เสียงโทรศัพท์เข้าทานตะวันรับสายทันทีเมื่อเห็นปลายสายคือพี่สายฟ้าของเธอ
“ทานเป็ไงบ้าง” พี่สายฟ้าหรือเ้าพงษ์นภดลธนดิลกถามทานตะวันทันทีที่หญิงสาวรับสาย
“ไม่เป็ไรค่ะ” หมอบอกว่านอนพักสักสามสี่วันก็น่าจะดีขึ้น เ้าพงษ์นภดลถอนหายใจไปยังปลายสาย
“ทาน พี่ขอโทษนะ่นี้พี่งานยุ่งจริงๆ”
“ไม่เป็ไรค่ะพี่สายฟ้าทานเข้าใจไว้ถ้าทานหายดีเราค่อยไปเที่ยวกัน”
“ได้ครับ ฝันดีนะครับอย่าลืมฝันถึงพี่ล่ะ”
“ค่ะ พี่สายฟ้า”หลังจากที่เ้าพงษ์นภดลวางสายจากทานตะวันพระองค์ให้คนสนิทไปตามนายพลวสุธาณรงค์เดชชัยพร
“ฝ่าาทรงให้คนมาตามกระหม่อมเหรอพ่ะย่ะค่ะ”
“พี่ดิน เรามาคุยกันตามภาษาพี่น้องดีกว่านะ” เ้าพงษ์นภดลเรียกชื่อ นายพลวสุธาอย่างสนิทสนมเพราะทั้งสองคนเป็ลูกพี่ลูกน้องกัน
“กระหม่อม” วสุธารับคำ
“พี่ดิน เราขอถามพี่ดินเื่หนึ่ง” เ้าพงษ์นภดลคุยกับนายพลวสุธาอย่าง ใจเย็น พระองค์ได้ทรงลองไตร่ตรองแล้วว่า ถึงพระองค์จะหลงรักทานตะวันเพียงใด แต่นายพลวสุธาก็เป็ญาติสนิทเพียงหนึ่งเดียวพระองค์ที่สามารถไว้ใจได้และพระองค์กับนายพลวสุธาก็ผ่านอะไรด้วยกันมามากที่พระองค์มีทุกวันนี้จนบัลลังก์ของพระองค์เกิดความมั่นคงจนเป็ที่รักและไว้ใจของประชาชนชาวภูวธาราส่วนสำคัญก็มาจากนายพลวสุธาผู้นี้
“เชิญฝ่าารับสั่งได้เลย กระหม่อม”
“พี่ดินชอบทานตะวันเหรอ” เ้าพงษ์นภดลถามพี่ชายถึงแม้พระองค์จะรู้ว่าพี่ชายคิดอย่างไรกับทานตะวัน
“กระหม่อม กระหม่อมหลงรักเธอั้แ่เจอเธอครั้งแรกตอนนั่งเครื่องบินขากลับมาที่ภูวธารา”
“เราก็หลงรักเธอ พี่ดิน”
“แต่พระองค์ทรงอภิเษกกับน้องสาวของกระหม่อมแล้ว”
“แต่พี่ดินก็รู้ว่าเราไม่เคยรักนภานรีเลย” เ้าพงษ์นภดลขึ้นเสียงใส่พี่ชายตัวเองทันทีที่นายพลวสุธาพูดแทงใจดำ
“อีกอย่างประเพณีของภูวธารา เรามีพระมเหสีได้สี่พระองค์ ถ้าทานตะวันรักเรา เธอคงยอมเป็มเหสีรองของเราได้”
“กระหม่อมไม่สามารถรู้ได้ว่าเธอจะตัดสินใจอย่างไร กระหม่อมรู้เพียงแต่ว่ากระหม่อมจะทำทุกอย่างเพื่อความรักของกระหม่อมส่วนเธอจะเลือกใครก็ให้เป็เื่ของชะตาก็แล้วกัน” นายพลวสุธาตอบอย่างปลงตกเข้ารู้ว่าทานตะวันชอบหรืออาจถึงขั้นหลงรักเ้าพงษ์นภดลธนดิลกแต่เขาก็หวังว่าเธอจะไม่เลือกเดินทางที่เป็รองคนอื่น เมื่อเธอรู้ความจริงว่าผู้ชายที่ชื่อสายฟ้าคือใคร
“พี่ดินเอาเป็ว่าก็ขึ้นอยู่กับเธอละกันสนามความรักครั้งนี้ไม่มียศถาบรรดาศักดิ์มีแต่ผู้ชายสองคนที่รักผู้หญิงคนเดียวกันเท่านั้น”
“กระหม่อม” นายพลวสุธาตอบรับ
“พี่ดิน ่นี้เราฝากทานตะวันและฝากดูแลงานก่อสร้างโรงไฟฟ้าพลังน้ำด้วยนะ เรามีราชกิจมากมายที่ต้องดูแล”เ้าพงษ์นภดลทรงคิดว่าเื่ทานตะวันคงไม่มีใครดูแลได้ดีกว่านายพลวสุธาได้อย่างแน่นอน
“กระหม่อม” นายพลวสุธาตอบรับเ้าเหนือหัวโดยทันที
“ทานเป็ไงบ้าง” วารุณีเข้าไปดูเพื่อนสาวตอนเช้าก่อนไปทำงานหญิงสาวชะเง้อคอรอวสุธาที่บอกว่าเขาจะมาดูแลทานตะวันตอนเช้า ตอนนี้เธอได้เวลาต้องไปทำงานที่เขื่อนแล้วชายหนุ่มยังไม่มาสักที
“เราไม่เป็ไร วาไปเถอะ” ทานตะวันตอบเพื่อนสาวเธอเองก็ไม่รู้ว่าวารุณีรออะไรหรือรอใคร
“พี่มาแล้ว” วสุธารีบวิ่งกระหืดกระหอบมา
“ค่ะ พี่ดินฝากดูแลทานด้วยนะคะ ทานเราไปแล้วเดี๋ยวเจอกันตอนเย็น”
“เดี๋ยวสิวา วา วา” ทานตะวันะโเรียกวารุณีวารุณีรีบออกไปจากห้องเธอทันที ตอนนี้ประตูห้องนอนเธอเปิดนายพลวสุธายืนอยู่หน้าห้องไม่ยอมไปไหน
“พี่ดินไปทำงานของพี่เถอะ ทานอยู่ได้” ทานตะวันกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงตอนนี้เธอรู้สึกระบมไปทั่วร่างกายแต่เธอไม่อยากให้ใครเสียเวลากับเธอ
“ไม่เป็ไร พี่ก็เอางานของพี่มาด้วยเช่นกัน พี่จะเฝ้าทานตรงนี้อย่าลืมที่ทานเจ็บครั้งนี้ก็เพราะพี่” จากนั้นวสุธาก็เอาเอกสารของตัวเองมาวางที่โต๊ะทำงานของทานตะวันโดยตอนนี้ประตูห้องนอนทานตะวันเปิดเพื่อให้เกียรติเธอชายหนุ่มนั่งอ่านเอกสารตัวเองทันที ทานตะวันมองชายหนุ่มสักพักหลังจากนั้นหญิงสาวก็หลับไปด้วยความอ่อนเพลียของร่างกายวสุธาหันไปมองหญิงสาวชายหนุ่มส่ายหัวอย่างเอ็นดู
สิบเอ็ดนาฬิกาวสุธาวางมือจากงานตัวเองโทรศัพท์ไปสั่งข้าวให้ตัวเขาเองและทานตะวันให้ร้านข้าวมาส่งที่หน้าห้องของเธอชายหนุ่มจัดแจงอาหารให้หญิงสาวเรียบร้อยจึงเรียกเธอที่ตอนนี้หลับใหลอยู่เพื่อให้เธอกินข้าวเสร็จจะได้กินยา
“ทานตื่นมากินข้าวก่อน จะได้กินยา” ไม่ว่าเขาจะเรียกอย่างไงทานตะวันก็ไม่ตื่นสักทีจริงๆเขาเรียกเธอแค่สองครั้งจากนั้นเขาเลยเปลี่ยนวิธีการปลุกจากเสียงเป็ระบบััแทนชายหนุ่มก้มลงไปหอมแก้มหญิงสาวฟอดใหญ่ตั้งใจให้เธอรู้ตัว แน่นอนทานตะวันรู้โดยสัญชาตญาณว่าตอนนี้แก้มเธอถูกััทานตัววันลืมตาทันที
“พี่ดินทำอะไร บ้าหรือเปล่านี่” ทานตะวันตื่นมาจับแก้มข้างที่เขาััโวยวายใส่วสุธาทันที
“อ้าวก็พี่ปลุกทาน ทานไม่ยอมตื่น พี่เลยต้องใช้วิธีนี้”
“ทานว่าพี่หื่นกามมากกว่า”
“พอพอ เลิกว่าพี่ได้แล้ว กินข้าวก่อนจะได้กินยา” ทานตะวันมองค้อนชายหนุ่มแต่ตอนนี้เธอก็หิ้วข้าวมากตอนนี้กลิ่นข้าวผัดหอมกระทบจมูกเธอทำให้ต่อมหิ้วเริ่มทำงานทั้งสองคนนั่งกินข้าวกันอย่างเงียบๆ
“ทาน พี่ถามหน่อย เริ่มติดตั้งกังหันน้ำเมื่อไหร่”
“คาดว่าอาทิตย์หน้าค่ะ ถูกเร่งจากทางผู้ใหญ่เมืองไทยมาแล้วค่ะต้นปีหน้าต้องเสร็จ เพราะสักประมาณกลางปีจะมีระบบซ่อมบำรุงที่โรงไฟฟ้าเมืองไทย” นายพลวสุธาประเมินในใจนี้เขาจะอยู่กับทานตะวันได้อีกแค่ประมาณสี่เดือนเองเหรอนี่
“แต่อาทิตย์นี่ก็แอบโหดนะคะ ต้องเรียบเตรียมหน้างาน ทานมานอนอยู่ในห้องแบบนี้หน้างานจะแย่เอา”
“พี่ขอโทษนะ พี่เป็สาเหตุที่ทำให้ทานต้องเจ็บตัว” วสุธารู้สึกผิดที่ทำให้หญิงสาวต้องเจ็บตัวจนมีผลกระทบต่องานของเธอ
“ไม่เป็ไรค่ะ ตอนนี้พี่ดินก็ได้รับกรรมที่ตัวเองทำต้องมาเฝ้าทานทั้งวันอยู่นี้ไงคะ” ทานตะวันยิ้มปลอบใจวสุธาขณะที่สองคนกำลังพูดคุยกันอยู่มีสายเรียกเข้าโทรศัพท์ของทานตะวัน
“ว่าไงพี่” ทานตะวันพูดกับปลายสายทันทีโดยที่ปลายสายคือวิศวกรเครื่องกลรุ่นพี่ตอนนี้ดูงานเชื่อมอุปกรณ์บางอย่างอยู่
“ทานมาหน้างานไหวไหม รอยเชื่อมแตกเต็มเลย พี่จะให้มาดูร่วมตัดสินใจหน่อย”ทานตะวันมองหน้าวสุธาทันที
“ได้พี่ เดี๋ยวทานไป พี่บอกผู้รับเหมากับช่างรอแป๊บหนึ่ง” ทันทีที่ทานตะวันวางสาย ทานตะวันหันมาพูดกับวสุธาทันที
“พี่ดินคะ พาทานไปหน้างานหน่อย มีเื่ด่วน”
“ได้ เดี๋ยวพี่เก็บของก่อน” จากนั้นคนทั้งคู่มาที่หน้างานโดยตลอดการเดินของทานตะวันมีวสุธาคอยพยุงช่วยเหลือเธออยู่เพราะนอกจากหญิงสาวจะเดินไม่ถนัดแล้วตอนนี้แขนอีกข้างก็ห้อยคออยู่ไม่สามารถใช้งานได้
“เฮ้ย! เป็ขนาดนี้ทำไมบอกพี่” วสุธาคิดในใจไอ้หมอนี้มันบ้าหรือมันโง่กันแน่ใครใครที่เขื่อนก็รู้ว่าทานตะวันเจ็บหนักต้องรักษาตัวไอ้บ้านี่ยังให้หญิงสาวมาช่วยดูหน้างานอีก
“ไม่เป็ไรพี่ ทานเข้าใจ” หลังจากนั้นทานตะวันกับวิศวกรหนุ่มช่วยกันดูหน้างานที่เกิดจากรอยเชื่อมที่มีรอยร้าวเต็มไปหมดโดยมีวสุธาที่คอยช่วยเป็ลูกมือให้หญิงสาว ในการหยิบชิ้นโลหะมาตรวจสอบด้วยที่เกิดรอยร้าวเต็มไปหมดไม่ต้องใช้วิธีการทางวิศวกรรมใดๆดูด้วยตาเปล่าก็ไม่สามารถยอมรับได้
“ขอโทษนะคะ พวกเราคงเซ็นรับไม่ได้” ทานตะวันปฏิเสธผู้รับเหมาทันทีส่วนนี้เป็ชิ้นส่วนเล็กที่สุด ตอนท้ายก็ต้องเอาไปติดตั้งกังหันน้ำในหน้างานใหญ่
“แต่มันจะเสียเวลามากนะครับ” ผู้รับเหมาโต้ตอบทันที
“เสียเวลาก็ต้องเสียค่ะ เพราะถ้าเกิดเอาไปเชื่อมกับหน้างานใหญ่แล้วมีปัญหา มันไม่ได้แค่เป็การเสียหายเชิงวิศวกรรมนะคะแต่รวมไปถึงชีวิตและทรัพย์สินของคนที่นี้ด้วย อย่าทำให้ประเทศเราเสื่อมเสียเลยค่ะ”ตลอดการสนธนาของบุคคลสองกลุ่มระหว่างทีมผู้รับเหมากับทีมวิศวกรนายพลวสุธารู้สึกพอใจคำพูดของทานตะวันอย่างมาก เข้าสังเกตุได้ว่าผู้รับเหมาอยากจะพูดเป็การส่วนตัวกับวิศวกรทั้งสองคงจะ้าให้ค่าตอบแทนใต้โต๊ะบางอย่างเพื่อให้งานครั้งนี้ทีมวิศวกรให้ผ่านแต่ทานตะวันเองก็ฉลาดตลอดการตรวจเธอเอาเขาไปด้วยทุกทีเพื่อให้ผู้รับเหมารู้ว่าอย่างน้อยก็ยังมีคนของประเทศภูวธาราอยู่
“ใช่ครับ ผมว่าคุณเชื่อทีมพวกเราดีกว่า คุณรีบไปปรับปรุงส่วนของคุณ ส่วนของเราจะแจ้งหัวหน้าทีมว่าคงจะต้องเลื่อนติดตั้งเนื่องจากเกิดปัญหาจุดนี้”
“ครับ ครับ ทางผมจะรีบปรับปรุงแก้ไข” จากนั้นผู้รับเหมาก็เดินจากไป
“ทาน พี่ว่างานนี้อีกยาว” วิศวกรหนุ่มพูดกับหญิงสาวเขาเองก็คิดว่าการมาทำงานที่ภูวธาราครั้งนี้ส่วนของเขาไม่มีอุปสรรคเลยเขาเองก็อยากรีบกลับไปหาลูก หาเมียเหมือนกัน
“ไม่เป็ไรพี่ ใจเย็นเดี๋ยวมันก็จะผ่านไป” ทานตะวันเอามือข้างที่ไม่เจ็บตบบ่าวิศวกรรุ่นพี่อย่างให้กำลังใจ
“พี่ดินคะ รบกวนพาทานไปหาเพื่อนที่สำนักงานใหญ่หน่อย ไหนไหนก็มาแล้ว”วสุธารับคำ ชายหนุ่มช่วยพยุงหญิงสาวขึ้นรถ แล้วขับไปที่สำนักงาน
“อ้าวทาน มาทำไม ดีขึ้นแล้วเหรอ” วารุณีรีบรุกไปช่วยเพื่อนสาวจะได้ช่วยเบาแรงวสุธาด้วย
“อืม หน้างานมีปัญหาสงสัยพรุ่งนี้ต้องเข้าสำนักงานแล้วล่ะดูถ้าพรุ่งนี้มีประชุมใหญ่” ทานตะวันตอบเพื่อนสาว
“ก็ดีเหมือนกัน ทานอยู่นี้เรายังช่วยดูแลได้ พี่ดินจะได้พักบ้าง”
“ไม่เป็ไรหรอกน้องวา พี่ทำได้ เอาอย่างนี้ละกัน วันนี้พี่เป็เ้ามือถือโอกาสขอโทษที่ทำให้ทานเจ็บ”
“ได้ค่ะ แต่พี่ดินต้องรอสองเสือด้วยนะคะ ถ้าไม่พาไปด้วยโวยวายแน่นอน”ทานตะวันรู้จักนิสัยเพื่อนรักดี
“เวอร์ไปคุณทานตะวัน อยากเดี้ยงอีกรอบเหรอครับ” เสียงอำพลมาก่อนตัวมาพร้อมด้วยธนกร
“พี่ดินจะเลี้ยงข้าวเย็น พวกนายไปไหม” ทานตะวันลองถามเพื่อนดูทั้งที่รู้คำตอบดี
“ไปสิ ไม่ไปพี่ดินเสียใจแย่เลย ใช่เปล่าครับ” ธนกรยิ้มถามให้กับรุ่นพี่หนุ่มผู้ใจดีดูถ้าชายหนุ่มคนนี้คงหลงรักเพื่อนสาวของเขาด้วยเช่นกัน
“ไป งั้นพวกเราไปกันเลย” วสุธารับคำแล้วพยุงตัวทานตะวันโดยมีกลุ่มเพื่อนเดินตามออกจากสำนักงานเพื่อไปรถชายหนุ่มมุ่งหน้าร้านอาหารชื่อดังในประเทศภูวธารา
3K
