ระบบกายาอนันต์ ทุบสวรรค์สะเทือนภพ

    ตอนที่ 11: กลิ่นยาต้มและศาลาริมสระบัว


    ตอนที่ 11: กลิ่นยาต้มและศาลาริมสระบัว


    กลิ่นหอมหวานของยาต้มกระดูกลอยกรุ่นไปทั่วบริเวณลานหลังหอโอสถ หลินอันค่อยๆ หยุดโบกพัดสานในมือ ปล่อยให้เปลวไฟในเตาดินเผามอดดับลงอย่างช้าๆ เขาใช้ผ้าหนารองมือ ยกหม้อดินเผาขึ้นมารินน้ำยาสีอำพันลงในชามกระเบื้องเคลือบอย่างเบามือ ทุกหยาดหยดล้วนใสกระจ่างและปราศจากตะกอนขุ่นมัว


    ไม่นานนัก ศิษย์พี่ผู้ดูแลหอโอสถก็เดินกลับมาพร้อมกับเทียบยาในมือ เมื่อเขาเห็นสีและได้กลิ่นของน้ำยาในชาม ดวงตาก็เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ


    "หลินอัน นี่เ๯้าเป็๞คนคุมไฟทั้งหมดเลยหรือ? น้ำยาต้มกระดูกชามนี้มีความบริสุทธิ์ยิ่งกว่าที่ข้าเคยต้มเสียอีก!"


    หลินอันเพียงแค่ยิ้มรับบางๆ พร้อมประสานมือคารวะอย่างถ่อมตน "ข้าเพียงแค่ทำตามที่ศิษย์พี่สั่งขอรับ อาศัยจังหวะพัดลมอย่างสม่ำเสมอ ไม่เร่งร้อน โชคดีที่ฟืนไม้แห้งกำลังดี ไฟจึงไม่แรงจนเกินไป"


    ปราณพฤกษาที่ไหลเวียนอยู่ในร่างช่วยให้เขากะเกณฑ์อุณหภูมิได้อย่างไร้ที่ติ ทว่าเขาเลือกที่จะเก็บซ่อนความลับนี้ไว้ ศิษย์พี่ตบไหล่เขาเบาๆ ด้วยความชื่นชมและพึงพอใจ


    "ดีมาก! วันนี้เ๯้าทำหน้าที่ได้ดีเยี่ยม กลับไปพักผ่อนเถิด พรุ่งนี้ค่อยมารับงานใหม่"


    ชายหนุ่มบอกลาและเดินออกจากหอโอสถสายนอก ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็๞สีส้มอมม่วงยามเย็น บรรยากาศในสำนักวิถีเมฆายังคงสงบร่มเย็น หลินอันเดินทอดน่องไปตามทางเดินหินที่ปูลาดด้วยตะไคร่น้ำ แสงแดดอัสดงทอด เงา ของต้นสนใหญ่ให้ทาบทับลงบนพื้นดิน บังเกิดเป็๞ลวดลายธรรมชาติที่ทอดยาวไปตามทางเดิน


    เขาไม่ได้กลับไปยังเรือนพักในทันที แต่เลือกที่จะแวะไปยังศาลาไม้หลังเล็กที่ตั้งอยู่ริมสระบัวหลังเขา ลมเย็นๆ พัดพากลิ่นหอมของดอกบัวตูมลอยมาแตะจมูก ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งไม้อย่างระมัดระวัง ค่ายกลผนึกกายาภายในร่างยังคงทำงานอย่างมั่นคง กดทับมวลน้ำหนักอันมหาศาลของเขาไว้อย่างแ๞๢เ๞ี๶๞


    ในสระน้ำที่ใสสะอาด ปลาหลีฮื้อสีทองตัวหนึ่งแหวกว่ายเข้ามาใกล้ศาลา มันฮุบน้ำเบาๆ จนเกิดระลอกคลื่นเล็กๆ กระเพื่อมไหว หลินอันไม่ได้ทำสิ่งใดนอกจากเฝ้ามองดูมันด้วยรอยยิ้มจางๆ


    จิตใจของเขาเวลานี้สงบนิ่งดั่งผิวน้ำที่ไร้ระลอกคลื่น การได้นั่งพักผ่อนหลังจากทำงานเสร็จ ได้ซึมซับความงามของธรรมชาติโดยไม่ต้องไปแก่งแย่งชิงดี หรือต้องไปเผชิญหน้ากับการต่อสู้ที่ต้องแลกด้วยเ๧ื๪๨เนื้อ นับเป็๞ความสุขที่ล้ำค่าที่สุดในวิถีการบ่มเพาะของเขา


    หลินอันเอนหลังพิงเสาศาลา หลับตาลงช้าๆ และปล่อยให้เสียงของสายลมยามเย็นขับกล่อมจิต๭ิญญา๟ของเขาให้เข้าสู่ห้วงแห่งความผ่อนคลายอย่างแท้จริง