เสียงร้องไห้งอแงของเด็กน้อยวัยสี่ขวบเศษยังคงดังต่อเนื่องไม่หยุดั้แ่ที่เจียงเหยารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาใบหน้าอวบอ้วนของเด็กชายแม้จะเคล้าไปด้วยคราบน้ำตาแต่มันก็ทำให้เจียงเหยาเผลอผ่อนลมหายใจออกมาอย่างคนที่กำลังโล่งอก
แก้มของเ้าก้อนแป้งยังคงมีเนื้อแสดงว่ากินอิ่มนอนหลับ ไม่ได้ผอมแห้งเหลือแต่กระดูกเหมือนอย่างที่ประเมินไว้แค่ได้เห็นว่าลูก ๆ ของฟางหลียังสบายดีอยู่เจียงเหยาคนนี้ก็พลอยรู้สึกโล่งใจแทนร่างเดิม
“มานี่สิถานฉินเข้ามาใกล้ ๆ ให้แม่กอดได้หรือเปล่า”
เจียงเหยาเอ่ยเรียกเด็กชายตัวเล็กให้เข้ามาหาด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่มหล่อนไม่รู้ว่าความสัมพันธ์และการแสดงออกของฟางหลีที่มีต่อลูกชายมันจัดอยู่ในระดับไหนแต่จากที่เจียงเหยาจับสังเกตในแววตาของถานฉินก็พอจะเดาได้ว่าความสัมพันธ์ของสองแม่ลูกไม่ได้ย่ำแย่ จนทำให้เด็กชายตัวเล็กถึงขั้นสร้างเกราะป้องกันตัวเองต่อคนเป็แม่
มู่ถานฉินที่ได้ยินเสียงเรียกจากแม่ เขาก็รีบเดินเข้าไปหาอย่างออดอ้อนทั้งยังแผดเสียงร้องไห้ออกมาจนดูน่าสงสารกว่าเดิม เจียงเหยาน่ะเข้าใจดีว่าเด็กเล็กก็แบบนี้ มักจะไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเองจึงได้แต่ร้องไห้ออกมาโดยไม่รู้ประสีประสา
ยิ่งถูกปลอบประโลมด้วยการโอบกอดที่เหมือนกับว่ามารดาเข้าใจความรู้สึกของเขาดีถานฉินก็ยิ่งพรั่งพรูความคิดของตัวเองออกมาด้วยการร้องไห้
“ถ้าลูกไม่หยุดร้องไห้สักทีแล้วแม่จะรู้ได้ยังไงว่าลูกเป็อะไร ถานฉินจ๊ะ ลูกรู้หรือเปล่า ผู้ชายน่ะไม่ควรร้องไห้ให้คนอื่นเห็นแม้แต่กับแม่ก็เถอะ"
แม้ว่าเจียงเหยาจะไม่เคยมีประสบการณ์การมีลูกมาก่อนแต่อย่างน้อย ๆ สัญชาตญาณของผู้หญิงก็ช่วยให้หล่อนไม่สติแตกกับสถานการณ์ตรงหน้าได้หล่อนเกลี่ยนิ้วปาดน้ำตาออกจากใบหน้ามอมแมมของถานฉินเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยถามซ้ำอีก
“บอกแม่หน่อยสิว่าลูกเป็อะไรถึงได้ร้องไห้เสียงดังไม่ยอมหยุด”
“พี่…”
เด็กน้อยถานฉินยังไม่ได้เอ่ยอะไรมากไปกว่านั้นเสียงดังโครมจากด้านนอกก็เตือนสติเจียงเหยาว่าบ้านหลังนี้ยังมีคนอื่นอาศัยอยู่ด้วยมันไม่ได้มีเพียงแค่หล่อนและลูกของฟางหลีเสียหน่อย
เสียงอึกทึกนั่นไม่ได้ทำให้หล่อนรู้สึกใอะไรเป็เพราะเจียงเหยารับรู้มาก่อนหน้านี้แล้วว่าครอบครัวตระกูลมู่มีสภาพแวดล้อมความเป็อยู่แบบไหน
แต่ในทางกลับกัน...ดูเหมือนว่าเด็กชายตัวกลมที่ซุกอยู่ใต้อกของหล่อนจะตื่นผวาตัวสั่นอย่างคนขวัญเสียอาการลนลานของเด็กชายไม่ต่างจากลูกสุนัขไร้บ้าน
เห็นอย่างนั้นคนเป็แม่เพียงในนามถึงกับต้องขมวดคิ้วสงสัยอยากรู้ว่าระหว่างที่ร่างนี้หลับใหลและไร้จิติญญามันเกิดอะไรขึ้นบ้าง?
เจียงเหยายกตัวถานฉินเลี่ยงออกจากตักแล้วเอาไปวางไว้อีกทางก่อนจะรีบลุกจากเตียงเพื่อออกไปดูว่าด้านนอกกำลังเกิดอะไรขึ้นกันแน่ถึงได้มีเสียงดังเข้ามารบกวนคนด้านใน
และภาพที่สะท้อนเข้ามาในม่านตาก็ทำให้เจียงเหยาต้องกำมือเข้าหากันอย่างข่มใจไม่คาดคิดว่าบ้านหลังนี้มันจะไร้กฎระเบียบมากกว่าที่หล่อนได้รู้มาจากเศษเสี้ยวความทรงจำของฟางหลีซะอีก
ขณะนี้เจียงเหยาได้เห็นชัดๆ เต็มสองตาว่าเด็กหญิงตัวเล็กตกอยู่ในสภาพเปียกปอนไปทั้งตัว หล่อนทรุดขานั่งอยู่กับพื้นเย็นๆ และอยู่ต่ำกว่าระดับสายตาของใครคนหนึ่งซึ่งเขาคนนั้นกำลังยืนเท้าเอวมองคนตรงหน้าอย่างเหยียดหยามพร้อมกับพ่นคำด่าทอสารพัดอย่างไร้จิตสำนึก
ดูก็รู้ว่าขาดการอบรมสั่งสอนจากผู้ใหญ่!
“แกมันก็แค่เด็กไม่มีพ่อคิดว่าตัวเองเป็ใครถึงได้กล้ามาขอนั่งกินข้าวร่วมโต๊ะกับพวกฉัน”
มันเป็ประโยคสุดร้ายกาจที่ใครได้ฟังก็ต้องส่ายหัวกันทั้งนั้น
ไม่น่าเชื่อเลยว่ามันจะหลุดออกมาจากปากของเด็กชายตัวสูงที่อยู่ในวัยไล่เลี่ยกันกับเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่กำลังถูกรังแกทางวาจา
ต่อให้เพิ่งเห็นหน้าเป็ครั้งแรกแต่ความทรงจำของฟางหลีก็ช่วยชี้แนะสถานะของเด็กชายคนนั้นได้เป็อย่างดี
มู่หาน คือลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของพี่ชายใหญ่กับพี่สะใภ้ใหญ่ของบ้านตระกูลมู่ทั้งยังเป็หลานรักของไป๋ฮวานเหออีก เพราะแบบนี้เองสินะเด็กนั่นถึงได้กล้าทำตัวกร่างในบ้านโดยไม่สนหัวใครแบบนี้
ที่ชวนอึ้งไปกว่านั้นคือบริเวณนั้นมีผู้ใหญ่เฝ้าดูอยู่ถึงสามคนแต่กลับไม่มีใครสนใจว่าเด็กผู้หญิงจะถูกกลั่นแกล้งยังไง พวกเขาเพียงแค่ยืนอยู่ห่างๆ และเลือกที่จะเมินเฉยราวกับว่าเื่ที่เกิดขึ้นนั้นเป็เื่ปกติที่สมควรเป็
สิ่งเหล่านี้ทำให้เจียงเหยาที่มาจากต่างโลกรู้สึกเจ็บใจและจุกเสียดในอกอย่างบอกไม่ถูกจริงอยู่ที่ว่าหล่อนไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเืใด ๆ กับลูกสาวคนโตของฟางหลี
แต่นั่นเด็กผู้หญิงกำลังถูกรังแกเชียวนะคิดว่าหล่อนจะทนมองเฉย ๆ ได้งั้นเหรอ! ผิดไปกับผู้เป็ย่า น้าสาว และป้าสะใภ้ใหญ่ที่เอาแต่มองเหยียดด้วยหางตาแล้วไม่คิดจะทำอะไรเลย
“เถียวหลันลูกต้องลุกขึ้นมา! ถ้าไม่ได้ทำอะไรผิด อย่าไปยอมให้ตัวเองถูกรังแกอยู่ฝ่ายเดียว”
เจียงเหยาเอาตัวไปแทรกกลางเมื่อเห็นว่ามู่หานเตรียมจะเข้าไปรังแกเถียวหลันอีกรอบทั้งที่สายตายังจ้องเขม็งไปยังแม่ผัว น้องสาวของสามีและพี่สะใภ้ที่มองหล่อนกลับมาอย่างเอาเื่ไม่ต่างกัน
“จะอะไรซะอีกล่ะก็ลูกสาวของแกมันี้เีไม่ยอมทำงาน แต่ยังเสนอหน้ามาขอของกินอยู่ได้แกเป็แม่แกก็สอนลูกให้ดีสิ ว่าควรทำตัวยังไงถึงจะมีข้าวกินแล้วก็จำใส่หัวไว้ด้วยว่าพวกแกสามแม่ลูกไม่มีสิทธิ์นั่งกินข้าวเสมอกันกับพวกฉันถ้าจะกินก็ไปมุดหัวกินอยู่ในครัวโน่น”
เชื่อเลยเถอะ!ว่านี่คือคำพูดของคนเป็ย่าและเป็แม่สามี ได้ฟังแค่ไม่กี่ประโยคก็เดาได้ไม่ยากว่าไป๋ฮวานเหอเป็คนถือตัวและลำเอียงขนาดไหน
“แต่มันถึงขั้นที่ต้องทำแบบนี้เลยเหรอคะถ้าไม่อยากแบ่งของกินให้หลาน อย่างน้อยคุณแม่ก็พูดกับหล่อนดี ๆ ก็ได้นี่คะลูกสาวของฉันไม่ใช่คนที่เข้าใจอะไรยาก นอกซะจากว่าคุณแม่เป็ผู้ใหญ่ที่ไม่มีเหตุผลจ้องแต่จะรังแกเด็ก!”
“ฟางหลี!!!นังสะใภ้นอกคอก!! นี่แกปากเก่งมาจากไหนถึงได้มายืนต่อปากต่อคำกับฉันแบบนี้แกลืมไปแล้วหรือไงว่าตัวเองเป็ใคร และไม่ได้มีความสำคัญอะไรในบ้านหลังนี้”
“ฉันไม่ลืมหรอกค่ะแต่คุณแม่น่ะลืมไปแล้วหรือเปล่าว่าฉันเองก็เป็สะใภ้ของบ้านนี้เหมือนกันฉันทนให้พวกคุณข้ามหัวฉันมาตลอด แต่ตอนนี้ฉันไม่อยากทนแล้วค่ะ”
หล่อนเถียงกลับไปด้วยความไม่ยอมคนแม้ว่าคนตรงหน้าจะเป็แม่สามีก็ตาม หล่อนไม่ได้สนเื่มารยาทอะไรทั้งนั้นยิ่งได้ัักับฤทธิ์เดชของแม่ผัวตัวร้ายหล่อนก็ยิ่งเกลียดชังคนบ้านนี้จนเข้ากระดูก
ไม่รู้ว่าเป็ย่าประสาอะไรถึงได้ใจดำอย่างนั้นทำกับหลานตัวเองอย่างกับเถียวหลันเป็คนนอกทั้งที่เถียวหลันเป็สายเืของมู่ชางหลงแท้ ๆต่อให้ตอนนี้เจียงเหยาจะสวมอยู่ในร่างของหลิวฟางหลีก็เถอะแต่คิดว่าหล่อนจะทนรักษาความสัมพันธ์กับคนบ้านนี้นะเหรอ เหอะ! ไม่มีทางซะหรอก!!
แล้วเจียงเหยาไม่ได้มีความผูกพันลึกซึ้งอะไรกับคนบ้านนี้สักหน่อยอย่างนั้นหล่อนยิ่งไม่ต้องเห็นแก่หน้าใคร จะด่า จะเถียง ก็สวนกลับได้เต็มปากเต็มคำ
"นี่แก!!!ถือดีอะไรถึงได้กล้าพูดจายอกย้อนกับผู้หลักผู้ใหญ่"
“ฉันไม่สนใจหรอกนะคะว่าพวกคุณจะเคยโขกสับฉันยังไง แต่กับลูกของฉันคุณไม่มีสิทธิ์ที่จะทำกับพวกเขาแบบนั้น อย่างน้อย ๆก็ควรสำนึกไว้บ้างว่าเถียวหลันคือหลานสาวของคนบ้านนี้มีสถานะไม่ได้ต่างจากมู่หานที่เป็ลูกชายแท้ ๆ ของพี่ชายใหญ่!”
“ลูกที่เกิดมาจากหล่อนเด็กนอกคอกอย่างนั้น รู้ไว้ด้วยว่าฉันไม่เคยนับให้เป็ลูกหลานบ้านนี้!”
“แล้วเด็กแบบไหนเหรอคะถึงจะนับหรือว่าเถียวหลันจะต้องทำตัวก้าวร้าวเหมือนมู่หานคนบ้านนี้ถึงจะนับหล่อนว่าเป็หลานสาว??”
“หลิวฟางหลี!ผีจ่อปากมาพูดหรือไง แกอย่ามาลามปามถึงลูกชายของฉันนะ”พี่สะใภ้ใหญ่ที่นั่งเงียบอยู่นาน พอมีคนเอ่ยพาดพิงลูกชายสุดที่รักหล่อนก็เป็เดือดเป็ร้อนขึ้นมาง่าย ๆ
“โอ๊ะ!!ขนาดคุณยังไม่พอใจที่ฉันพูดถึงลูกชายของคุณเลย แล้วคุณคิดว่าฉันต้องพอใจเหรอคะที่เห็นลูกตัวเองต้องโดนรังแกโดยคนในบ้านแล้วพวกผู้ใหญ่ก็ยังเลือกที่จะปล่อยผ่านไปเฉย ๆ”
"สะใภ้รอง! แกชักจะปากมากเกินไปแล้วนะ"สะใภ้ใหญ่กัดฟันพูดอย่างเดือดดาลแล้วก็ต้องเดือดดาลขึ้นอีกเมื่อเจียงเหยาพูดต่อไปอีกว่า
“เพราะตลอดมาฉันไม่พูดฉันเอาแต่ยอมและก้มหัวให้เหมือนคนที่โง่งม พวกคุณเลยได้ใจและฉันขอบอกไว้ตรงนี้เลยแล้วกัน ว่าฉันจะไม่ยอมให้พวกคุณรังแกอีกแล้วถ้าข้ามเส้นมาเมื่อไหร่ฉันจะสวนหมัดฮุกสอยกลับไปทันที!"
เจียงเหยาพูดออกมาอย่างเหลืออดหล่อนไม่เพียงแค่ตอบกลับไปเป็คำพูด แต่ยังโต้สายตาแข็งกร้าวสวนกลับไปโดยไม่ได้คำนึงว่าคืนนี้จะมีหลังคาให้ซุกหัวนอนอยู่หรือเปล่า แต่จะให้หล่อนยืนเฉยๆ ทนฟังคนพวกนั้นด่าสาดอยู่ฝ่ายเดียวก็ไม่ถูก
เป็เจียงเหยาซะอย่าง!หล่อนไม่ยอมให้ใครด่าฟรี ๆ อยู่แล้ว
1K
![แด่รักและคำสาป[มีE-book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1704269535_68898629.webp)
