"พี่มาคิน อยู่ในห้องหรือเปล่าคะ"
ก๊อกๆๆ
เธอเคาะประตูแต่ไม่มีเสียงตอบรับจากคนข้างใน
"พี่มาคิน หนูจะเปิดเข้าไปแล้วนะ" คนข้างในไม่มีท่าทีว่าจะเปิดประตูออกมา เธอจึงตัดสินใจเปิดประตูเข้าไป ด้วยความที่มันคาใจว่าเ้าของบ้านจะทำมิดีมิร้ายเพื่อนของเธอเหมือนที่เธอคิดหรือไม่
"พี่...เป็อะไรหรือเปล่า" เขานอนอยู่บนเตียงมีสีหน้าซีดเผือด ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อโชก อาการเหมือนคนไม่สบายจับไข้สั่น
"เธอมาได้ยังไง" เขาพูดด้วยเสียงแหบแห้ง
"ก็เปิดประตูเข้ามานะสิ" เธอตอบกวนๆ
"ยังจะมีน่ามาเล่นอีก พี่บอกแล้วไงว่าห้ามออกจากที่พัก" เขาดุ
"หนูมาตามหายัยลัลค่ะ ยัยนั่นบอกว่าจะมาหาพี่"
"ทำไมต้องมาหาพี่"
"ก็...ช่างมันเถอะ แล้วลัลละคะ? พี่เห็นเพื่อนหนูบ้างไหม" เธอถามหยั่งเชิง จ้องมองอีกฝ่ายด้วยความระแวง แต่เขานอนป่วยขนาดนี้ถ้าคิดจะทำอะไรเพื่อนเธอจริงๆก็คงทำไม่ได้หรอก ความคิดในหัวของเธอกำลังคุยกันเหมือนคนบ้า
"ลัลไม่ได้มาหาพี่นะ" เขาพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
"อ้าว ถ้าไม่ได้มาหาพี่แล้วยัยลัลหายไปไหน" เธอมีสีหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัด
"พี่ก็ไม่รู้" เขาส่ายหัว
"หนูจะไปบอกพี่อาวิน พี่นอนพักเถอะ" เธอบอก
หมับ เขาจับแขนเล็กเอาไว้
"พี่ไม่ให้ไป มันอันตราย" เขาจ้องหน้าอย่างจริงจัง
"แต่เพื่อนหนูหายไปทั้งคนนะ!" เธอสะบัดแขนเขาออก
"ถ้าลัลมาหาพี่จริงป่านนี้พี่ต้องเจอแล้วแสดงว่าต้องเกิดเื่อะไรแน่ๆ พี่ไม่ยอมให้เธอไปคนเดียวหรอก" เขาบอก
"แต่ว่า...."
"เธอไม่รู้อะไรเชื่อพี่...รอเช้าก่อนค่อยไป" เหตุการณ์นี้มันได้อยู่ในแผนการของเขาเลยสักนิด เขาต้องหาคำตอบกับเื่ที่เกิดขึ้นให้ได้เลย
"ก็ได้" เธอดูกังวลแต่จะให้ไปตอนนี้ก็เสี่ยงมากเหมือนกัน จึงต้องยอมทำตามที่เขาบอก
#มาคิน
ผมไม่มีทางเลือก ถ้าปล่อยเธอออกไปคนเดียวไม่รู้ว่าจะเจอกับอะไรบ้าง ลัลนาหายตัวไปโดยไม่ทราบสาเหตุ และตัวผมเองก็ไม่สามารถเดาได้ว่ามันเป็ฝีมือของใคร!
จบ#มาคิน
23:30 น.
"พี่เป็ไงบ้าง ดีขึ้นไหม" เธอถามเขา
"ไม่เป็ไร แค่ปวดหัวนิดหน่อย" เธอถือวิสาสะเอามืออังหน้าผากเขาเพื่อเช็คดูอาการ
"โห แต่ตัวพี่ร้อนมากเลยนะ"
"พี่บอกว่าไม่เป็ไรก็ไม่เป็ไร..." น้ำเสียงเขาดุและเยือกเย็น
"พี่กินยาแล้วใช่ไหม" เธอถามอย่างเป็ห่วง
"อืม"
"ถ้างั้นพี่นอนพักเถอะ หนูจะออกไปรอข้างนอก" เธอบอกก่อนจะเดินออกไปให้เขาได้นอนพัก แค่เธอมากวนเขายามวิกาลก็มากพอแล้ว
ภายในห้องร่างกายของมาคินเริ่มมีอาการผิดปกติ เหงื่อผุดเต็มตัว ผิวกายของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็เกร็ดสีน้ำเงินเล็กๆขึ้นเป็บางจุด เขาเริ่มทุรนทุรายนอนพลิกไปพลิกมา และเขาไม่สามารถควบคุมมันได้อีกต่อไปแล้ว มือหนาเริ่มกวาดข้าวของใกล้ตัวภายในห้องที่มันขวางอยู่
เพล้ง! มือที่กำลังสั่นเผลอไปโดนแก้วน้ำตกลงมาแตก
"พี่มาคินเป็อะไรหรือเปล่าคะ" ฮาน่าะโถามจากด้านนอกอย่างเป็ห่วง ถึงเธอจะไม่ค่อยชอบขี้หน้าเขาแต่เธอก็ไม่ได้ใจดำทนเห็นเขาป่วยโดยที่ไม่ช่วยอะไรหรอกนะ
"ไม่เป็ไร" ร่างใหญ่ตอบออกไปด้วยเสียงสั่นเครือ
"แต่หนูได้ยินสะ...." เธอยังพูดไม่ทันจบ
"พี่บอกว่าไม่เป็อะไร! ห้ามเข้ามาเด็ดขาด!" เขาะโบอกเสียงแข็ง
"คะ ค่ะ" ห่วงเขาก็ห่วงแต่ใจหนึ่งมันก็กลัวมากกว่า
00:00 น.
ปรากฏร่างของงูั์ขนาดใหญ่ ความยาวเกือบ10เมตร ลำตัวสีน้ำเงินเข้ม ดวงตาสีเขียว เกล็ดขนาดใหญ่ของมันเลื่อมเงาระยิบระยับ กำลังนอนขดตัวอยู่ในบนเตียงของมาคิน
ก๊อกๆ
ผ่านไป30นาทีแล้ว เสียงในห้องของมาคินเงียบไปจนฮาน่าเริ่มกังวลว่าเขาจะเป็อะไรไปหรือเปล่า เธอจึงเดินมาเคาะประตู แต่ก็ไร้วี่แววของคนข้างใน
"พี่มาคิน" เธอะโเรียก
ฟ่อๆ!! เสียงขู่ฟ่อๆ ดังมาจากข้างใน
"หนูขอเข้าไปหน่อยได้ไหม..." เงียบ เขาไม่ตอบ
เธอค่อยๆจับลูกบิดประตูแล้วเปิดเข้าไปช้าๆ สิ่งที่ทำให้เธอต้องใสุดขีดที่อยู่ภายในห้องกลับไม่ใช่มาคิน แต่มันเป็งูั์ขนาดใหญ่ที่กำลังนอนขดอยู่บนเตียงแทนที่จะเป็เขา!
"กรี๊ดดดดด งู! "
เธอกรี๊ดสุดเสียง และเหมือนงูตัวนั้นมันจะใที่เห็นเธอเช่นกัน เธอยืนหลับตาตัวเเข็งทื่อไม่กล้าขยับตัว งูตัวนั้นมันค่อยๆขยับตัวก่อนที่มันเลื้อยลงจากเตียงเพื่อตรงมาหาหญิงสาวที่อยู่เบื้องหน้า
ฟืดดดดดด
ฮาน่าลืมตามองตามเสียงที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้เธอ อึก! เธอกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ กลัวจนน้ำตาเอ่อคลอ มือไม้สั่นระริกทำไม่ไรไม่ถูก ต่อให้เธอคิดจะวิ่งก็คงไม่ทันเสียแล้ว
"ยะ อย่าเข้ามานะ" เธอกลัวแต่ก็ใจดีสู้เสือพูดออกไปด้วยน้ำเสียงแ่เบา
ฟ่อๆ!!
เพียงแค่พริบตางูั์ก็เข้ามาประชิดตัวเธอสำเร็จ มันใช้ลำตัวของมันค่อยๆรัดหญิงสาวราวกับว่ามันกำลังจะเขมือบเธอเข้าไปทั้งตัว หญิงสาวไร้เรี่ยวแรงจะดิ้นร่างกายสั่นเทาเหมือนจะเป็ไข้จึงต้องยอมให้มันรัดแต่โดยดี ไม่เพียงเท่านั้นมันยังชูคอขึ้นเหนือศีรษะของเธออีกด้วย
"ฮืออ พ่อจ๋าช่วยฮาน่าด้วย" เธอพึมพำ เนื้อตัวสั่นระริก
ฟ่อๆ!!
"แกกินพี่มาคินไปใช่ไหม" ถึงกระนั้นเธอก็ยังอุส่าห์เป็ห่วงเ้าของห้องที่ตอนนี้หายไปไหนก็ไม่รู้ ได้แต่คิดในใจว่ามันคงกินเขาไปแล้วแน่ๆ
ฟ่อๆ!!
"กินพี่เขาไปแล้วยังไม่อิ่มอีกหรอ ปล่อยฉันไปเถอะ ฮืออ" เธออ้อนวอนร้องขอชีวิตแม้จะใช้ไม่ได้กับสัตว์เดรัจฉานก็ตามที
เหมือนมันจะไม่สนใจกับสิ่งที่เธอพูด มันรัดเธอแน่ขึ้นกว่าเดิมเสียอีก
"ฉันเจ็บนะ! อย่ากินฉันเลยตัวฉันก็เล็กแค่นี้" เธอต่อรองกับมันด้วยเสียงสั่นเครือ
แพล็บ~
ลิ้นแฉกสีแดงสดของมันเลียเข้าที่ใบหูของฮาน่าราวกับว่ามัน้าตีตราจองก่อนที่มันจะเขมือบเธอเข้าไปทั้งตัว น้ำเมือกเหนียวๆของมันเปอะเปื้อนเต็มใบหูเล็ก กลิ่นคาวคลุ้งชวนอาเจียนแต่เธอทำได้แค่ยืนแข็งทื่อให้มันทำต่อไป
"ฮือออ ปล่อยฉันไปเถอะ" น้ำตาไหลเป็สายด้วยความหวาดกลัว เธอคงจะไม่รอดไปเจอพ่อแล้วเป็แน่ จู่ๆมันก็เริ่มคลายการรัดตัวเธอออกช้าๆ มันค่อยๆเลื้อยไปทางหน้าต่างช้าๆ ก่อนที่จะพาลำตัวอันใหญ่มหึมาลับสายตาคนตัวเล็กไป
ขาเล็กนั่งฟุบลงกับพื้นด้วยความอ่อนแรง เหตุการณ์เมื่อครู่ทำสติของเธอหลุดลอยเหมือนคนไร้วัญญาณ เธอคิดว่าตัวเองอาจจะไม่รอดซะแล้วแต่แปลกใจว่าทำไมมันไม่ทำอะไรเธอ และพี่มาคินจู่ๆก็หายไป มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
เช้าวันต่อมา...
ร่างเล็กงัวเงียตื่นขึ้นก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงที่แสนนุ่มสบายของมาคิน เธอเผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้
กลิ่นอาหารลอยเข้ามาปะทะจมูกของเธอ
"หื้มม หอมจัง"
ประตูถูกผลักเข้ามาจากคนด้านนอก พบว่าเขาคือมาคิน!
"พี่มาคิน" เธอดูใเล็กน้อย
"ก็ใช่นะสิ ใอะไร" เขาขมวดคิ้ว
"ปะ เปล่าค่ะ"
"ลุกมากินข้าวก่อน พี่อุตส่าห์ทำข้าวต้มให้" เขาบอกก่อนวางถาดข้าวต้มในมือให้เธอ
"ขอบคุณค่ะ เอ่อ....เื่เมื่อคืน" เธออยากจะถามเขาแต่ก็ไม่กล้า
"มีอะไรจะถามก็รีบพูดมา"
"เมื่อคืนพี่หายไปไหนมา" เธอตัดสินใจถาม
"พี่ไปตามหาลัลนา"เขาตอบ
"ไม่จริงหนูนั่งเฝ้าพี่อยู่ข้างนอกทั้งคืน ถ้าพี่ออกมาหนูต้องเห็นสิ" เธอขมวดคิ้ว
"....." เขาไม่ตอบแต่ชี้ไปทางหน้าต่างแทน
"หน้าต่างเนี่ยนะ!"
"ใช่" เธอมองเขาอย่างไม่น่าเชื่อ สูงขนาดนั้นถ้าเขาะโลงไปจริงๆก็ต้องมีเสียงอะไรบ้างสิ แต่เธอก็ไม่ได้ถามอะไรต่อได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้ หรืออาจจริงตามที่เขาบอก เขาคงเป็ห่วงลัลนามากจนรอให้ถึงเช้าไม่ไหว ถ้าเป็เช่นนั้น...เขาเองก็คงมีใจให้เพื่อนของเธอเหมือนกันสินะ
เค้าเลียหูกันแล้วค่ะ ????
ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยงับ ????
378K
