วันเวลาผ่านไปเรื่อยๆจนกระทั่งอีกวันสองวันจะถึงวันสอบมิดเทอมของภาคการเรียนแล้วธันและอัญญ่าได้พูดคุยทำความรู้จักกันในเฟสบุ๊คทุกวันหลังเลิกเรียนด้วยความที่ต่างฝ่ายต่างไม่เคยเจอตัวจริงกันในรั้วโรงเรียน ก็เลยต้องใช้โซเชียลเน็ตเวิร์คเป็เครื่องมือไปก่อน ต่างคนต่างแชร์ความสนใจ ความชอบ คุยเื่วิชาเรียนผลัดกันติวหนังสือไปด้วยและรวมถึงสารทุกข์สุขดิบทั่วๆไป ทำให้ความสนิทสนมของทั้งสองฝ่ายได้เพิ่มขึ้นมาเรื่อยๆอีกด้วย
‘‘เดี๋ยวเราขอเอาสรุปนี่ไปแชร์ให้เพื่อนของเราต่อๆกันนะขอบคุณธันมากเลยนะนี่ถ้าไม่ได้ธันช่วยล่ะก็เราคงต้องแย่มากแน่ๆเลย’’ อัญญ่าเซฟไฟล์ภาพต่างๆจากในแชทของธันธันเขียนสรุปเนื้อหาวิชาวิทยาศาสตร์ ภาษาไทยและสังคมให้โดยย่อเพื่อให้ง่ายต่อการเข้าใจ
‘‘อื้ม ได้สิไม่มีปัญหาอยู่แล้ว แหม… อัญญ่าเองก็ติวเข้มวิชาภาษาอังกฤษให้เราเข้มข้นเหมือนกันนะเนี่ย ทำเอาเรานี่หัวตึ้บไปอีกนานแน่ๆเลย 555’’ ธันตอบกลับ
‘‘ลายมือของธันแอบหวัดเยอะอยู่นะเพื่อนเรามันจะอ่านออกมั้ยเนี่ย ช่างมันอยากสอบผ่านก็ต้องแกะลายมืออ่านให้ได้นี่เนอะ 555’’ อัญญ่ากล่าวพยายามให้ติดตลก
‘‘เอาจริงๆไม่ต่างกับของอัญญ่าอ้ะอัญญ่าเองก็เขียนภาษาอังกฤษลายมือตัวเขียนตัวติดเหมือนกันนี่นา’’ ธันพยายามใช้นิ้วซูมรูปอ่านสรุปที่อัญญ่าส่งให้ในแชท
‘‘แต่เรานี่ปลงกับวิชาเลขสุดๆแล้วอ่ะไม่ไหวจริงๆแล้วเนี่ย เด็กศิลป์อย่างเรามันโง่เลขอ่า ติวยังไงก็ไม่เข้าใจเลยมันไม่ยอมเข้าหัวเราเลยสักนิด เหมือนสมองเรามันไม่ยอมเปิดรับมันอ่าเธอเรานี่เกลียดเลขเข้ากระดูกดำเลย’’ อัญญ่าพิมพ์บ่นยาวเลยทีเดียว
‘‘เอาน่าๆแค่ไหนแค่นั้นเนอะ ถึงเวลาก็ทำให้เต็มที่แหละ หวังว่าที่เราสอนไปเธอน่าจะทำได้บ้างได้สักสองสามข้อก็ยังดีกว่าศูนย์นะ จริงมั้ยล่ะ?’’ ธันให้กำลังใจ
‘‘ขอให้อาจารย์ออกโจทย์ตามตัวอย่างเป๊ะๆเห๊อะ…อย่าแอบพลิกแพลงโจทย์หรือใส่ลูกเล่นอะไรมันเล้ยยย..ไม่งั้นก็สอบตกสอบแก้กันยกห้องแน่ๆ’’ อัญญ่าปลง
‘‘เห้อออ..นั่นสินะเรานี่ก็… หัวจะแตกอยู่แล้วเนี่ย… ไม่ต่างกับเธอเลยอ่า’’ ธันขอระบายอารมณ์ออกมาหน่อย
‘‘ไม่ต่างกันอ้ะอยากรีบผ่านๆพ้นๆ่สอบไปเลยยยยยยย จะได้พักสมองบ้างซะที’’ อัญญ่าเองก็รู้สึกไม่ต่างกัน
‘‘นี่อัญญ่า ว่าแต่ใกล้จะถึงวันสอบแล้วตื่นเต้นป่าว?’’ ถึงแม้เขาจะมีที่เรียนมหาลัยแล้วก็ตาม แต่เขาก็ยังต้องทำเกรดอยู่ดี ไม่งั้นคนในครอบครัวของเขาต้องต่อว่าแน่ๆ
‘‘ตื่นเต้นดิแต่ก็เตรียมใจไว้ละ คิดว่ามีซ่อมแน่เลย อาจจะสักตัวสองตัวถ้าเทอมไหนไม่มีซ่อมเนี่ยะคือฟลุ๊คสุดๆไปเลย โดยมากก็ซ่อมเลข วิทย์ ไทย สังคม เออ… วิชาหลักเกือบทุกตัวเลยนี่นา 555’’
‘‘ที่ว่าไม่ซ่อมเนี่ยหมายถึงได้คะแนน 10 เต็ม 20 ผ่านแค่ครึ่งเดียวรึเปล่านะ?’’ ธันลองคิดๆดูเพราะเด็กส่วนมากมักหวังผ่านแค่ครึ่งคะแนนก็พอใจแล้ว
‘‘ใช่สิได้แค่นั้นก็ดีใจจะตายอยู่แล้ว’’ อัญญ่าพิมพ์ตอบทันทีไม่มีรีรอ
‘‘พวกเราก็ช่วยกันติวไปหลายวิชาเหมือนกันนะน่าจะทำได้แหละน่า หวังว่าอาจารย์เค้าจะออกตามที่เราอ่านมาบ้างอ่านะ’’ ธันพยายามมองในแง่ดีเข้าไว้
‘‘นั่นน่ะสิ ขอให้เป็งั้นเห๊อะบางวิชาเรามีสอบนอกตารางด้วยนี่สิ’’ อัญญ่าบ่นออกมา
‘‘หืม มีด้วยหรอสอบนอกตาราง?’’ ธันไม่เคยมีวิชาไหนที่ต้องสอบนอกตารางทุกวิชาจะต้องสอบในห้องเรียนพร้อมกันทุกคน
‘‘มีสิก็แบบวิชาดราม่าอ้ะ เป็วิชาแสดงละครของโครงการอินเตอร์น่ะ ถ้าเป็ห้องธรรมดามันก็จะมีนาฏศิลป์อะไรทำนองนั้นใช่ป่าวแต่ของเราจะเป็การแสดงน่ะ ตามจริงก็มีวิชาภาษาอังกฤษเฉพาะชีพอีกหลายตัวด้วยนะ ถึงจะไม่มีเกรด แต่ก็สอบด้วยน่ะสิ’’ อัญญ่าอธิบาย
‘‘อารมณ์ว่าจะต้องแสดงละครเป็ภาษาอังกฤษอะไรทำนองนี้สินะ แล้วอย่างนี้ก็ต้องมานั่งจำบทพูดด้วยน่ะสิโห กว่าจะได้สอบก็ต้องรอหลังสอบมิดเทอมเสร็จก่อนอีกต้องทนจำไว้ก่อนยังลืมไม่ได้แน่เลย’’
‘‘ใช่ไงเราต้องแบกรับอะไรหลายๆอย่างในสมอง สมองเราก็ไม่ได้ใหญ่นะ เมมโมรี่เต็มแล้วเนี่ยอยากรีบลืมๆไปไวๆแล้วซะด้วย จะได้โล่งไวๆ เห้ออออ…’’ อัญญ่าบ่นต่อ
‘‘แล้วอย่างนี้ถ้าใครไม่เก่งภาษาอังกฤษหรือแกรมม่าจะจำได้รึเปล่าอ้ะ คงมีคนกลัวผิดบ้างแหละ ใช่มะ?’’ ธันสงสัย
‘‘ก็มีคนกลัวผิดอยู่แล้วนะแต่เอาจริงๆ พอถึงเวลาก็ไม่ได้มีใครจำได้แม่นเป๊ะๆทุกตัวตามบทในกระดาษหรอก’’อัญญ่าอธิบาย
‘‘แล้วเขาให้คะแนนกันยังไงอ้ะ?’’
‘‘ครูเขาจะให้คะแนนตามการแสดงแอคติ้ง สีหน้าท่าทางเอาน่ะ แต่มันก็ดีนะจะได้ไม่กดดันกับการจำทุกตัวอักษรขนาดนั้น อีกอย่างเขาไม่ได้ให้คะแนนใจร้ายด้วย พูดง่ายๆคือไม่มีสอบตกแน่นอน’’ อัญญ่ากล่าวเสริม
‘‘ก็ดีนะถือว่าเรียนขำๆ ไม่เครียดดี อิจฉาอ้ะที่เธอมีวิชาแบบนี้ให้เรียน’’
‘‘ใช่ๆตอนเรียนสนุกมากเลยนะ ไม่เครียดเลย มันก็มีการหยอกล้อขำๆกันบ้างแหละแต่ภาครวมมันสนุกดีจริงๆนะ’’
‘‘เราเรียนแต่กับครูคนไทยมาโดยตลอดน่ะเบื่อวิธีการสอนแล้วอ้ะ ครูทุกคนสอนแต่แบบเดิมๆเลย เอะอะให้ท่องจำ เอะอะให้จดจนเมื่อยมือจนกล้ามขึ้นทำรายงานส่งเปลืองหมึกเปลืองกระดาษ พอใครจำไม่ได้ก็ทำโทษ ประจานบ้างล่ะ ทำเอาอายกันทั้งห้องเลยของเธอยังดีนะถึงจะต้องใช้ความจำหน่อยแต่มันได้เอามาใช้จริงๆอ้ะ’’ ธันบ่นพึมพำออกมา
‘‘ใช่ๆ เราว่านะเรียนกับครูฝรั่งมันดีตรงนี้แหละ เค้าเปิดโอกาสให้ทุกคนอย่างเท่าเทียมกันจริงๆอ้ะ แถมยังรับฟังความคิดเห็นของแต่ละคนอีกด้วยเด็กอินเตอร์แต่ละคนเลยมีความเป็ผู้นำและความกล้าแสดงออกมากขึ้นไง’’ อัญญ่าอธิบายเพิ่มไปอีก
‘‘อ้อบางทีตอนที่เรียนดราม่าน่ะ มีเรียนร้องเพลงด้วยนะ คนอย่างธันอ้ะผ่านฉลุยแน่นอนเลย’’ อัญญ่านึกขึ้นได้
‘‘หืม… แบบว่าร้องเพลงฝรั่งน่ะหรอ?’’
‘‘ใช่ๆเห็นว่าธันชอบร้องเพลงนี่นา’’
‘‘ช่ายๆเราชอบร้องเพลงนะ บางทีว่างๆอยู่คนเดียวก็มีฮัมๆเพลงบ้างเราพยายามฟังเพลงฝรั่งเยอะๆเพื่อพัฒนาภาษาอังกฤษเอาน่ะ’’ ธันตอบ
‘‘อื้มก็ดีแล้วนี่ หัดร้องเพลงภาษาอังกฤษก็ช่วยให้ภาษาดีขึ้นด้วยนะคนทั่วไปโดยมากมักจะมองข้าม หาว่าโครงการเราเรียนอะไรไร้สาระเราเองก็ไม่บอกใครหรอกเพราะคนโดยมากมันปิดใจน่ะ’’
‘‘นั่นสินะเราไม่เคยรู้เื่นี้มาก่อนเลย มีเธอคนแรกแหละที่เล่าเราเราได้รู้อะไรมากขึ้นเลยล่ะ’’
‘‘เราเองก็เพิ่งรู้จากธันเหมือนกันแหละว่าห้องโครงการภาคธรรมดาต้องเจอกับความกดดันระหว่างเรียนด้วยเหมือนกันคือเราเรียนอินเตอร์มาั้แ่เด็กแล้วน่ะ เลยไม่ได้คุ้นเคยกับการเรียนภาคธรรมดาเลย’’
‘‘งั้น……รอบหน้าพวกเราคงต้องนัดเจอกันที่ห้องดนตรีแล้วละมั้งเนี่ยเผื่อเราจะได้เล่นเปียโนแล้วให้ธันร้องเพลงไง’’ อัญญ่าเสนอไอเดียออกมา
‘‘หืม จะดีหรอเราแอบขี้อายน่ะสิ’’
‘‘ไม่เห็นต้องอายเลยดีออก แหม… คนกันเองน่ะ’’
‘‘อย่างนั้นก็ได้นะแต่ว่าต้องมาลุ้นน่ะสิว่าจะมีคาบที่ครูไม่มาสอนรึเปล่าน่ะ’’
‘‘อืมมมม…นั่นสินะ’’
จากนั้นทั้งสองคนได้ติวกันต่อสลับกับคุยเล่นกันบ้าง จนกระทั่งวันสอบมิดเทอมได้มาถึงทั้งคู่ก็ทำข้อสอบกันอย่างเต็มที่และผ่านไปได้ด้วยดี