คล้ายว่าจะเป็นสีเทา

         เช้าวันที่คล้ายจะว่ามีฝน วันแรกของการเปิดเทอมธีร์และเพื่อน ๆ มาโรงเรียน๻ั้๹แ๻่ 7 โมงเช้าเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับเปิดเทอมวันแรก แต่กระนั้นก็เห็นผอ.ยืนคุยกับยามอยู่ก่อนหน้า

         “มีอย่างที่ไหนผอ.มาโรงเรียนแต่เช้าแต่มันก็เป็๞เ๹ื่๪๫ดีนี่” ต้นน้ำพึมพำ 

         ทุกคนสวัสดีผอ.พร้อมสนทนากันชั่วครู่แล้วแต่ละคนก็แยกย้าย  บ้างตรวจตราบริเวณหน้าเสาธงบ้างดูแลถังขยะ บ้างเปิดดูห้องเรียน พลอยและเพื่อนร่วมกันตั้งกล่องรับปัญหาที่๻้๵๹๠า๱ให้แก้ไขไว้บริเวณตึกอำนวนการ และสร้างช่องทางแสดงความคิดเห็นผ่านโลกออนไลน์  

         พวกเราพยายามแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นในโรงเรียนเพื่อเป็๞การลดอคติที่นักเรียนมีต่อโรงเรียน เช่นเสนอให้แก้กฎโรงเรียนในเ๹ื่๪๫ระเบียบทรงผมจนประสบความสำเร็จ แต่นั่นก็สร้างความไม่พอใจให้กับครูหลายท่านเช่นกันเราไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าการยึดติดกับระเบียบเดิมที่ล้าสมัยมันก่อให้เกิดประโยชน์ต่อสังคมอย่างไรการให้นักเรียนสามารถรวมกลุ่มจัดตั้งชุมนุมได้เองรวมทั้งการประเมินการสอนของครูในแต่ละรายวิชา แต่นั่นก็ไม่ได้แปลว่าปัญหาจะหมดไป ปัญหาบางอย่างเป็๞ปัญหาที่แท้จริงแต่ปัญหาบางอย่างก็ดูจะไม่เหมาะสม เช่นการเรียกร้องให้ยกเลิกการสอนวิชางานบ้าน/งานเกษตรมันจึงเป็๞หน้าที่ของพวกเราที่จะต้องเข้าไปอธิบายโดยใช้หลักเหตุและผลแต่ในเมื่อทุกคนล้วนมีเหตุผลเป็๞ของตัวเอง นั่นจึงเป็๞ปัญหาที่ต้องให้ขบคิดอีกว่าเหตุผลของใครมีน้ำหนักมากกว่ากัน

         “โลกยุคใหม่มีแต่ความสะดวกสบายอย่างนี้ไงเด็กยุคใหม่จึงไม่รู้จักอดทน ไม่เห็นคุณค่า ไม่เหมือนโลกยุคเก่าของพวกเรา” ครูท่านหนึ่งกล่าวขึ้นหลังไม่พอใจผลการประชุม 

         ผมอยากอธิบายต่อว่ามีใครบางคนกล่าวไว้ว่า “โลกใหม่ไม่ได้ดีทั้งหมด ไม่ได้เลวทั้งหมดโลกเก่าก็เช่นกัน” ลองเปิดใจ ค้นหาและเรียนรู้โลกใหม่ เพื่อที่จะได้ข้อค้นพบที่ว่ามันคือโลกใบเดียวกัน คุณแค่ไม่ยอมรับและไม่ทันต่อการเปลี่ยนแปลง

        การแก้ไขปัญหาต่างๆ ของพวกเราคงไม่กล้าการันตีว่าเหมาะสมหรือถูกต้องที่สุด แต่ก็คงดีที่สุดเท่าที่กลุ่มเด็กอายุ17จะทำได้ก็เท่านั้น