ยขณะใช้มือลูบอกปลอบโยนตัวเองพลางมองเขาอย่างหวาดระแวด

            ตั้งแต่เกิดเรื่องที่โรงเตี๊ยม นางมีความรู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่น่าใช่คนธรรมดา นางมีความรู้สึกว่าอีกฝ่ายจงใจเข้ามาใกล้ชิดนางเพราะจุดประสงค์บางอย่าง

            อีกฝ่ายตั้งใจช่วยชีวิตนาง แอบตามนางตั้งแต่ที่จวนนายอำเภอเรื่องนี้ต้องมีลับลมคมในแน่ อีกทั้งตอนอยู่ที่โรงเตี๊ยมยังเกิดเรื่องที่ไม่คาดฝันขึ้นอีก

            คิดได้เช่นนั้นสีหน้านางเปลี่ยนเป็นเย็นชาแม้แต่น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาก็ดูแข็งๆ ทั้งยังเต็มไปด้วยความสงสัย “จอมยุทธ์น้อยเฉินท่านไม่คิดจะอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นในโรงเตี๊ยมคืนนั้นให้ข้าฟังหน่อยหรือ”

            หนิงมู่ฉือเดาไม่ผิด เฉินเกอไม่ใช่คนธรรมดา และมีเรื่องปิดบังหลายเรื่องไม่แปลกที่หนิงมู่ฉือจะรู้สึกระแวง นางพาเฉินเกอเข้าไปในห้องห้องหนึ่ง พาไปนั่งบนเก้าอี้ซึ่งมีฝุ่นเขรอะ

            เฉินเกอยิ้มบางๆ ท่าทีดูไม่เป็นธรรมชาติ ใช้มือปัดฝุ่นที่อยู่ตามเสื้อผ้าก้มหน้าไม่สบตาขณะเอ่ย “หากข้าบอกว่าทั้งหมดคือเรื่องบังเอิญ เจ้าจะเชื่อหรือไม่”

            “เฉินเกอ ท่านห้ามปิดบังข้า ตั้งแต่ที่ท่านเอาตัวเข้ามาใกล้ชิดข้าข้าก็รู้สึกว่ามันแปลก ท่านไม่คิดจะอธิบายให้ข้าฟังหน่อยหรือ” นางยังคงถามคำถามเดิมขณะส่ายหน้าเป็นการบอกว่าไม่เชื่อในสิ่งอีกฝ่ายที่พูดมา

            เฉินเกอถอนหายใจออกมา หลับตาครู่หนึ่ง ลืมตาขึ้นมาอีกครั้งในดวงตาเต็มไปด้วยความแค้น “หากเจ้าอยากรู้เรื่องของข้าข้าบอกเจ้าก็ได้”

            นางพยักหน้า ในจวนหลังนี้ไม่มีคนอยู่มานานแล้ว อากาศจึงค่อนข้างเย็นนางถูมือไปมาขณะเป่าลมใส่มือ เพื่อให้มืออบอุ่น

            “ฉือเอ๋อร์ ที่ข้าไม่บอกเพราะข้าไม่อยากให้เรื่องราวของรุ่นบิดามารดาของพวกเรามามีผลกระทบต่อพวกเรา”ตอนที่เอ่ยน้ำเสียงของเฉินเกอเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัดสีหน้าก็ดูลำบากใจไม่น้อย

            นางจุดเทียนข้างตัว ก่อนจะนั่งลงตามเดิม “ไม่มีทางจอมยุทธ์น้อยเฉิน เชิญท่านพูดมาเถิด”