ผมกำลังขับรถไปทานข้าวกับแก๊งเพื่อนของผม แต่เส้นทางที่ผมต้องผ่านมันดันเป็ป่าช้า(บรึ๊ยย) บรรยากาศค่อนข้างหน้าขนลุกทีเดียวเลยล่ะครับ บริเวณรอบๆก็เต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่และสูงตอนนี้เวลา 22:00 ในที่สุดผมก็ขับผ่านป่ามาแล้วขับมาเรื่อยๆผมก็เจอสี่แยก ผมงงๆหน่อยๆเพราะจำไม่ได้ว่าต้องเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาหรือตรงไป แต่ผมก็เลือกที่จะขับตรงไปอต่ผมไม่ได้ สังเกตเห็นว่ามันมีป้ายเตือนว่าห้ามเข้า แต่จะกลับก็ไม่ได้เพราะในตอนนั้นผมก็เข้ามาครึ่งทางแล้ว ครั้งนี้ไม่ใช่ป่ามันเป็ที่โล่งกว้าง ถ้าจะ อธิบายความกว้างก็คงจะเปรียบกับสนามบอลสิบสนามรวมกัน แต่ตอนนั้นไม่รู้อะไรเข้าสิ่งผมจู่ๆก็คิดอะไรพิเรนๆขึ้นมาในหัว ผมค่อยๆปล่อยมือจากที่วางมือหรือที่ควบคุมมอเตอร์ไซค์ ผมกางมือเหมือนในหนังไททานิค ผมทำท่านั้นอยู่ประมาทสิบห้านาทีแล้วก็กลับมาขับรถแบบคนปกติเหมือนเดิม พักแขนให้หายเหนื่อยก่อน แล้วผมก็กางแขนขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มอเตอร์ไซค์มันดันเสียหลักทำให้ตัวผมกระเด็นออกห่างจาก มอเตอร์ไซค์ สมองผมหยุดทำงานไปชั่วครู่ เมื่อผมมีสตีอีกครั้งผมก็เช็คร่างกายของตัวเองว่า มีอะไราเ็หรือไม่ น่าแปลกที่ผมไม่มีแผล ถลอก หรืออะไรที่บ่งบอกว่าผมาเ็เลย เมื่อเช็คร่างกายเสร็จแล้วผมก็ค่อยๆพยุงตัวเองลุก มีเจ็บที่ก้นเล็กน้อยแต่ก็ไม่มาก รถมอเตอร์ไซค์ของผมเละไม่เป็ท่าเลย คิดแล้วก็เศร้าใช้เวลาเก็บตังค์เป็เดือน
" ทำไมไงดีว่ะ รถก็พัง ที่นี้ก็ดูจะไม่มีใคร "
ทางเลือกของผมมีอยู่สองอย่างหนึ่งเดินกลับทางเดิมแต่ผมก็ต้องเดินผ่านป่าช้านรกนั้น ทางเลือกที่สอง เดินต่อไปเรื่อยๆ พวกคุณคิดว่าคนอย่างผมจะเลือกทางไหนครับ หึ..มันแน่นอนอยู่แล้ว ก็ตัวเลือกที่สองสิครับ กลับทางเดิมให้ผีหลอกตายหรอครับ ถึงจะเป็นักเลงแต่ก็กลัวเป็นะเว้ย ถ้าเป็คนเราต่อยเราเตะมันได้ครับ แต่ถ้าเป็ผี เราไม่สามารถทำอะไรกับมันได้เลย ทำได้เพียง สวดมนต์ ไล่ปีให้ออกไปจากตนเอง ซึ่งนักเลงแบบผมไม่เคยเข้าวัดเลยครับ เดินผ่านยังไม่มอง พระมาบิณฑบาต ผมยังไล่ท่านให้กลับไปวัด ผมนะมีบาปเต็มตัว พระคงช่วยผมไม่ได้หรอกครับ ทุกคนครับ ผมเดินมาเกือบห้าชั่วโมงแล้วแต่ก็ไม่เจออะไรเลน ผมเริ่มจะหิวน้ำแล้วสิ สายตาของผมเหลือบไปเห็นทะเลสาปกว้างผมไม่รอช้าวิ่งไปตักน้ำกินอย่างกระหาย " แฮ่กๆ...อึก..อึก..อึก " ผมใช้มือที่เต็มไปด้วยาแจากการชกต่อยประสานมือเข้าหาและกอบกุมน้ำให้ได้มากที่สุด
จบ ตอน นักเลงจมน้ำตายครับ