เช้าวันรุ่งขึ้น บ้านพักตากอากาศเงียบสงบกว่าทุกวัน ท้องฟ้าสีฟ้าอ่อนและลมเย็นจากอ่างเก็บน้ำดาริก้าพัดผ่านสวนมะนาวเบา ๆ แต่ภายในบ้านกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่ไม่มีใครพูดออกมา โรฮานแต่งตัวเรียบร้อยในเสื้อเชิ้ตสีกรมท่าและกางเกงขายาวสีอ่อน เขายืนอยู่หน้ากระจกเป็เวลานานกว่าปกติ ราวกับกำลังเตรียมตัวรับมือกับามากกว่าการกลับบ้าน
ด้านล่าง เดวกำลังเดินวนอยู่หน้ารถหรู พร้อมสีหน้ากังวลเป็พิเศษ แม่นมภาริยืนจัดผ้าส่าหรีให้ซินเธียเป็ครั้งสุดท้าย ส่าหรีสีเขียวมรกตเรียบเน้นเรือนร่างทำให้หญิงสาวดูสง่างาม แต่ความตื่นเต้นในดวงตาของเธอไม่อาจซ่อนเอาไว้ได้
“ไม่ต้องกลัวนะหนู” ภาริพูดพลางลูบแก้มเธอเบา ๆ “คนในบ้านราชวันต์อาจดูน่ากลัว แต่ทุกคนรักโรฮานมาก ถ้าพวกเขาเห็นว่าหลานชายมีความสุข พวกเขาจะเปิดใจเอง”
ซินเธียยิ้มบาง ๆ แม้ในใจจะไม่มั่นใจเลยสักนิด เธอกำลังจะก้าวเข้าไปในโลกที่ไม่เคยรู้จัก โลกของมหาเศรษฐีระดับประเทศ โลกที่ผู้หญิงอย่างเธอ…ไม่มีสิทธิ์ยืนอยู่ในนั้น ไม่นาน โรฮานก็เดินลงบันไดมา เมื่อเห็นซินเธีย เขาชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาคมเข้มมองเธอนิ่งจนหญิงสาวเริ่มประหม่า
“มีอะไรหรือคะ”
ชายหนุ่มยิ้มบาง ๆ
“ไม่มีครับ…ผมแค่เพิ่งรู้ว่า สีเขียวเหมาะกับคุณมาก”
แก้มของซินเธียขึ้นสีจาง ๆ ทันที เดวถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ “พวกนายจะจีบกันตอนนี้จริง ๆ เหรอ พวก เรากำลังจะไปเจอคุณย่าเดวีนะ!” คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง โรฮานสูดหายใจลึก ก่อนเดินไปเปิดประตูรถให้ซินเธียด้วยตัวเอง
“คุณพร้อมไหมครับ”
หญิงสาวมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าเบา ๆ
“ค่ะ”
รถคันหรูค่อย ๆ เคลื่อนออกจากบ้านพัก มุ่งหน้าสู่คฤหาสน์ราชวันต์ ระหว่างทาง ซินเธียนั่งเงียบ มือทั้งสองกำกันแน่นบนตัก โรฮานสังเกตเห็นทุกอย่าง เขาจึงพูดขึ้นเบา ๆ “ถ้าคุณไม่สบายใจ เรายังกลับที่บ้านพักตากอากาศไปได้นะ” เธอหันมามองเขาทันที “คุณจะทำแบบนั้นจริง ๆ เหรอคะ” ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ “ไม่ครับ เพราะถ้าผมกลับไปโดยไม่มีคุณ คุณย่าคงส่งคนมาตามจับผมถึงที่นี่” คำตอบนั้นทำให้เธอหลุดยิ้มออกมา เมื่อเห็นรอยยิ้มนั้น โรฮานก็ยิ้มตามอย่างโล่งใจ แต่ความสงบอยู่ได้ไม่นาน
เมื่อรถเลี้ยวเข้าสู่ประตูเหล็กสีดำบานมหึมาของคฤหาสน์ราชวันต์ ซินเธียถึงกับเงยหน้ามองอย่างตะลึง คฤหาสน์สีงาช้างหลังใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่กลางพื้นที่กว้างสุดสายตา น้ำพุหินอ่อนอยู่กลางสวน ดอกไม้หลากสีถูกจัดแต่งอย่างงดงามราวพระราชวัง และที่หน้าบันไดทางเข้า…
มีคนยืนรออยู่แล้ว คุณย่าเดวีในส่าหรีไหมสีม่วงเข้มยืนถือไม้เท้าอย่างสง่างาม ข้างกายคือวิรุตผู้เป็บิดา และอาร์นี่ที่กำลังยืดคอมองรถด้วยความอยากรู้อยากเห็น เดวเห็นภาพตรงหน้าถึงกับกลืนน้ำลาย “จบแล้ว…” โรฮานถอนหายใจยาว ส่วนซินเธีย…หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบได้ยินเสียงของมันทันทีที่คนขับเปิดประตู คุณย่าเดวีก็ก้าวลงจากบันไดหินอ่อนด้วยท่าทางสง่างาม ส่าหรีไหมสีม่วงเข้มและสร้อยมุกเส้นยาวทำให้ท่านดูน่าเกรงขามยิ่งขึ้น
ในขณะนั้น ทุกคนต่างยืนนิ่ง มองหญิงสาวแปลกหน้าที่กำลังยืนเคียงข้างโรฮานด้วยความสงสัย ซินเธียยืนสำรวม มือประสานไว้ด้านหน้า ดวงตาสงบนิ่ง แม้ภายในหัวใจจะเต้นแรงไม่เป็จังหวะ
คุณย่าเดวีก้าวเดินเข้ามาช้า ๆ ปลายไม้เท้ากระทบพื้นหินอ่อนดังเป็จังหวะ ท่าทางสง่างามของหญิงสูงวัยทำให้บรรยากาศรอบตัวเงียบลงโดยอัตโนมัติ วิรุตรีบก้าวมาเดินเคียงข้างมารดา พลางมองลูกชายด้วยความแปลกใจ คุณย่าเดวีหยุดยืนตรงหน้าโรฮาน ดวงตาคมกริบมองสลับระหว่างหลานชายกับหญิงสาว ก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “เธอเป็ใคร...โรฮาน” ไม่มีใครกล้าส่งเสียง แม้แต่อาร์นี่ที่ปกติพูดไม่หยุด ยังเงียบสนิท โรฮานสูดลมหายใจลึก เขาหันไปมองซินเธียเพียงครู่เดียว ก่อนกุมมือเธอไว้เบา ๆ เป็ครั้งแรกนับั้แ่ลงจากรถ ซินเธียสะดุ้งเล็กน้อย แต่ไม่ได้ดึงมือกลับ
ชายหนุ่มหันกลับมาสบตาคุณย่า แววตาของเขามั่นคงกว่าครั้งไหน “เธอชื่อซินเธียครับ” เขาหยุดเพียงเสี้ยววินาที ก่อนกล่าวประโยคที่ทำให้เวลาทั้งหมดหยุดนิ่ง “และ...เธอคือภรรยาของผมครับ”
ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วคฤหาสน์ ท้องฟ้าเหมือนจะมืดคลึ้มลงทันที เดวถอนหายใจอย่างช้า “ขอให้รอดเว้ย โรฮาน” ปลายไม้เท้าในมือคุณย่าเดวีสั่นเล็กน้อย หญิงสูงวัยเบิกตากว้างอย่างไม่เคยเป็มาก่อน
“...อะไรนะ!!!” เสียงของท่านเบาราวกับไม่เชื่อสิ่งที่ได้ยิน วิรุตหันมองลูกชายทันที “โรฮาน...ลูกพูดว่าอะไร”
“ผมแต่งงานกับซินเธียแล้วครับ” คราวนี้ทุกคำชัดเจน หนักแน่น และไม่มีช่องว่างให้ตีความ อาร์นี่ถึงกับยกมือปิดปาก “โอ้พระเ้า...พี่แต่งงานแล้ว!” แม่บ้านหลายคนมองหน้ากันด้วยความตกตะลึง ไม่มีใครคาดคิดว่า ชายหนุ่มที่ปฏิเสธการแต่งงานมาตลอดหลายปี จะกลับบ้านพร้อมภรรยาโดยไม่มีใครรู้แม้แต่คนเดียว คุณย่าเดวียังคงยืนนิ่ง สีหน้าของท่านไม่ได้โกรธ แต่เป็ความใที่แทบไม่เคยเกิดขึ้นตลอดชีวิต
หญิงสูงวัยจ้องหน้าหลานชายอยู่เนิ่นนาน ก่อนเอ่ยถามช้า ๆ ทีละคำ
“หลาน...แต่งงาน...โดยไม่บอกพ่อกับย่า?”
โรฮานก้มศีรษะลงเล็กน้อย
“ผมขอโทษ....ครับ”
คุณย่าเดวีหลับตาลง สูดลมหายใจลึก ก่อนลืมตาขึ้นอีกครั้ง ดวงตาคู่นั้นยังคงเฉียบคมดังเดิม “ทำได้ดีมาก...” ทุกคนหันมองท่านพร้อมกัน “ในเมื่อกล้าพาภรรยาเข้าบ้าน...” ท่านเว้นจังหวะ ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “งั้นก็พาเธอเข้าไปนั่งในห้องรับแขก” ปลายไม้เท้าชี้ไปทางเข้าคฤหาสน์ “วันนี้...ย่าจะฟังความจริงทุกคำ และหวังว่า...จะไม่มีใครโกหกย่าแม้แต่คำเดียว” บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบลงทันที โรฮานเหลือบมองซินเธีย ก่อนพยักหน้ารับ เขารู้ดีว่า... การประกาศว่าเธอคือ "ภรรยา" เป็เพียงก้าวแรกเท่านั้น ส่วนก้าวต่อไป...คือการทำให้ครอบครัวราชวันต์ยอมรับผู้หญิงที่เขาเลือกด้วยหัวใจของตัวเอง.
793
