เล่าเื่ผี ขอพี่กินหน่อย
จัดทำโดย : ชายขี้เล่า Story
เมื่อ 25 ปีที่ บอย กำลังเรียนอยู่ชั้นประถมศึกษา ปีที่ 6 ่นั้น เขามีนิสัย ชอบเล่นเกมคอมพิวเตอร์ เอามากๆ และมักใช้เวลาหลังเลิกเรียนชวนเพื่อนๆ ไปนั่งเล่นเกมที่ร้านหน้าโรงเรียน เป็ประจำ
วันนี้เช่นกัน บอย ชวนเพื่อนๆ ไปเล่นที่ร้านตามปกติ แต่ครั้ง นี้เขาเล่นเกมนานจนเริ่มมืด เพื่อนๆคนอื่น ต่างพากันขอตัวกลับบ้านกันไปก่อน เหลือแต่ บอย.. ที่ยังคงเล่นเกม จนลืมดูเวลา
พี่เ้าของร้านที่สนิทกัน เห็นว่า มืดมากแล้ว เลยเดินมาเตือนบอยว่า… “บอย นี่ดึกมากแล้วนะเว้ย กลับบ้านได้แล้ว เดี๋ยวรถเมล์ก็หมดเอาหรอก”
“แย่แล้ว… แบบนี้แม่ด่าแย่เลย งั้นผมกลับก่อนนะพี่” บอย รีบเดินออกมาหน้าร้าน เพื่อรอรถเมล์กลับบ้านทันที
รออยู่นาน ก็ยังไม่มีวี่แววว่า จะมีรถเมล์ ผ่านมาสักคัน เขาเลยตัดสินใจว่า จะเดินไปที่แยกไฟแดง เพราะมีรถประจำทางหลายสาย ที่สามารถขึ้นกลับบ้านได้เยอะกว่าตรงนี้ แต่แยกไฟแดงที่ว่า อยู่ค่อนข้างไกล พอสมควรเลย…
บอย เดินไปตามทางเรื่อยๆ อยู่นาน ทั้งร้อน ทั้งเหนื่อย เลยแวะซื้อน้ำดื่มข้างทาง เดินไปได้อีกหน่อยก็มองเห็นว่า... มีซอยเล็กๆอยู่ข้างหน้า ติดกับอาคารเก่าๆ ที่เหมือนอยู่ระหว่างปรับปรุง ที่ในตอนนี้เงียบและมืดสนิท เขาเลยแวะเข้าไปข้างใน แล้วนั่งพักที่บันไดทางขึ้นหน้าอาคารในซอยนั้น
บอย นั่งพัก ดื่มน้ำอย่างสบายใจ ตั้งใจว่าหายเหนื่อยแล้วค่อยเดินไปต่อ ทุกอย่างดูปกติดี จนกระทั่ง ได้กลิ่นเหม็นลอยอบอวลขึ้นมา กลิ่นคล้ายกลิ่นสาบของคนที่ไม่ได้อาบน้ำ และยังมีเสียงเหมือนคนเดินไปมาอยู่ในอาคาร…
เขาหันหลังกลับไปดู ก็ไม่เห็นอะไร มีแต่เพียงความว่างเปล่า และความมืด เลยคิดในแง่ดีว่า อาจจะเป็คนงานก่อสร้าง ที่ยังไม่ได้กลับบ้านก็เป็ไปได้ แต่ยังคงมีกลิ่นเหม็น และเสียงเดินอยู่ตลอดเวลา จนเริ่มรู้สึกไม่ค่อยดี เลยลุกขึ้นจะเดินไปแยกไฟแดงต่อ
แต่ว่าเท้า ดันปวดเป็ตะคริวขึ้นมา เดินไม่ไหว เลยต้องนั่งลงเหมือนเดิม คราวนี้กลิ่นเหม็นฉุนแรงมากขึ้นกว่าเดิม เหมือนกลิ่นนั้นมาจากทางข้างซ้ายตัวเขา บอยเลยหันไปดูทางซ้าย สิ่งที่เห็น คือ… มีแขนที่ขาวซีด ยืดยาวออกมาจากข้างๆตัวเขา ที่แขนนั้นมีนิ้วมือที่หงิกงอกำลังขยับไปมา พร้อมกับเสียงพูดช้าๆจากข้างหลังว่า... “อยู่คนเดียว เหงามั้ย มาหาพี่สิ พี่หิว ขอพี่กินหน่อย”
บอย ใกลัวมาก เขารีบลุกขึ้นวิ่งทันที แต่ขาที่ยังปวดเป็ตะคริวอยู่ทำให้วิ่งได้เพียงก้าวเดียว พลาดล้มหน้าคว่ำลงไปที่พื้น เขาเจ็บหัวมากเลยนิ่งไปอยู่สักพัก แต่รู้สึกได้ว่ามีมือกำลังจับเท้าที่ปวดอยู่ และบีบไปมาอย่าแรง เขาเลยพยายามกระชากเท้าออก แล้วรีบพลิกตัวหันหน้ามองขึ้นไป
สิ่งที่เขาได้เห็นมันคือ ผู้ชายรูปร่างผอม ไม่ใส่เสื้อ มีเพียงกางเกงขายาวขาดๆ ผมหยิก มีดวงตาโตเหมือนไข่ไก่ ตาคู่นั้นเหมือนจะทะลุเบ้าตาออกมา มันกำลังหัวเราะเหมือนคนโรคจิต และพูดว่า… “พี่อดอยากมานาน พี่หิว ขอพี่กินหน่อย”
บอย.. กลัวมาก จนร้องไห้ และขยับตัวดันหลังให้ห่างออก ในขณะที่ตัวยังล้มอยู่ ชายคนนั้นก้มมองดูเขา แล้วอ้าปากกว้างมาก มีลิ้นยาวๆตวัดไปมา และเืไหลออกจากปาก แถมยังมีกลิ่นเหม็นเน่า ดูน่าเกลียดน่ากลัวมาก
ด้วยความกลัวสุดขีด ทำให้บอยลุกขึ้นได้ และใช้แรงทั้งหมด รีบวิ่ง ออกจากซอยนั้นทันที เขาเหลียวหลังหันไปมองที่ซอยนั้นอยู่สักพัก มองเห็นชายคนนั้น ยืนเกาะกำแพง ทางออกซอย มันยืดหัวขยับออกมาจากไหล่ จนเห็นคอยาวๆกำลังขยับมองมา พูดว่า... “กลับมาก่อน มาให้พี่กินก่อน”
ไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น บอย วิ่งหนีด้วยแรงทั้งหมดที่มี จนลืมไปความเ็ปจากขาที่เป็ตะคริว วิ่งชนทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็ถังขยะ คนที่เดินสวนมา เขาวิ่งย้อนกลับมาแบบไม่คิดชีวิต จนมาถึงหน้าร้านเกม ที่นั่งเล่นกับเพื่อนเมื่อตอนเย็น
บอย ะโเรียกพี่เ้าของร้านให้ออกมาช่วย ทางพี่เ้าของร้านได้ยินเสียงก็รีบเปิดประตูออกมา เห็นบอยนั่งหมดแรงอยู่ที่พื้น เลยรีบพาเข้ามาข้างใน หาน้ำให้กิน แล้วถามว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมยังไม่กลับบ้าน เขาได้เล่าเื่ที่เจอให้พี่ฟัง…
เมื่อได้ฟังเื่เล่า พี่เ้าของร้าน ได้แต่เงียบไม่ได้พูดอะไร บอกแต่เพียงว่าหายเหนื่อยแล้วเดี๋ยวพี่ขับรถไปส่งที่บ้านเอง หลังจากเื่นี้ผ่านไปได้ไม่นาน เขาได้หยุดเล่นเกมที่ร้าน และไม่กล้ากลับบ้านมืดอีกเลย
เวลาผ่านไปหลายปี บอยเรียนจบ เติบโตเป็ผู้ใหญ่วัยทำงาน และได้มีโอกาสแวะไปทักทายพี่เ้าของร้านอีกครั้งซึ่งในตอนนี้เลิกทำร้านเกมแล้ว รวมถึงได้พูดคุยเื่ในวันนั้น จนในที่สุดพี่เ้าของร้านก็ยอมเล่าเื่ที่พอจะเคยได้ยินมา
พี่เ้าของร้านเล่าว่า… “เคยได้ยินมาว่า ในซอยนั้น เคยมีชายวัยรุ่นสติไม่ค่อย มันชอบคิดว่าตัวเองเป็ผีปอบ และบางทีก็เข้าไปเสพยาเสพติดในอาคารตรงนั้น ตอนกลางคืนอยู่บ่อยๆ อยู่มาวันหนึ่งมีคนพบศพผู้ชายคนนั้น นอนตายในอาคาร สาเหตุการตายอาจจะเกิดจากเสพยาเสพติดมากเกินไป”
พอได้ฟังเื่ทั้งหมด บอยก็ได้แต่คิดว่า สงสัยสิ่งที่เจอมาอาจจะเป็ผีชายคนนั้นก็เป็ไปได้ โชคดีแล้วที่วันนั้นหนีมาได้ หลังจากนั้นเขาคุยต่ออีกสักพักก่อนที่จะขอตัวกลับ
ระหว่างทาง บอยขับรถผ่านซอยนั้นอีกครั้ง ที่ในตอนนี้ดูเจริญขึ้นมาก อาคารตรงนั้นกลายเป็สำนักงานขนาดใหญ่ ที่มีคนเดินผ่านไปมามากมาย เขานึกถึงเื่ในคืนนั้นทีไร ก็ก็รู้สึกขนลุกทุกที
แต่ไม่รู้ว่า บอยคิดไปเองรึเปล่า ขับรถผ่านซอยนั้นไปได้ไม่นาน ได้ยินเสียงเล็กๆแหลมๆดังเข้าหูเบาๆว่า “ขอพี่กินหน่อย” ดังขึ้นมา แต่ก็คิดว่าอาจจะหูฝาดไปเองก็เป็ไปได้
นับจากตอนนั้น บอยใช้ชีวิตตามปกติ และไม่เคยพบเจอเื่ราวน่ากลัวอีกเลย แต่เื่นั้น ก็เป็สิ่งเตือนใจเสมอว่า ทุกที่ อาจจะมีผีหรือิญญาเฝ้า ไม่ว่าจะไปไหน เขาจะทำการขอและบอกกล่าวก่อนเสมอ….
183
