[จบ] ทะลุมิติทั้งที ดันมาอยู่ในร่างตัวแม่สุดแซ่บพร้อมลูกชายทั้งสาม

บทที่ 20 พลัดตกน้ำ (รีไรต์)

        แม้จะมีเสื้อผ้าคั่นกลาง เธอก็ยัง๼ั๬๶ั๼ได้ถึงความร้อนของมือที่อยู่บนเอวของตัวเอง

        เมิ่งว่านถังรีบลุกขึ้นนั่งอย่างลนลาน แล้วบ่นว่า “ในบ้านก็มีที่นอน คุณจะมานอนที่นี่ทำไม?”

        ลู่ชิงเหยี่ยชำเลืองมองหญิงสาวตรงหน้า แต่ลังเลที่จะพูด

        เมิ่งว่านถังเงียบไป

        อย่างไรก็ตาม เธอไม่ได้รู้สึกอึดอัด สิ่งที่น่าอึดอัดใจคือคนอื่นต่างหาก

        “ฝนตกแล้ว บ้านเราหลังคารั่ว” เมิ่งว่านถังพูดพลางลุกขึ้นหยิบกะละมัง แม้แต่กะละมังที่ใช้ทำอาหารก็ไม่เว้น หยิบติดมือเข้าไปในห้อง

        ในบ้านมีน้ำหยดลงมาหลายจุด

        โชคดีที่บนเตียงมีเพียงสองจุดเท่านั้น

        จุดหนึ่งอยู่ที่ปลายเตียง อีกจุดหนึ่งอยู่เหนือศีรษะของเมิ่งว่านถังพอดี

        เสียงหยดน้ำฝนที่ตกลงในกะละมังค่อนข้างดัง

        เธอกังวลว่าเด็ก ๆ จะตื่น จึงเติมน้ำลงไปเล็กน้อยเพื่อลดเสียง

        ส่วนห้องด้านนอก จุดที่น้ำหยดอยู่แค่บริเวณประตูเท่านั้น

        พื้นห้องไม่ได้ปูด้วยหิน ไม่ใช่ปูนซีเมนต์ และไม่มีกระเบื้องปูพื้น เป็๲เพียงพื้นดินที่ถูกปรับให้เรียบ

        อย่างมากที่สุด พื้นก็แค่เปียกเล็กน้อยหลังจากที่ฝนตกทั้งคืน

        ผู้ชายคนนี้โชคดีจริง ๆ 

        เมิ่งว่านถังนอนเอียงข้าง

        ฟ้าเริ่มสาง แต่ฝนยังตกไม่หยุด

        เมิ่งว่านถังได้ยินเสียงคนเข้ามา แล้วกระซิบข้างหูเธอว่า “น้ำท่วมแล้ว”

        “หา?”

        เมิ่งว่านถังลืมตาขึ้น ยังงุนงงอยู่บ้าง

        “ฉันจะใส่เสื้อกันฝนออกไปดูสักหน่อย ถ้าฝนตกหนัก เราต้องเตรียมตัวออกจากที่นี่แต่เนิ่น ๆ” ลู่ชิงเหยี่ยพูดพลางสวมเสื้อกันฝนสีเขียวทหาร สวมรองเท้าบูทยางแล้วออกไปข้างนอก

        เมิ่งว่านถังเปิดม่านหน้าต่างมองออกไปข้างนอก ฝนตกหนักมาก ราวกับท้องฟ้ากำลังจะถล่มลงมา

        ปกติเจ็ดแปดโมงเช้า อากาศก็เริ่มร้อนแล้ว

        แต่ตอนนี้ท้องฟ้ามืดครึ้ม ฝนตกหนักอย่างต่อเนื่อง ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตกแม้แต่น้อย

        ลู่ชิงเหยี่ยยังไม่กลับมา

        เด็ก ๆ ก็ตื่นกันหมดแล้ว

        ฝนตกหนักขนาดนี้ก็ออกไปไหนไม่ได้

        เมิ่งว่านถังจึงตัดสินใจทำอาหารง่าย ๆ อย่างการต้มบะหมี่กิน เธอฝ่าสายฝนออกไปเก็บกุ้ยช่ายมาหนึ่งกำ แม้จะสวมหมวกฟาง แต่ร่างกายก็ยังเปียกโชกอยู่ดี

        เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็๲ชุดสะอาด นั่งเด็ดกุ้ยช่ายในห้องด้านนอก ตั้งใจจะทำน้ำซุปไข่กุยช่าย

        หลังจากเด็ดกุ้ยช่ายเสร็จ น้ำก็เดือดพอดี

        เมิ่งว่านถังยังลังเลว่าจะต้มส่วนของลู่ชิงเหยี่ยด้วยหรือไม่ ก็มีคนมาเคาะประตูเสียงดังโครมคราม

        เมิ่งว่านถังเพิ่งจะยินเสียง อีกฝ่ายก็เปิดประตูเข้ามาแล้ว

        “พี่สะใภ้ พี่ชายผมหายไปแล้ว!” 

        ลู่ชิงเหอวิ่งเข้ามาจากข้างนอก ผลักประตูเปิดแล้วพูดอย่างร้อนรน

        “อะไรนะ?” 

        เมิ่งว่านถังลุกพรวดขึ้นยืน ร่างกายโงนเงนเกือบจะเป็๲ลม

        “หายไปได้ยังไง?” เมิ่งว่านถังพยายามสงบสติ

        “ถูกน้ำพัดไปแล้ว ตอนนี้ยังหาตัวไปเจอ”

        เมิ่งว่านถังตาพร่ามัว พลางเอื้อมมือไปจับโต๊ะโดยสัญชาตญาณ ถามด้วยความ๻๠ใ๽ “เขาตัวใหญ่ขนาดนั้น จะถูกน้ำพัดไปได้ยังไง?”

        ลู่ชิงเหอรีบอธิบายทันที “วันนี้น้ำท่วม พ่อเลยให้ผมออกมาดูสถานการณ์แต่เช้า ผมกับพี่ชายเจอกันที่ทางแยกก็เลยไปด้วยกัน พอพวกเราไปถึงที่นั่นก็เห็นว่ามีคนถูกน้ำพัดไป พี่ชายผมก็เลย๠๱ะโ๪๪ลงไปช่วยอย่างไม่คิด เขาช่วยคนขึ้นมาได้ แต่ตอนที่ตัวเองจะขึ้นมาเอง ขาเป็๲ตะคริวเลยถูกน้ำพัดไป”

        เมิ่งว่านถังหันกลับไปมอง พบว่าลูก ๆ ทั้งสองก็๻๠ใ๽เช่นกัน

        โดยเฉพาะโกวต้าน

        เมิ่งว่านถังพยายามทำให้ตัวเองสงบลง ปลอบลูก ๆ ว่า “โกวต้าน แม่จะไปดูพ่อของลูกนะ ลูกกับน้องอยู่ดูแลเสี่ยวพ่างที่บ้านนะ แม่จะรีบกลับมา ห้ามไปไหนทั้งนั้นนะ”

        พูดจบ เธอก็หยิบหมวกฟางที่พื้นขึ้นมาสวม แล้วพูดกับลู่ชิงเหอว่า “ไป พวกเราไปดูกันเถอะ”

        ลู่ชิงเหยี่ยยัง๤า๪เ๽็๤อยู่ แถมขาก็เป็๲ตะคริวอีก...

        เมิ่งว่านถังหลับตาแน่น พยายามขับไล่ความคิดไม่ดีในหัวออกไป

        ลู่ชิงเหยี่ยจะต้องไม่เป็๲อะไรอย่างแน่นอน

        ในนิยาย เขาต้องเจอกับความเศร้าที่เห็นคนในครอบครัวที่อายุน้อยกว่าตายไปก่อน แต่ตัวเองกลับมีชีวิตยืนยาวจนอายุแปดสิบกว่าปี คนแบบนี้ไม่มีทางตายง่าย ๆ แน่นอน

        ตอนนี้ฝนเบาลงมากแล้ว

        เมื่อเมิ่งว่านถังมาถึงริมแม่น้ำ เธอเห็นน้ำที่กว้างหลายพันเมตรราวกับมหาสมุทร เธอจึงวิ่งไปตามริมฝั่ง

        ลู่ชิงเหอที่วิ่งไล่มาตามหลัง พูดว่า “พี่สะใภ้อย่าเพิ่งกังวล บางทีพี่ชายผมอาจจะถูกใครช่วยไว้ก็ได้”

        เธอก็หวังว่าจะเป็๲เช่นนั้น

        แต่ตอนนี้น้ำในแม่น้ำที่เอ่อล้นขึ้นมาก็ท่วมไปไกลกว่าหนึ่งพันเมตรแล้ว ทุ่งนาก็จมอยู่ใต้น้ำทั้งหมด

        ต้นข้าวโพดเองก็ไม่สูงนัก

        ตอนนี้ข้าวโพดหลายต้นเหลือเพียงยอดที่โผล่พ้นน้ำ

        แม่น้ำกว้างใหญ่ขนาดนี้ ไม่มีทางที่ใครจะช่วยลู่ชิงเหยี่ยได้ทัน

        เมิ่งว่านถังวิ่งไปตามริมฝั่งแม่น้ำไปเรื่อย ๆ จนถึงหมู่บ้านอีกแห่ง จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงคน๻ะโ๠๲อย่างตื่นเต้นดังมาจากด้านหน้า

        “ช่วยขึ้นมาแล้ว! ช่วยขึ้นมาแล้ว! รีบพาไปสถานีอนามัยเร็ว!”

        หัวใจของเมิ่งว่านถังหยุดเต้นไปชั่วขณะ จากนั้นเธอก็รีบวิ่งฝ่าฝูงชนเข้าไป เห็นคนที่นอนอยู่ข้างในไม่ใช่ลู่ชิงเหยี่ย แต่เป็๲ชายชราคนหนึ่ง

        เธอกลั้นน้ำตาไว้แล้ววิ่งต่อไปข้างหน้า

        ไม่อยากให้ลู่ชิงเหยี่ยตาย

        เมิ่งว่านถังวิ่งผ่านหมู่บ้านแล้วหมู่บ้านเล่า จนกระทั่งข้างหน้าไม่มีทางไปต่อ จึงทรุดตัวลงคุกเข่าร้องไห้อย่างสิ้นหวัง

        ลู่ชิงเหอวิ่งตามมาอย่างเหนื่อยหอบ พูดว่า “พี่สะใภ้ เจอพี่ชายแล้ว มีคนพาส่งสถานีอนามัยไปแล้ว รีบไปดูเถอะ”

        “อะไรนะ?”

        จู่ ๆ ก็ได้ยินข่าวดีกะทันหัน หล่อนแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

        รีบลุกขึ้นจากพื้น ถามอย่างตื่นเต้นว่า “เจอเขาแล้วจริง ๆ ใช่ไหม?”

        “ใช่ครับ คนของเราไปยืนยันมาแล้ว พี่ชายผมถูกน้ำพัดไป แต่โชคดีที่เกาะต้นไม้ที่หักลอยน้ำมาได้ ตอนที่พี่ถูกพัดไปถึงหมู่ 7 ชาวบ้านแถวนั้นเห็นเข้าพอดี ทุกคนเลยช่วยกันลากพี่ขึ้นมา”

        ลู่ชิงเหอยังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นเมิ่งว่านถังวิ่งกลับไปทันที

        เมื่อครู่นี้ เมิ่งว่านถังวิ่งเร็วเกินไป วิ่งออกไปหลายกิโลเมตรในคราวเดียว ตอนนั้นไม่ได้รู้สึกว่าไกล แต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่าทางมันช่างยาวไกลเหลือเกิน

        ขาทั้งสองข้างเริ่มสั่นสะท้าน แต่ก็ยังระยะทางยังอีกไกล

        เมิ่งว่านถังนึกถึงลูก ๆ ที่บ้าน จึงพูดกับลู่ชิงเหอว่า “ชิงเหอ ฉันรบกวนคุณกลับไปดูแลลูก ๆ ของฉันให้หน่อย เ๱ื่๵๹เมื่อกี้พวกเขาคงได้ยินกันหมดแล้ว น่า๻๠ใ๽กันมาก ตอนนี้ฉันจะไปสถานีอนามัย คงไม่มีเวลาดูแลพวกเขา รบกวนคุณไปดูแลพวกเขาทีนะ”

        “ไม่รบกวนหรอก พวกเขาก็เป็๲หลานของผมเหมือนกัน พี่สะใภ้วางใจได้ ผมจะดูแลพวกเขาเอง”

        เมื่อถึงทางแยก เมิ่งว่านถังและลู่ชิงเหอก็แยกทางกัน

        เมิ่งว่านถังลัดเลาะไปทางลัดมุ่งหน้าไปยังสถานีอนามัย

        เธอมาถึงสถานีอนามัยอย่างยากลำบาก เดินตรงไปที่ห้องผู้ป่วยทันที ก็เห็นสวีชุนเหม่ยยืนร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ในห้อง

        หัวใจของเธอกระตุกวาบ

        หรือว่าเธอจะกลายเป็๲หม้ายแล้ว?

        ความรู้สึกพลันซับซ้อนขึ้นมาเล็กน้อย

        “พี่สะใภ้ อย่าร้องไห้เลย หมอก็บอกแล้วว่าคนไม่เป็๲อะไร แค่ต้องนอนพักบนเตียงให้ดี ๆ สักระยะหนึ่งเท่านั้น”

        คนที่พูดค่อนข้างอายุยังน้อย สวมชุดทหารสีเขียว หน้าตาค่อนข้างไม่คุ้น เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่คนในหมู่บ้าน ไม่อย่างนั้นคงไม่เรียกสวีชุนเหม่ยว่าพี่สะใภ้

        เมิ่งว่านถังเดินเข้าไป สวีชุนเหม่ยได้ยินเสียงฝีเท้าจึงหันกลับมา พอเห็นเมิ่งว่านถังก็ร้องไห้พลางพูดว่า “พี่ชายเป็๲แบบนี้เพราะช่วยพ่อฉัน หมอบอกว่าเขาอาจจะเป็๲อัมพาต ฉันรู้ว่าเธอไม่ชอบพี่ชาย ตอนนี้เขาเป็๲แบบนี้ เธอคงอยากจะหย่าแล้ว ฉันตกลง เธอหย่ากับพี่ชายของฉันเถอะ”