บทที่ 2
ฤทธิ์ยาพิศวาสและเหตุบังเอิญ 2
ตึง!
เสียงนั้นทำให้ปิยาหยุดปากเตชินชะงักก่อนจะเห็นบัวหอมลงไปนอนแน่นิ่งกับพื้นเสียแล้ว
“ไอ้บัว!” เสียงปิยาดังลั่นร้าน“เป็ไรว่ะ” ปิยาเข้ามาประคองบัวหอมพร้อมกับเตชิน พนักงานในร้านก็กรูกันเข้ามามุงดู
บัวหอมเป็ลมไปแล้ว ตัวอ่อนปวกเปียกเนื้อตัวค่อนข้างจะอุ่นแต่ขนกายลุกชันอย่างเห็นได้ชัดเตชินทั้งเขย่าทั้งตบแก้มเบาๆ ก็ไม่รู้สึก เขาเลยช้อนตัวเธอขึ้น พาไปทางหลังร้าน ปิยารีบสาวเท้าตามไปด้วยเตชินรีบพาบัวหอมขึ้นไปห้องทำงานของเขา ปิยาวิ่งนำไปเปิดประตูให้และก็ตามเข้าไปในห้องด้วยบัวหอมถูกวางลงบนโซฟาที่มีอยู่เพียงตัวเดียว เป็โซฟาตัวยาวและกว้างมากพอให้นอนได้สบายปิยาช่วยถอดรองเท้าส้นสูงออกให้
“ไอ้ปี ไปหายาดมกับผ้าเย็นมาหน่อย” เตชินสั่งขณะที่อังมือกับหน้าผากของบัวหอม
ปิยารีบวิ่งลงไปชั้นล่างหาของที่้าแล้วรีบกลับมา ส่งผ้าเย็นให้เตชิน ตัวเองเอายาดมจ่อที่จมูกบัวหอมใบหน้าที่ซีดเซียวอยู่ก่อนหน้านั้นเริ่มแดงก่ำขึ้น เตชินยังคงตามซับผ้าเย็นที่ใบหน้าและคำคอให้แ่เบาจนบัวหอมเริ่มขยับเปลือกตาตามด้วยมือที่ยกขึ้นมาคว้าผ้าเย็นจากมือเตชินและค้างนิ่งอยู่อย่างนั้น
“ไอ้บัว” ปิยาเรียกเสียงเบาข้างหู
บัวหอมเปิดเปลือกตาขึ้น กระพริบอยู่สองสามครั้ง“ทุกคนมาทำอะไรกัน” เสียงนั้นแ่เบา ริมฝีปากแห้งผาด
“ทุกคนที่ไหน มีฉันกับพี่โต” ปิยาขมวดคิ้วแล้วแกว่งมือที่ถือยาดมจ่อเข้าไปที่จมูกของบัวหอมอีก
บัวหอมปิดตาลง “บัวคงตาลาย”
“แกไปชงน้ำหวานมาสักแก้วไป บอกให้เด็กๆรีบเก็บร้านแล้วกลับกันได้เลย” เตชินสั่งแล้วตบหลังปิยาเบาๆ
ปิยาพยักหน้าแล้วลงไปข้างล่าง สั่งการเด็กๆและปิดหน้าร้านเสร็จ ตัวเองเดินเข้าไปชงน้ำหวานสีแดงมาแก้วโตและพาขึ้นไปให้บัวหอม
เตชินประคองบัวหอมให้นั่งตัวเขานั่งลงเคียงข้าง แล้วรับแก้วน้ำหวานจากปิยามาจ๋อที่ริมฝีปากบัวหอม“จิบเข้าไปหน่อยจะได้รู้สึกดีขึ้น”
บัวหอมยอมจิบน้ำหวานตามที่เตชินบอกไปหลายอึก ถอนใจลึกครั้งหนึ่งแล้วพยายามสูดหายใจเข้าไปลึกๆและขยับมือบีบไปตามแขนตัวเอง เตชินคอยสังเกตท่าทางของบัวหอมอยู่ตลอดเวลา
เข้าหันไปทางปิยาที่กำลังนั่งมองบัวหอมด้วยหัวคิ้วขมวด“แกกลับได้แล้วไอ้ปีพี่ดูแลบัวเอง”
ปิยาถอนสายตากลับมาที่เตชิน “แน่ใจนะว่าไม่อยากให้อยู่เป็เพื่อนน่ะ”
“ไปเถอะ ดึกแล้วพ่อแกจะเป็ห่วงเอา”
ปิยาพยักหน้ารัวๆ “ก็ได้... ไอ้บัว พี่กลับก่อนนะเว้ยมีอะไรก็โทรมานะ”
บัวหอมพยักหน้าให้แต่ก็ต้องหลับตาอีกเพราะยังคงเห็นภาพซ้อนปิยาลูบผมบัวหอมสองสามทีก่อนจะออกไปจากห้อง เดินตรวจความเรียบร้อยแล้วก็กลับแม้จะห่วงบัวหอมอยู่มากแต่ก็รู้ดีว่ามีเตชินอยู่เป็เพื่อนแล้วคงจะแก้ปัญหาได้ดีกว่าเธอเป็ไหนๆ
“รู้สึกยังไงบ้าง?” ท่าทางของบัวหอมไม่ดีนักถามไปแล้วก็ไม่ได้คำตอบเพราะบัวหอมยังคงหลับตาและขมวดคิ้ว แต่มือยังคงบีบนวดตัวเอง“เป็ยังไงบัว บอกพี่หน่อย”
บัวหอมเปิดเปลือกตา ภาพซ้อนหายไปแล้วแต่ก็ต้องส่ายหน้าเพราะจนต่อคำตอบจริงๆ“ไม่รู้ บัวไม่รู้ มันร้อนๆ หนาวๆ” เสียงแหบพร่าและเริ่มมีเหงื่อผุดพรายตรงขมับ
“อึดอัดหรือเปล่า อยากเปลี่ยนชุดไหม” เตชินเอ่ยทั้งยังลูบผมบัวหอมให้เข้าที่เข้าทาง
“ก็ดีค่ะ”
“พี่ลงไปเอากระเป๋าให้ไหม?” บัวหอมพยักหน้าเตชินเลยลงไปที่ห้องพักพนักงานและได้กระเป๋าของบัวหอมกลับมา
เขากลับมานั่งที่เดิมแล้วจับบัวหอมหันหลังให้“ดึงซิปให้นะ” เขาไม่ได้รอคำตอบจากบัวหอม แต่ดึงซิปชุดของบัวหอมทันที
“อือ” เสียงครางนั้นไม่ได้บอกว่าจะห้ามแต่ทำไมเตชินฟังเหมือนพอใจและจะเชิญชวนเสียมากกว่า เขาหยุดมือเพียงแค่นั้นซิปยังอยู่แค่ครึ่งทาง เขาจับสองไหล่เปลือยให้หันกลับมา เห็นใบหน้าแดงก่ำ ริมฝีปากแห้งผาดแล้วก็ทำให้เขาฉุกใจคิดอะไรบางอย่าง
“พี่โต” เสียงเรียกแหบพร่า ฟังดูเชื้อเชิญอย่างไรชอบกล
“หือ?”
“บัวไม่รู้เป็อะไร”
เตชินดูจากท่าทางแล้วเขาพอจะเดาได้แล้วว่าบัวหอมเป็อะไรเขากอดบัวหอมไว้ กดศีรษะให้แนบอกแล้วจัดการกับซิปต่อจนไปสุดทางของมัน เขาค่อยๆดึงชุดให้ต่ำลงจนเห็นเนินอกที่โผล่ออกมาจากชั้นในแบบเกาะอกเขาสะกิดตะขอเพียงครั้งเดียว บราเซียร์ตัวสวยหลุดลงไปทันตา
บัวหอมกอดเขาไว้ ริมฝีปากขยับอยู่ที่ซอกคอเขาพึมพำฟังไม่ได้ศัพท์
สองมือเขากุมไหล่เปลือย ผลักเบาๆบัวหอมเลยมองหน้าเขา แต่เตชินกลับมองต่ำลงไปยังปลายยอดอกชูชันสีอ่อนแทบจะกลืนไปกับสีผิวผิวกายเนียนนุ่มบัดนี้เป็ตุ่มขนที่พากันลุกชัน
มือใหญ่กำลังไล้ไปตามผิวกายตรงเอวและเลยขึ้นไปตามแผ่นหลังเนียนมือบัวหอมปิดตาริมฝีปากเผยอ เตชินเลยประคองท้ายทอยให้แหงนขึ้นมารับจุมพิตจากเขาริมฝีปากบดเคล้าด้วยจังหวะแ่เบาอ่อนหวานความนุ่มนวลของเขาทำให้อารมณ์บัวหอมยิ่งเตลิดไปใหญ่สองแขนเธอเลยกอดเขาด้วยความไร้เดียงสา รู้เพียงแค่ว่าต้องกอด อยากจะกอดอยากจะแนบชิดกับเขาให้มากขึ้นไปอีก
เมื่อได้แนบชิดแล้วกลับรู้สึกอยากได้มากกว่านั้นนิ้วเรียวเลยขยับไล้ไปตามแผ่นหลังของเขาผ่านเสื้อเชิ้ตสีอ่อนภายในกายวาบหวิวพอใจไปกับััและรสจูบของเขา
เตชินบังคับให้บัวหอมเอนลงไปนอนกับโซฟาเขาตามคร่อมทับและบดเคล้าริมฝีปากอีกครั้งครั้งนี้ร้อนแรงดุจไฟกำลังเผาผลาญทำลายทุกอย่าง ลมหายใจเขาแรงขึ้นและขาดห่วงเป็บางจังหวะชุดของบัวหอมถูกถอดออกไปแล้ว เขาจูบลงมาที่แก้มลำคอและลงมาถึงเนินเนื้ออิ่มเต่งตึงทรงน่ารักน่าทะนุถนอม
“อา” เสียงหลุดออกมาจากปากบัวหอม เ้าตัวใกับเสียงนั้นแม้แต่เตชินก็ต้องชะงัก
เสียงบัวหอมทำให้เขายิ่งอยากก้าวไปข้างหน้าอีกเพราะเขาเองก็ทนจนแทบจะะเิเต็มทีแล้วริมฝีปากเข้าปลายยอดสีจางทันที ดูดดึงด้วยความหิวกระหายแม้บัวหอมจะพอใจและแอ่นอกให้เขาได้ดื่มกินแต่ก็ยังคงมีบิดกายหลบบ้างเมื่อทานทนต่อแรงกระทำของเขาที่มากเกินพอจะรับได้
“บัว”เสียงเรียกของเขาแทบจะไม่ต่างจากเสียงของบัวหอมเลย ทั้งแหบพร่าและฟังรัญจวนใจเสียเหลือเกิน
เสื้อผ้าของเตชินถูกถอดออกไปรวมกับของบัวหอมทีละชิ้นจนหมดเปล่าเปลือยมากกว่าบัวหอมเสียอีกแต่เขาไม่สนเพราะยังไงบัวหอมก็ต้องเปลือยเหมือนเขาอยู่แล้ว
ริมฝีปากชื้นยังคงวนเวียนอยู่กับปลายถันทรวงทั้งสองข้างทิ้งรอยแดงเป็จ้ำทั่วทั้งสองเต้า จากนั้นลากลิ้นลงต่ำมาเรื่อยๆ หยอกล้อเล่นลิ้นอยู่กับสะดือจูบซ้ายทีขวาทีบัวหอมก็ได้แต่ส่งเสียงครวญครางและบิดกายเข้าหาบ้าง หลบบ้างเช่นเดิมเตชินยิ้มแล้วใช้สองนิ้วเกี่ยวแพนตี้ตัวน้อยลงไปทางปลายเท้า เพียงเท่านี้บัวหอมก็อยู่ในสภาพแรกเกิดเหมือนเขาแล้ว
“พี่โต” เสียงนั้นเรียกมาอีก ไม่ได้จะพูดกับเขาแต่เรียกเพื่อผ่อนคลายความสยิวซาบซ่านที่กำลังคุกกรุ่น
“ครับ”เตชินตอบทั้งที่ใบหน้าเขาอยู่ห่างจากลางกายบัวหอมเพียงไม่ถึงคืบด้วยแสงไฟภายในห้องที่สว่างจ้าเขาเลยได้เห็นทุกซอกทุกมุมความชัดเจนช่างทำลายความอดกลั้นของเขาเสียแล้ว บัวหอมสวยจริงๆสวยั้แ่ศีรษะจรดปลายเท้า นาผืนน้อยก็ยังคงชุ่มฉ่ำจนเขาไม่อาจเมินเฉยได้
ปลายลิ้นแตะวนััความบอบบางอ่อนไหวครั้งแล้วครั้งเล่าบัวหอมยิ่งบิดกาย แล้วยกศีรษะขึ้นมาดูเขา ใบหน้างามแดงก่ำซ้ำแล้วซ้ำเล่าสองมือสอดเข้าไปขยุ้มผมดกสีน้ำตาลเข้ม เปลือกตาพริ้มหลับดื่มด่ำไปกับความแปลกใหม่ที่แสนจะรัญจวน
เตชินหยอกล้อกลางกายของเธอจนพอใจแล้ว เขาเลยยกตัวขึ้นและเข้ามากระซิบข้างใบหูขาวสะอาด“บัว พี่ขอได้ไหม”
บัวหอมเปิดเปลือกตาขึ้นมองลึกเข้าไปในดวงตาเขา แม้ใจจะต่อต้านอยู่บ้าง แต่ไม่อาจห้ามกายได้ด้วยเพราะมันกำลังปั่นป่วนเรียกร้องอยากให้เธอตอบรับเขาไป
“ว่ายังไง?” เตชินถามมาอีกเข้ารู้ว่าบัวหอมก็คงจะลำบากใจ แต่หากบัวหอมปฏิเสธแล้วเขาก็จะไม่ฝืนใจ
บัวหอมพยักหน้าน้อยๆแล้วก็ต้องขมวดคิ้วเอ่ยกับเขาเสียงแ่ “แต่บัวไม่เคย”
เตชินยิ้มแล้วลูบผมบัวหอม“ไม่เป็ไรครับ พี่จะทำเบาๆ ถ้าบัวไม่ไหวจริงๆ พี่จะหยุด... ได้ไหม?”
“ค่ะ” ตอบเขาไปพร้อมกับสบตาเขาแววตาหวานฉ่ำทำให้เตชินต้องจูบเธออีกครั้ง บัวหอมช่างน่ารักและดูเชิญชวนไปในตัว
เตชินยันกายหยัดขึ้นเบียดแทรกกายเข้าหาด้วยความแ่เบากลัวร่างบางจะเจ็บมากเกินไป บัวหอมเองก็ฝืนทนจนกายสั่น ครั้งแรกช่างน่ากลัวและน่าหวาดหวั่นแต่ความอยากรู้อยากลองมีมากเกินต้านทาน จนในที่สุดเตชินก็ไปสุดปลายทางพร้อมกับกายบางสะดุ้งและเกร็ง เขารับรู้ได้ถึงปลายเล็บที่จิกบนแขนเขาบัวหอมกำลังอดกลั้นกับความเจ็บของลูกผู้หญิงที่เจ็บเพียงครั้งแรกแล้วมันจะผ่านไป
เตชินก้มลงมาจูบที่หน้าผากมนชื้นเหงื่อน้อยๆ“เจ็บไหม?”
“บัวทนได้”บัวหอมมองลึกเข้าไปในดวงตาเขา เตชินยิ้มให้และจูบบัวหอมไปด้วยความอ่อนหวานเขายังไม่อาจขยับกายได้ด้วยความที่สงสารและจะให้เวลาบัวหอมได้ผ่อนคลายลงก่อน
บัวหอมอึดอัดอยู่บ้างแต่ก็อยากจะรู้แล้วว่าเตชินจะทำยังไงต่อไปเธอขยับกายเบาๆ จนเขาส่งเสียงมาบ้าง ริมฝีปากเขาขยายยิ้มกว้างและรู้ว่าบัวหอมพร้อมแล้ว
สองแขนกอดเขาไว้ใบหน้าหงายเกเมื่อเตชินขยับถอนตัวออกเล็กน้อยและเข้ามาใหม่ เขาต้องหยุดเมื่อมองลงไปแล้วเห็นเืติดอยู่กับกายของเขาด้วย
“ให้พี่หยุดไหม?” เขาอดถามอย่างนึกเป็ห่วงไม่ได้
209
