The Lord Of The Battlefield (จบบริบูรณ์)

        บทที่3 ล่า

        เทวาออกมาจากถ้ำที่ถล่มโชคดีที่ถ้ำที่เขาไปหลบซ่อนนั้นมีทางออกอื่นที่อยู่ห่างไปไม่ไกลนักทางออกนี้เล็กแคบพอให้เขาแทรกตัวออกมาได้อย่างพอดิบพอดี หากว่าเขาเติบโตขึ้นกว่าอีกปีร่างกายของเขาคงใหญ่เกินไปที่จะออกจากช่องทางนี้มันถือว่าเขาโชคดี

        เมื่อออกมาแล้วเขาก็ถึงกับเหยียดตัวสูดอากาศหายใจเข้าไปเต็มปอด

        อากาศบริสุทธิ์ทำให้เขารู้สึกดีภายในถ้ำนั้นเขาได้แต่กลิ่นเ๣ื๵๪ ยิ่งได้รับทักษะดมกลิ่นที่เป็๲ทักษะติดตัวมันก็ยิ่งทำให้เขาแทบอยากจะอาเจียนกับกลิ่นเ๣ื๵๪และกลิ่นตัวของเขายังดีที่ว่าทักษะดมกลิ่นนี้จะไม่ทำให้เขาได้กลิ่นไปเต็มๆหากไม่ได้เพ่งใช้ทักษะจนเกินไปมันทำให้เขาพอที่จะทานทนได้บ้าง

        แต่เขาก็ต้องเร่งปรับตัวแล้วเพราะว่าทักษะดมกลิ่นนี้ทำให้เขาได้รับความสามารถในการขยายการดมกลิ่นมันทำให้เขารับกลิ่นได้ดีกว่ามนุษย์ปกติถึง20-30เท่าหากระบบการรับกลิ่นไม่กรองกลิ่นบางส่วนเกรงว่าตอนที่เขาได้รับทักษะนี้ใหม่ๆเขาคงสลบเพราะกลิ่นแปลกใหม่จำนวนมาก

        ความจริงเขาก็ต้องใช้เวลาหว่าสิบนาทีเพื่อปรับตัวให้เข้ากับความสามารถนี้ในระดับหนึ่ง

        เมื่อกวาดสายตามองเขาก็พบว่าตะวันกำลังจะตกดินแล้วมันเป็๞ไปไม่ได้เลยที่จะกลับไปยังหมู่บ้าน147ตอนนี้การเดินทางในเวลากลางคืนนั้นอันตราย

        ก่อนอื่นเขาควรจะหาแหล่งน้ำเพื่อชะล้างคราบเ๣ื๵๪และกลิ่นเหงื่อเสียก่อนยังดีที่เขาจดจำเส้นทางเพราะเคยผ่านแหล่งน้ำเล็กๆได้ การเดินไปไหนมาไหนกับกลิ่นเ๣ื๵๪และกลิ่นเหงื่อนี้ไม่เป็๲ผลดีต่อความปลอดภัยและจมูกของเขาเอง

        ใช้เวลาครึ่งชั่วโมงก็ถึงแหล่งน้ำแต่มันก็มืดค่ำเสียแล้ว

        ในคลองสายตาเขามองผ่านความมืดเหมือนกับเขาใช้กล้องอินฟราเรดแต่ดีกว่าเล็กน้อยและไม่แสบตาเมื่อมีแสงมากสิ่งมีชีวิตเกือบทุกชนิดนั้นมีความร้อนในตัวและสายตาของเขาสามารถมองเห็นความร้อนนั้นได้เขากวาดมองรอบๆแหล่งน้ำเพื่อหาอันตรายแหล่งน้ำมักเป็๲ที่ชุมนุมของสัตว์ป่าดังนั้นเขาจะไม่ระวังไม่ได้

        ด้วยทักษะสองอย่างคือมองกลางคืนและดมกลิ่นทำให้เขาตรวจสอบอันตรายได้ค่อนข้างจะครอบคลุม

        เมื่อแน่ใจแล้วเขาก็ถอดเสื้อผ้าทิ้งแล้วพุ่งลงน้ำไป

        ใช้เวลาอาบน้ำขัดตัวไปร่วมสิบนาทีก่อนที่เขาจะใช้เงินระบบ3เศษเพื่อซื้อเสื้อผ้าหนึ่งชุดซึ่งมันก็คือชุดเสื้อผ้าเดินป่าที่กระชับตัวเหตุผลที่เขาต้องซื้อใหม่เพราะตัวเดิมใส่ไม่ได้แล้วและเขาก็ไม่ได้เตรียมมาเปลี่ยนและยังใช้อีก2เศษเพื่อซื้อรองเท้าดีๆใส่

        จะให้เขาเอาเงินมากมายที่ไหนไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ในหมู่บ้านในเมื่อเขาเป็๲แค่เด็กจรจัดเร่ร่อนและกำพร้า?

        เขาไม่ได้เสียดายเงินระบบ5เศษเลยเมื่อมันทำให้เขาสบายตัวและคล่องตัวขึ้นมากอย่าเห็นว่ามันไม่สำคัญเพราะเสื้อผ้าและของสวมใส่ที่กระชับตัวก็สามารถทำให้คุณรอดชีวิตได้และเสื้อผ้าจากระบบเองก็ไม่ใช่ไม่ดีมันดีมากๆเลยล่ะเขาคิดว่าหากมันถูกขายในโลกเดิมของเขามันคงมีราคาอย่างต่ำก็สองสามหมื่นบาท

        เนื้อผ้าที่ยืดหยุ่นและทนทานมันทำให้เขาพอใจมากๆกับการใช้จ่ายครั้งนี้

        เขายังไม่ลังเลที่จะซื้อมีดเดินป่าที่มีรูปร่างคล้ายมีมาเชเต้ความยาว16นิ้วมาอีกด้วยความจริงมันมีขนาด22นิ้วแต่เขาคิดว่าเขาในตอนนี้ยังถือไม่ไหวเพราะเด็กเกินไปจึงไม่ได้ซื้อมามีดเล่มนี้มีสีดำด้านทำให้มันไม่สะท้อนแสงในยามกลางคืนซึ่งถือว่าเหมาะมากๆกับเขาและมันยังน้ำหนักเบากว่าความเป็๞จริงอีกด้วยเขาจึงถือได้ค่อนข้างคล่องมือ

        มีดนี้มีราคา5เงินระบบ

        สรุปแล้วเขาใช้จ่ายไปเงินระบบไปทั้งหมดที่ตนเองมี

        เมื่อเตรียมพร้อมทุกอย่างแล้วเขาก็วิ่งกลับไปยังจุดที่สหายหมาป่าเทานอนตายใต้ซากหินที่ถล่มเขาหลับตาสูดดมกลิ่นของหมาป่าเทาเต็มแรงเพื่อให้เขาจดจำกลิ่นอันเป็๲เอกลักษณ์ของหมาป่าเทาแม้กลิ่นเ๣ื๵๪จะแรงแต่เขาก็สามารถแยกแยะกลิ่นเฉพาะของหมาป่าเทาได้

        จากนั้นเขาก็ยืดตัวหลับตาสูดกลิ่นในอากาศนี่คือการใช้ความสามารถของทักษะดมกลิ่นอย่างเต็มที่ภายใต้สมาธิเขาสามารถแม้แต่จะสร้างโลกเสมือนจริงที่สร้างมาจากกลิ่นจำนวนมากเลยด้วยซ้ำไปและการรับกลิ่นของเขายังไกลมากในรัศมี1กิโลเมตรกลิ่นต่างๆอยู่ในการรับรู้ของเขา!

        “ทางนี้!”เทวาลืมตาขึ้นก่อนจะหันไปยังทิศทางหนึ่งอย่างรวดเร็ว

        ปลายทางนั้นไม่ใช่รังของมันหรือมีตัวของหมาป่าเทาแต่มันเป็๞เส้นทางของกลิ่นที่เขารับรู้ได้เส้นทางนี้จะบอกเขาว่าหมาป่าเทาผ่านไปยังจุดไหนซึ่งมันมีประโยชน์อย่างมหาศาลสำหรับนักล่า

        นี่เองที่ทำให้หมาป่าเก่งกาจเ๱ื่๵๹ไล่ล่านัก

        เขาออกวิ่งทันทีด้วยไนท์อายและดมกลิ่นทำให้เขาหลีกเลี่ยงจุดอันตรายได้หลายจุดมันทำให้เขาไม่ไปเจอกับสัตว์นักล่าตัวอื่นๆ

        ใช้เวลาร่วมสองชั่วโมงในที่สุดเทวาก็พบเจอกับรังหมาป่าเทาเขาต้องอ้อมเพื่อให้ตัวเองอยู่ใต้ลมเพื่อไม่ให้พวกมันรู้ตัวจึงทำให้เขาสามารถเข้าใกล้รังของมันในระยะยี่สิบเมตรได้ที่รังของพวกมันมีหมาป่าเทาอยู่สิบกว่าตัวซึ่งมันเพียงพอสำหรับการทำภารกิจของระบบ

        ปัญหาคือเขาจะจัดการกับพวกมันอย่างไร?

        เทวาหรี่สายตาและลูบที่คางของตนเอง

        เขาครุ่นคิดเงียบๆก่อนจะเกิดไอเดียหนึ่งขึ้นมา

        “ไม่ใช่ว่าตาแก่ร้านขายของชำแกเคยเล่าให้ฟังถึงสมุนไพรยาพิษหรอกหรือ?สมุนไพรนี้จะทำให้สัตว์อ่อนแอลงชั่วคราวโดยเฉพาะสัตว์ที่มีประสาทดมกลิ่นดีอย่างพวกหมาป่าหรือจิ้งจอก ใช่แล้วมันต้องได้ผลแน่ๆ เอาล่ะ อย่าเพิ่งตื่นเต้นเราไปหาสมุนไพรนั้นก่อนดีกว่า”เทวากล่าวอย่างดีใจขณะล่าถอยไปหาสมุนไพรดังกล่าว

        ตอนแรกเขาค้นหาด้วยความตื่นเต้นแต่ความจริงอันโหดร้ายคือเขาไม่เจอเลยสักต้นเดียวใช้เวลาไปกว่าหนึ่งชั่วโมงแต่ไม่ได้อะไรเลยแต่เขาก็ไม่ยอมแพ้เขายังค้นหาไปทั่วเหมือนคนบ้า เวลาของภารกิจกระชั้นเข้ามาเรื่อยๆนั่นทำให้เขายิ่งร้อนใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้จะให้เขาเข้าไปบวกกับพวกหมาป่าเทาด้วยมีดและตัวเปล่าเลยก็คงเป็๞การกระทำที่โง่เขลาเกินไป

        และยิ่งช้าเข้าไปอีกเมื่อเขาต้องคอยหลบหลีกสัตว์นักล่า

        ใช้เวลาอีกสองชั่วโมงในที่สุดเขาก็พบเจอกับสมุนไพรดังกล่าว

        “โชคเข้าข้าง! ๼๥๱๱๦์มีเมตตา! ฮ่าๆๆๆในที่สุดบิดาก็เจอความหวัง”เทวาร่าเริงทันทีก่อนจะปรี่เข้าไปตัดกิ่งของพวกมันอย่างรวดเร็ว

        เมื่อเก็บได้หอบใหญ่จนแทบจะท่วมหัวเขาก็หยุดแล้วใช้ทักษะวิ่งเร็ววิ่งตามทางเดิมกลับมาที่รังของพวกมันด้วยความเหนื่อยล้าเขาต้องใช้Stamina Potionไปถึงสองขวดไม่อย่างนั้นอย่าหวังว่าพละกำลังของเขาจะเพียงพอที่จะแบกกิ่งก้านใบของสมุนไพรกลับมา

        เทวาย่องเข้าไปใกล้รังของพวกมันให้มากที่สุดโชคดีที่พวกมันหลับอยู่ เขาเก็บเสื้อผ้าชุดใหม่ไปไว้ในที่ปลอดภัยและพรางร่างกายด้วยโคลนและของเสียของพวกหมาป่าเทาที่เขาต้องทำเช่นนี้ก็เพราะว่าจะได้กลบกลิ่นของเขาจากพวกมันไม่อย่างนั้นพวกมันจะรู้ตัวและที่เขาต้องถอยเสื้อผ้าออกหมดจนล่อนจ้อนก็เพราะเขาไม่อยากให้มันเปื้อนเสื้อผ้าชุดใหม่ของเขา

        ‘บัดซบๆๆๆๆๆๆทำไมบิดาต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วย กลิ่นแม่มโคตรแย่ ก็แน่ล่ะนี่มันขี้นี่หว่า แหวะ! จะอ้วก! คอยดูนะถ้าบิดาทำสำเร็จบิดาคนนี้จะกระทืบพวกแกให้ตายไปพันครั้งอุ๊บ! กลั้นไว้อย่าอ้วกตอนนี้...’

        ด้วยทักษะดมกลิ่นทำให้เขาแทบจะเป็๲ลมกับกลิ่นของขี้หมา

        [สู้ๆโฮสต์ต์ต้องทำได้...]

        ระบบให้กำลังใจแต่ไม่รู้ทำไมเทวาจึงรู้สึกว่ามันกำลังหัวเราะเยาะเขา

        ‘หุบปาก!!!’

        เทวาทำงานอย่างเร็วและให้เกิดเสียงน้อยที่สุดเขากองทับใบสมุนไพรยาพิษเป็๲กองหลังจากตรวจสอบกระแสลมว่าอยู่เหนือลมของรังหมาป่าเทาเรียบร้อยจากนั้นก็ใช้หินจุดไฟเครื่องมือสุดโบราณที่เขาได้มาจุดใบไม้แห้งเป็๲เชื้อไฟแล้วนำไปใส่กองสมุนไพรยาพิษ

        พรึบ!

        เปลวไฟลุกไหม้เป็๲จุดเล็กๆท่ามกลางความมืด

        “เอาล่ะ”

        เทวาถอยห่างออกไปเล็กน้อยจากกองใบไม้ยาพิษจากนั้นก็ใช้ใบไม้ที่คล้ายใบกล้วยพัดกระพือให้ไฟแรงขึ้นและส่งควันปลิวไปให้เร็วที่สุด

        ควันสีขาวลอยขึ้นมาและปลิวไปตามสายลมไปยังรังของหมาป่า

        ควันกระจายไปทั่วในไม่ช้าพื้นที่บริเวณนั้นก็ปกคลุมไปด้วยควันพืชสมุนไพรยาพิษนี้ทำให้เกิดควันจำนวนมาก นั่นทำให้พื้นที่แถบนี้ปกคลุมไปด้วยควันสีขาว

        “แค๊กๆโอ้ย แสบตาและแสบจมูกชิบหาย จมูกบิดาคนนี้จะอักเสบใหม่เนี่ยไอ้ทักษะดมกลิ่นบัดซบมันทำให้ฉันแสบจมูกขนาดนี้ ไม่ไหวแล้วต้องถอยก่อน”

        เทวาน้ำตาไหลเพราะแสบตาและยังน้ำมูกไหลเพราะแสบจมูกเขาออกนอกพื้นที่ไปกว่าร้อยเมตรจึงพ้นจากระยะควันเขาไม่มีน้ำมาด้วยจึงไม่อาจล้างหน้าล้างตาตัวเองได้จึงได้แต่กล้ำกลืนเท่านั้นด้วยตัวเปื้อนโคลนและยังมีกลิ่นขี้ติดตัวก็ต้องมาน้ำหูน้ำตาน้ำมูกไหลอีก

        อุ๊บอ๊วกกกกกกก

        เขาอวกออกมาเพราะทนกลิ่นไม่ไหวแล้ว

        ตอนนี้หัวของเขาวิงเวียนอย่างมากจนเห็นทุกสิ่งบิดเบี้ยว

        ชีวิตแม่มบัดซบ

        หัวคว...!

        เวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมงกลุ่มควันหนาๆก็จางลงจนเกือบจะหมดเทวาไม่รอช้าวิ่งเข้าไปทันที ควันระดับนี้เขายังพอทนได้และถ้ารอนานกว่านี้เขาไม่รู้ว่าพวกหมาป่าเทาจะฟื้นตัวเร็วไหมดังนั้นเขาจึงกลั้นใจเข้าไปในรังของพวกมัน

        เมื่อเข้ามาถึงรังของหมาป่าเทาเขาก็เห็นพวกมันนอนอ่อนเปลี้ยอยู่กับพื้นขนาดที่เขาเข้ามามันยังได้แค่มองตาปริบๆและเห่าเสียงอ่อนแรงใส่เขาเท่านั้นไม่อาจทำอะไรเขาได้

        “ฮ่าๆๆๆๆก้มกราบก็อดเทวาซะเ๽้าสัตว์หน้าขน บิดาผู้นี้อยู่เหนือทุกสิ่ง คะ แค๊ก!ๆ ควันบัดซบบังอาจขวางทางคำพูดของบิดา อ๊อก!”ขณะที่เทวากำลังพล่ามด้วยปากที่เปิดกว้างของเขาทำให้เขากลืนควันพิษเข้าไปเต็มๆจึงทำให้เขาสำลักออกมาอย่างแรง

        เทวาเริ่มทำงานต่อและไม่กล้าพล่ามไร้สาระอีกเขาลากหมาป่าเทามากองรวมกันตัวของพวกมันหนักมากแต่ด้วยอาการดีใจหรือฮึดสู้ก็ไม่ทราบเข้าจึงสามารถลากพวกมันมารวมกันได้โดยใช้เวลาไม่นานจากนั้นเขาก็รีบวิ่งไปหากิ่งไม้แห้งจำนวนมากมากองรวมกัน

        เขากองไม้แห้งจำนวนมากเป็๲รูปวงกลมโดยที่เหลือตรงกลางว่างไว้โดยเขากะระห่างประมาณห้าเมตรจากจุดตรงกลางเขารีบลากหมาป่าเทาที่หอบหายใจเหนื่อยอ่อนไปวางไว้ที่กองไม้ที่เขาจัดเตรียมไว้ดื่มStamina Potionขวดสุดท้ายเพื่อฟื้นฟูพลังก่อนจะทำงานต่อจนหมาป่าเทาทุกตัวอยู่บนกองไม้แห้ง

        คราวนี้ทุกท่านคงพอทราบแล้วว่าเขาจะทำอะไร

        ใช่แล้วเขาจะย่างสดพวกมัน!

        เขาจุดไฟกองฟืนทันทีแล้วไปอยู่ตรงกลางโดยที่เขาทาโคลนให้หนาที่สุดและยังตัดใบไม้ที่มีใบใหญ่และหนาคล้ายกับใบกล้วยมาอีกส่วนหนึ่งเพื่อปกป้องตัวเองจากความร้อนของเปลวไฟ

        เปลวไฟที่ร้อนแรงลุกพรึบและเริ่มย่างสดเหล่าหมาป่าเทาดวงซวย

        ทุกดาเมจที่มาจากเขาในรัศมีห้าเมตรมันจะทำให้ทักษะเก็บเศษชิ้นส่วนทำงาน

        ทันใดนั้นในหัวของเขาก็ได้ยินเสียงระบบกระกาศถี่ยิบ

        [โฮสต์ได้รับเศษชิ้นส่วนของStaminaPotion (1/10)]

        [โฮสต์ได้รับเศษชิ้นส่วนของStaminaPotion (2/10)]

        [โฮสต์ได้รับเศษชิ้นส่วนของทักษะกัด(F) lv.10 (1/10)]

        [โฮสต์ได้รับเศษชิ้นส่วนของStaminaPotion (3/10)]

        [โฮสต์ได้รับเศษชิ้นส่วนของทักษะวิ่งเร็ว(F) lv.5 (1/10)]

        ……………………………………………

        …………………………………….

        ……………………….

        ……………

        [โฮสต์ได้รับเศษชิ้นส่วนของทักษะพุ่งทะยาน(D) lv.1 (30/30)]

        ………………………………………

        …………………..

        …………..

        “หือ?ทักษะพุ่งทะยาน ไม่ใช่ว่ามันครบแล้วหรือ คริๆยอดเยี่ยมมากในที่สุดบิดาก็มีทักษะระดับDทักษะแรกเอ้าสหายหมาป่าเทาทั้งหลาย จงทำให้ก็อดเทวาคนนี้ไม่เศษชิ้นส่วนเยอะๆอย่าใจเสาะเหมือนสหายหมาป่าตัวแรกล่ะ ไม่ต้องเป็๲ห่วงพวกนายสามารถจากไปได้อย่างสบายใจแต่ขอให้อดทนเพื่อก็อดของพวกนายสักสองชั่วโมงนะแล้วฉันจะระลึกถึงบุญคุณสักสามวินาทีให้กับพวกนาย ฮีฮ่าๆๆๆ”เทวาพอใจเป็๲อย่างมาก

        ระบบยังคงประกาศอย่างต่อเนื่องจนเวลาผ่านไปอีกสิบนาที

        “อ้าก! ร้อนโว้ย!!!ใครมันโง่แบบตรูบ้างวะเนี่ยที่ต้องมานั่งโดยมีกองไฟล้อมรอบ บ้าบอ บ้าบอที่สุด!”

        [สู้ๆโฮสต์ยอดเยี่ยมที่สุด...]

        ระบบมันยังคงหัวเราะเขาอยู่

        ‘หุบปาก!!!’

.......................................................................................................................