ศศิชา คดีสนธยามรณะ

        Series 2 *เงาที่ไม่มีวันจาง*

        EP.3 — บันทึกที่เขียนด้วยมือที่ไม่มีตัวตน

        ศศิชาออกจากร้านสะดวกซื้อเก่าตอนพระอาทิตย์ใกล้ลับขอบฟ้า  

        กระดาษโน้ตแผ่นนั้นยังอยู่ในมือ เธอไม่กล้าทิ้ง  

        ตอนกลางคืน เธอนั่งหน้าคอมพิวเตอร์อีกครั้ง  

        ลองค้นชื่อ “ณัฐกานต์ วรรณวงศ์” ในทุกฐานข้อมูลที่เข้าถึงได้  

        ทะเบียนราษฎร์, ใบขับขี่, บัญชีธนาคาร, โซเชียลมีเดีย  

        ไม่มีผลลัพธ์แม้แต่รายการเดียว  

        เหมือนคนชื่อนี้ไม่เคยเกิดในโลกนี้  

        แต่เธอมีคลิป มีสมุดบัญชี มีลายมือ  

        เธอสแกนหน้าโน้ตกับสมุดบัญชีลงคอมพิวเตอร์  

        แล้วลองเปรียบเทียบลายมือด้วยโปรแกรมง่าย ๆ  

        ผลออกมา 99.8% ตรงกัน  

        คนที่เขียน “อย่าปิดร้านตอนกลางคืน” คือคนเดียวกับที่บันทึกการขายทุกวัน  

        แต่คนนั้น... ไม่มีตัวตนในเอกสารใด ๆ  

        ตีสองกว่า ๆ ศศิชายังนั่งอยู่อย่างนั้น  

        ไฟในห้องสลัวเพราะเธอเปิดแค่โคมข้างโต๊ะ  

        แล้วจู่ ๆ คีย์บอร์ดก็พิมพ์ตัวหนังสือขึ้นมาเอง  

        ทีละตัว ช้า ๆ  

        “ขอบคุณที่ยังไม่ทิ้งฉัน”  

        ศศิชาชะงัก มือแขวนอยู่เหนือเมาส์  

        หน้าจอเปิดโปรแกรม Notepad ขึ้นมาเอง  

        ข้อความต่อเนื่องพิมพ์ต่อ  

        “ผมพยายามบอกใครมานานแล้ว  

        แต่ทุกคนมองผ่านผมไป  

        ๻ั้๹แ๻่วันที่มันมาแทนที่ผม”  

        ศศิชาพิมพ์ตอบกลับไปในช่องนั้นทันที  

        “คุณคือณัฐกานต์ใช่ไหม”  

        คำตอบมาช้ากว่าปกติ ราวกับคนพิมพ์กำลังคิด  

        “ใช่... แต่ชื่อนี้กำลังจะหายไปจากความทรงจำของทุกคน  

        รวมถึงของคุณด้วย ถ้าคุณไม่รีบ”  

        แล้วโปรแกรมปิดลงเอง  

        คอมพิวเตอร์ดับวูบ  

        ห้องมืดสนิท  

        ในความมืดนั้น เธอได้ยินเสียงเบา ๆ ข้างหู  

        เสียงผู้ชาย กระซิบแ๵่๭  

        “มันกำลังตามคุณอยู่แล้ว  

        เงาที่ไม่มีเ๽้าของ”  

        เมื่อไฟติดใหม่  

        บนหน้าจอมีไฟล์ใหม่ชื่อ “บันทึกของผม.txt”  

        เธอเปิดอ่าน  

        เป็๲บันทึกยาว เขียนวันที่ย้อนไปปีที่แล้ว  

        เริ่มจากวันแรกที่เขาเปิดร้าน  

        ทุกอย่างปกติ จนถึงวันที่เขียนว่า  

        “วันนี้มีเงาสูง ๆ ยืนอยู่ในร้านตอนปิดร้าน  

        แต่ผมหันไปดู ไม่มีใคร  

        กล้องก็ไม่บันทึก”  

        และบันทึกสุดท้าย  

        “มันเริ่มเลียนแบบผมแล้ว  

        พรุ่งนี้... ผมอาจจะไม่ใช่ผมอีกต่อไป”  

        ศศิชาอ่านจบแล้วยกมือขึ้นปิดปาก  

        เธอรู้ทันที  

        นี่ไม่ใช่ผี  

        แต่เป็๞ “คนที่ถูกแทนที่”  

        และสิ่งที่มาแทนเขากำลังเดินอยู่ในโลกนี้ โดยไม่มีใครรู้ตัว  

        *โปรดติดตามตอนต่อไป*