บทที่ 6 อนุสาวรีย์หินโบราณที่เต็มไปด้วยความผันผวนของกาลเวลา
"ไม่มีอะไรให้ต้องกังวล ฉันจะไม่ทำร้ายแกหรอก ฉันจะส่งคนไปปกป้องเขาให้ปลอดภัย ถ้ามีอันตรายฉันจะให้เขาถอนตัวออกมา แต่...แกรู้ไว้ด้วยว่าเขาคือแขกที่ตระกูลเซี่ยเชิญมา พวกเราจะปฏิบัติต่อเขาไม่ดีไม่ได้ เื่นี้ไม่ต้องห่วง ปล่อยให้ฉันจัดการเอง" คุณตาจ้องมองลูกชายอย่างหนักแน่น
"แต่ผมก็ยังรู้สึกว่าเื่นี้ไม่ธรรมดา ถ้าคนคนนี้มีจุดประสงค์แอบแฝงจะทำยังไงครับ?" เซี่ยจวินมองพ่อของตนด้วยความเป็กังวล
"ไม่ว่าคนคนนี้จะมีจุดประสงค์แอบแฝงอะไร เขาก็ไม่กล้าทำร้ายคนของตระกูลเซี่ย มั่นใจในเื่นี้ได้เลย ส่วนปัญหาที่แกพูดถึง ฉันจะติดต่อวิหารเทพ์ดู เผื่อว่าจะได้ข้อมูลที่มีค่าจากวิหารเทพ์บ้าง"
"แต่ว่า..." เซี่ยจวินก็ยังคงกังวลอยู่
"ไม่ต้องห่วง ไปทำงานของแกเถอะ เื่นี้ฉันจะจัดการเอง" คุณตาโบกมือเป็สัญญาณให้เซี่ยจวินออกไป
"ครับพ่อ! ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวกลับไปจัดการเื่ที่บริษัทก่อนนะครับ" เซี่ยจวินพยักหน้า ถือกระเป๋าเอกสารออกไปจากบ้านพัก
เมื่อมองลูกชายที่จากไป สีหน้าของคุณตาก็หนักอึ้งขึ้นมา เย่เทียนคนนี้เป็บุคคลากรที่หาได้ยากจริงๆ ถ้าเขาไม่ได้ทรยศวิหารเทพ์ วิหารเทพ์ก็คงไม่ถูกทำลาย
เย่เทียน ถ้าไม่ใช่เพราะแกทรยศวิหารเทพ์ ฉันก็คงไม่ส่งคนไปฆ่าแก แต่ตอนนี้แกเป็ลูกเขยของตระกูลเซี่ย ฉันจะไม่ทำร้ายแก แต่ถ้าแกทรยศฉัน ฉันก็จะไม่มีวันปล่อยแกไปเหมือนกัน
พลังของวิหารเทพ์มันน่ากลัวเกินไป ถึงแม้จะเป็ตระกูลเซี่ยของเราก็สู้เขาไม่ได้
"ไม่มีอะไรให้ต้องกังวล คุณลืมพลังของพวกเราไปแล้วเหรอ?" คุณตายิ้มมองลูกชาย
"ก็จริงด้วย ฮ่าๆ...ผมเข้าใจแล้ว นี่พ่อคิดถึงความเป็ไปได้แบบนี้ไว้แล้วั้แ่แรก ใช่ไหมครับ ถึงได้ให้เย่เทียนมาช่วย" เซี่ยจวินพูดอย่างตระหนัก
"สมกับเป็ลูกชายของฉัน" คุณตาทรงลูบหัวลูกชายพูดพลางหัวเราะ
"ผมว่าแล้ว พ่อฉลาดและมีไหวพริบขนาดนี้ ไม่มีวันทำผิดพลาดหรอก" เซี่ยจวินฉีกยิ้ม
"ไม่ต้องมาประจบเลย เ้านี่" คุณตาด่าอย่างเอ็นดู
"อิอิ..."
ค่ำคืนมาเยือน ดวงจันทร์ลอยเด่นอยู่บนท้องฟ้ายามค่ำคืน
......
เย่เทียนเดินเล่นบนถนนคนเดียว เขารู้สึกมาตลอดว่าตัวเองลืมอะไรบางอย่างไป
"หรือว่าเป็เพราะหยกผืนนั้น?" เย่เทียนพึมพำกับตัวเอง
"ไม่ว่าจะเป็เพราะอะไร ก็ต้องเอามันมาให้ได้"
เย่เทียนคิดสักพัก แล้วเดินไปในทิศทางหนึ่ง
ตรงนี้มีตรอกซอยแห่งหนึ่ง เย่เทียนเดินตามตรอกซอยนี้ต่อไป ในที่สุดก็เห็นอนุสาวรีย์หินโบราณที่เต็มไปด้วยความผันผวนของกาลเวลา
บนอนุสาวรีย์หินนี้สลักตัวอักษรที่ทรงพลังไว้หลายตัวว่า "ประตู์"
"นี่คือขอบเขตอำนาจของวิหารเทพ์เหรอ?" เย่เทียนสงสัยในใจ
เย่เทียนเดินเข้าไปใกล้กับอนุสาวรีย์หิน พบว่าด้านหลังอนุสาวรีย์หินเป็ป่าทึบ
"ไม่รู้ว่าบนอนุสาวรีย์หินนี้จะมีข้อมูลอะไรหลงเหลืออยู่หรือเปล่า?"
เย่เทียนเดินไปที่อนุสาวรีย์หิน เอื้อมมือไปััอนุสาวรีย์หินเบาๆ
อนุสาวรีย์หินก็เปล่งแสงจางๆ ออกมาทันที
"ติ๊ดๆๆ...ติ๊ด..."
เมื่ออนุสาวรีย์หินเปล่งแสงสีแดง เย่เทียนก็ััได้ถึงพลังอันมหาศาลที่พวยพุ่งออกมาจากอนุสาวรีย์หิน
สนามพลังที่แข็งแกร่งที่เปล่งออกมาจากอนุสาวรีย์หิน ทำให้เย่เทียนรู้สึกกดดัน ราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังจะทับกระดูกสันหลังของเขา
"แข็งแกร่ง..." เย่เทียนรู้สึกใอย่างมาก
เย่เทียนเห็นแสงที่เปล่งออกมาจากอนุสาวรีย์หินมากขึ้นเรื่อยๆ เปลือกตาของเย่เทียนหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดเขาก็ล้มลงไปนอนกับพื้น
"ติ๊ดๆๆ..."
แสงบนอนุสาวรีย์หินค่อยๆ จางหายไป กลับคืนสู่ความสงบ
น้ำตาสองสายไหลอาบแก้มเย่เทียน เขาลืมตาขึ้นช้าๆ พบว่าตัวเองนอนคว่ำอยู่บนเก้าอี้ ความเ็ปตามร่างกายเตือนเย่เทียนว่าทุกอย่างเป็เื่จริง ไม่ใช่ความฝัน
"เฮ้อ..."
เย่เทียนหายใจเข้าลึกๆ มองไปรอบๆ พบว่าตัวเองอยู่ในห้องพัก
เย่เทียนลุกขึ้นยืน เปิดประตูห้องออกมา พบว่าข้างนอกมืดแล้ว
"สว่างแล้วเหรอ?" เย่เทียนมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความประหลาดใจ
"พี่เทียน ตื่นแล้วเหรอคะ?" เสียงใสๆ ดังขึ้นมา
เย่เทียนเงยหน้าขึ้นไปมอง เห็นหญิงสาวคนหนึ่งสวมชุดนอนยืนอยู่ตรงข้ามเขา
หญิงสาวมีอายุราวสิบหกสิบเจ็ดปี สวมชุดวอร์มสีชมพู
"ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?" เย่เทียนมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความสงสัย
"คุณปู่บอกให้ฉันมาบอกคุณว่า ให้คุณพักผ่อนที่นี่ในคืนนี้ พรุ่งนี้ต้องไปร่วมงานเลี้ยงวันเกิดของท่านประธานเซี่ย" หญิงสาวพูดพร้อมรอยยิ้ม
"ท่านประธานเซี่ย? หมายถึงเซี่ยจวินเหรอ!" เย่เทียนถามพลางยิ้ม
"ใช่ค่ะ คุณปู่ให้ฉันมาบอกคุณว่า ภารกิจของคุณสำเร็จแล้ว ดังนั้นเขาถึงให้ฉันมาบอกให้คุณมาที่นี่" หญิงสาวพูดยิ้มๆ
"อย่างนี้นี่เอง ขอบคุณมากครับคุณหนู" เย่เทียนพยักหน้าขอบคุณ
"ไม่เป็ไรค่ะ ฉันกลับก่อนนะคะ"
หญิงสาวส่ายหน้า หันหลังเดินออกไป ไม่นานก็หายลับไปในความมืด
เย่เทียนมองตามหลังหญิงสาวที่จากไป อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ ดูเหมือนว่าคุณตาเซี่ยจะเป็จิ้งจอกเฒ่าที่ไม่ธรรมดาจริงๆ คำนวณทุกอย่างไว้ล่วงหน้าหมดแล้ว
"ไม่ว่ายังไง ฉันจะต้องได้หยกชิ้นนั้นมาให้ได้!" เย่เทียนพึมพำกับตัวเอง
เย่เทียนนั่งลงบนเก้าอี้ หลับตาพักผ่อน ปรับสภาพร่างกาย
เวลาผ่านไปช้าๆ ไม่รู้ตัวว่าถึงตีหนึ่งแล้ว
"ติ๊ดๆๆ... ติ๊ดๆๆ..."
ในขณะนั้นเอง โทรศัพท์บนโต๊ะของเย่เทียนก็ดังขึ้น
เย่เทียนใ รีบลุกขึ้นเดินไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
"ฮัลโหล ใครน่ะ?" เย่เทียนถาม
"ฮิฮิ คุณเย่เทียน ยังจำผมได้ไหม?" ในโทรศัพท์มีเสียงผู้ชายดังออกมา
"จำได้สิ คุณเป็ใคร?" เย่เทียนถามพลางขมวดคิ้ว
"ผมคือคุณตาเซี่ยแห่งตระกูลเซี่ย คุณปู่ของเซี่ยจวิน และก็เป็เ้าบ้านของตระกูลเซี่ย" เสียงจากโทรศัพท์เป็เสียงที่ทรงพลัง
"คุณตาเซี่ย สวัสดีครับ คุณมีเื่อะไรกับผมหรือเปล่าครับ?" เย่เทียนถามอย่างสงสัย
"ที่จริง วันนี้ตระกูลเซี่ยของเราจัดงานเลี้ยง ผมหวังว่าคุณจะให้เกียรติมาร่วมงาน" คุณตาเซี่ยพูดพร้อมรอยยิ้ม
"อ๋อ อย่างนี้นี่เอง! ในเมื่อเป็งานเลี้ยงที่เ้าบ้านจัดขึ้น ผมก็ต้องไปร่วมงานอยู่แล้วครับ"
เมื่อได้ยินว่าอีกฝ่ายเชิญเขาไปร่วมงานเลี้ยง เย่เทียนก็ตอบตกลงโดยไม่ลังเลเลย
"คุณเย่เทียนมาได้ ผมก็เป็เกียรติของเซี่ยแล้ว" คุณตาเซี่ยพูดอย่างมีความสุข
"จริงสิ ผมขอเจอผู้าุโท่านอื่นๆ ของตระกูลเซี่ยก่อนได้ไหมครับ?" เย่เทียนนึกถึงเื่นี้ขึ้นมา ถามออกไป
"เอ่อ...คุณเย่เทียนไม่ได้เจอไปแล้วเหรอครับ?" คุณตาเซี่ยถามด้วยความสงสัย
"ก็เจอนะครับ แต่ผมยังไม่ได้ทำความรู้จักกับพวกเขาเลยครับ"
เย่เทียนเกาหัวอย่างกระอักกระอ่วน พูดด้วยความเขินอาย
"เอ่อ..."
คุณตาเซี่ยก็รู้สึกกระอักกระอ่วนที่จะปฏิเสธ
"พวกเราอยู่ที่บ้านพักหวงถิง ทางเหนือของเมือง ตอนนี้คุณมาได้เลย ผมให้คนไปรอคุณที่ประตูแล้ว"
"ครับ ผมไปเดี๋ยวนี้ครับ!"
พูดจบ เย่เทียนก็วางสาย แล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าออกไป
......
"คุณปู่คะ เขามาแล้วค่ะ" หญิงสาวพูดกับคุณตาเซี่ยที่นั่งจิบชาอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น
"ให้เขาเข้ามา" คุณตาเซี่ยพูดอย่างเฉยเมย
"ค่ะ คุณปู่"
ไม่นาน เย่เทียนก็มาถึงหน้าบ้านพักหรูหราของตระกูลเซี่ย มองเข้าไปข้างใน เห็นลานบ้านตระกูลเซี่ยเต็มไปด้วยรถยนต์หลากหลายชนิด ดูเหมือนว่าตระกูลเซี่ยจะรวยมากจริงๆ!
เย่เทียนผลักประตูเข้าไป
"เย่เทียน มาๆ มานั่งข้างคุณปู่เร็ว"
ทันทีที่เย่เทียนก้าวเข้าไปในห้องโถง เซี่ยกั๋วตง พ่อของเซี่ยจวินก็เดินเข้ามาต้อนรับ ยิ้มแย้มแจ่มใสทักทายเย่เทียน
"สวัสดีครับ คุณอาเซี่ย" เย่เทียนทักทายอย่างสุภาพ
"มาๆ นั่งๆ"
เซี่ยกั๋วตงพาเย่เทียนไปนั่ง
"เย่เทียน ได้ยินคุณปู่ของแกบอกว่า แกมาจากหมู่บ้านบนูเา แถมยังเป็หมอด้วย ไม่นึกเลยว่าแกจะเป็หมอที่มีฝีมือสูงขนาดนี้ ทำให้ลุงใมากเลย!" เซี่ยกั๋วตงพูดพลางยิ้มชมเย่เทียน
"คุณอาเซี่ย ชมเกินไปแล้วครับ ผมก็แค่บังเอิญได้เรียนรู้มานิดหน่อยเท่านั้น" เย่เทียนพูดพร้อมรอยยิ้มอย่างถ่อมตัว
"เย่เทียน ตอนนี้แกก็อายุไม่น้อยแล้วใช่ไหม?" เซี่ยกั๋วตงเปลี่ยนเื่ถาม
"ผมเหรอ? ผมยังไม่บรรลุนิติภาวะเลยครับ ดังนั้นผมยังไม่ได้แต่งงานมีลูก" เย่เทียนถามอย่างสงสัย
"ฮ่าฮ่าฮ่า...ยังไม่ได้แต่งงานก็ดีแล้ว แกเก่งขนาดนี้ ต้องมีสาวๆ ชอบแกเยอะแน่ๆ" เซี่ยกั๋วตงหัวเราะ
"เอ่อ...คุณอาเซี่ย ตระกูลเซี่ยเก่งขนาดนี้ ไม่กลัวคนไม่ดีมาหมายปองหลานสาวของคุณอาเหรอครับ?"
"ฮิฮิ เย่เทียนไม่ต้องห่วง ่นี้ถ้าแกไม่อยู่ในเยียนจิง ต่อให้หลานสาวฉันโดนลักพาตัวไป ก็ไม่มีใครแย่งตัวเธอไปได้แน่นอน"
…………………………..
19K
