สำหรับเขาตอนนี้ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปมาก มีบ้านหลังใหญ่หลายหลังแต่ละหลังมีพื้นที่ใช้สอยพอประมาณ ที่หมู่บ้านแห่งนี้ นอกจากอยู่ไม่ไกลจาก
ตัวเมืองแล้วทางทิศเหนือของหมู่บ้านห่างไปไม่ไกลยังมีน้ำตกเล็กๆ ธารน้ำไหลผ่านหมู่บ้าน มีสภาพแวดล้อมที่ดีมาก
จากทางแยกเข้าสู่ตัวหมู่บ้านไม่ไกล เทวินได้มาถึงบ้านของคุณลุงวิชิต ญาติฝ่ายแม่เพียงครอบครัวเดียวที่อาศัยอยู่ที่หมู่บ้านน้ำริน ลุงวิชิตมีศักดิ์เป็
ลูกผู้พี่ของคุณยุพิน จึงเปรียบเหมือนเป็ลุงของเทวิน ก่อนถึงหมู่บ้านตนได้โทรแจ้งที่บ้านคุณลุงไว้แล้ว
เมื่อมาถึงก็มีแม่บ้านเดินมาเปิดประตูรั้ว ครอบครัวนี้จัดว่ามีฐานะดี คุณลุงวิชิตเป็ข้าราชการเพิ่งปลดเกษียณ ส่วนคุณป้าลัดดาเป็เ้าของบริษัท
รับเหมาก่อสร้างที่อยู่ในตัวเมือง ทั้งสองมีลูกสาวเพียงคนเดียว คือ ฤดี คนที่เขาพบเจอโดยบังเอิญที่ตลาดผ้าพื้นเมืองเมื่อวาน
เมื่อรถจอดเข้าที่เทวินลงจากรถพร้อมหิ้วตะกร้าผลไม้ที่จัดไว้สวยงาม แม่บ้านเดินเข้ามาต้อนรับด้วยรอยยิ้มตามมารยาทก่อนเดินนำทาง เห็นคุณลุง
กับคุณป้านั่งรออยู่ที่โต๊ะภายในห้องรับแขก ลุงวิชิตมีรูปร่างสูง ผิวขาว ดูภูมิฐานในชุดนักธุรกิจเสื้อเชิ้ตแขนสั้น ป้าลัดดามีรูปร่างอวบผิวขาว สวมใสชุดสูท
ทำงานผู้หญิงไม่รัดรูป ดูเหมือนว่าทั้งคู่กำลังจะออกไปทำธุระข้างนอกบ้าน
เมื่อวางตะกร้าตรงที่เหมาะสมแล้ว ยกมื้อไหว้อย่างสุภาพ “สวัสดีครับคุณลุง คุณป้า” ทั้งสองรับไหว้และกล่าวทักทายตามธรรมเนียมเรียบร้อยแล้ว
เทวินจึงถือตะกร้าส่งให้ลุงวิชิต “คุณแม่ฝากผลไม้มาให้คุณลุงกับคุณป้าครับ”
“ขอบใจมากนะหลาน” ลุงวิชิตกล่าวพร้อมกับรับตะกร้า แล้วกล่าวต่อ “ได้ยินว่าจะมาอยู่ที่บ้านสวนของคุณตา จะมาอยู่ยาวเลยหรือเปล่า?”
“จะมาอยู่สองถึงสามวันครับ พร้อมแล้วจึงจะย้ายมาอยู่ยาวครับ”
“ลุงเองก็ไม่ได้เข้าไปที่นั่น นับั้แ่คุณลุงย้ายไปอยู่กับยุพิน อีกอย่างก็เห็นว่าชาญกับสร้อยเขาดูแลและทำไร่ทำสวนอยู่” ลุงวิชิตกล่าวด้วยสีหน้าที่เ็าแฝงไว้ด้วยความไม่พอใจบางอย่าง
ป้าลัดดาหันมากล่าวกับลุงวิชิตด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจ “อันที่จริงลุงของคุณเมื่อไม่อยู่ก็น่าจะขายที่ผืนนั้นให้กับเรา แต่กับให้คนอื่นที่ไม่ใช่ญาติอยู่อาศัย
"ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ ทั้งพื้นเพเดิมลุงของคุณกับพื้นเพเดิมนายชาญ คุณก็ยังไม่รู้ว่ามาจากไหน รู้แต่ว่ามาจากที่อื่น มาแต่งอยู่กินกับป้าจำปี คุณน่าจะรู้
ให้มากกว่านี้นะ”
จากนั้นจึงหันไปพูดกับเทวินด้วยสายตาที่เ็า “เทวิน ลุงกับป้ากำลังจะออกไปทำธุระ ตอนนี้ที่บริษัทได้รับงานก่อสร้างรีสอร์ทให้กับคุณจรัส แฟนของฤดี""สร้างรีสอร์ทเสร็จแล้วก็จะสร้างคฤหาสน์เป็เรือนหอ เราจึงไม่ค่อยมีเวลาว่าง นี่เห็นว่าจะมาเยี่ยมจึงอยู่รอรับ ไว้เรามีเวลาค่อยมาใหม่นะ” ป้าลัดดากล่าวพร้อมกับเดินออกจากห้องรับแขกด้วยท่าทีไม่แยแสสนใจอะไร
เทวินที่นิ่งอยู่ถึงตอนนี้จึงกล่าวกับลุงวิชิต “ผมไม่ทราบว่าลุงกับป้ามีธุระ ต้องขอโทษด้วยครับ”
“ไม่เป็ไรหรอก ไว้โอกาสหน้าค่อยคุยกันใหม่นะ”ก่อนหน้าทั้งคุณแม่ยุพินและตัวเขาเองได้โทรมาบอกก่อนแล้ว ไม่เห็นลุงเขาบอกว่าติดธุระ ตอนนี้เขาเอง
ก็ไม่สะดวกที่จะอยู่ต่อ จึงกล่าวลา “ถ้าอย่างนั้น ผมต้องขอตัวกลับก่อนนะครับ ผมฝากขอโทษคุณป้าด้วยนะครับ”
ออกมาจากบ้านลุงวิชิตก็เป็่เวลาใกล้เที่ยง รู้สึกหิว นึกขึ้นได้ว่าตรงปากทางแยกเข้าหมู่บ้านตนสังเกตเห็นมีร้านอาหาร ‘แวะหาอะไรกินที่ร้านนี้
สักหน่อยก็ดี’
ร้านนี้มีลักษณะเป็อาคารหลังเดียว บานประตูหน้าต่างเป็กระจกเปิดไว้เพื่อถ่ายเทอากาศ มีป้ายที่เขียนไว้หน้าร้าน ‘ร้านอาหารป้านวล อาหารตามสั่ง
ข้าวราดแกง’
เมือหาที่จอดรถได้แล้วก็เดินเข้าไปข้างใน ภายในร้านดูสะอาดมีโต๊ะเก้าอี้หลายชุด เขาเดินเข้าไปสั่งข้าวกระเพราไข่ดาวและน้ำลำไย ก่อนเลือกโต๊ะตรงมุมร้านหันหน้าไปทางบานหน้าต่าง
ไม่นานอาหารที่สั่งไว้ก็พร้อมแล้วสำหรับมื้อเที่ยง ขณะกำลังกินอาหารอยู่นั้น ก็ได้ยินเ้าของร้านคุยกับลูกค้าคนหนึ่ง แรกๆ ก็ไม่ได้สนใจอะไร แต่แล้ว.......
“สวัสดีจ้ะ พี่สายใจ สั่งอะไรดีจ๊ะ?”
“สวัสดีจ้ะ เอาข้าวพัดปู 1 กล่อง”
“ได้จ้ะ พี่สายใจรอแป๊บหนึ่งนะ เดี่ยวนวลจะไปทำให้เดี๋ยวนี้”
“ไม่ต้องหรอกนวล ฉันซื้อให้คนขับรถนะ ให้ใครทำให้ก็ได้ ที่เดินเข้ามาด้วยตัวเองก็เพราะว่ามีเื่ที่จะคุยกับเธอ”
“อ๋อ เดี๋ยวบอกเด็กในครัวแป๊บนะ”
“.....”
“พี่สายใจมีอะไรจะคุยกับฉันเหรอ?”
“เออ..นี่ .นวล ฉันให้คนขับรถประจำตัวของลูกเขยพามาดูบ้านที่กำลังสร้างใหม่ จวนจะเสร็จแล้วเหลือแค่ตกแต่งอีกนิดหน่อย ในเดือนหน้าว่าจะทำบุญ
ขึ้นบ้านใหม่ ฉันอยากทาบทามให้นวลเหมาทำอาหารให้”
“เดือนหน้าเหรอ ได้สิ ถ้าได้วันที่แน่นอนแล้วพี่สายใจช่วยโทรมาบอกล่วงหน้าสักอาทิตย์หนึ่งนะ ส่วนจะให้ทำอาหารอะไรบ้าง พี่ลองเขียนรายการมาดู”
“ของนวลเฉพาะ่เช้า ส่วนงานกลางคืนได้ยินลูกสาวบอกว่าจะจ้างเหมาภัตตาคารในเมืองมาจัดโต๊ะจีน ตอนนี้กำลังจัดทำการ์ดเชิญคนทั้งหมู่บ้านน้ำริน
มาร่วมงาน”
“โห!...งานโต๊ะจีน เชิญคนทั้งหมู่บ้าน!”
“ก็ใช้นะสิ ทำบุญขึ้นบ้านใหม่หลังนี้เสร็จ ฉันว่าจะหาที่สร้างบ้านอีกสักหลัง”
“โห!...บ้านหลังนั้นใครผ่านไปผ่านมาก็บอกว่าใหญ่ อยู่ได้หลายคนเลยนะ นี่จะสร้างบ้านหลังใหม่อีกเหรอ?”
“ตอนนี้ฉันกำลังมองหาที่แถวนี้อยู่”
“แต่พื้นที่ละแวกนี้ไม่เห็นมีใครจะบอกขายเลยนะ”
“ฉันอยากได้ที่ของตาสิน”
“ที่ของตาสิน! ที่พี่ชาญพี่สร้อยทำไร่ทำสวนอยู่นะเหรอ!?”
“ก็ใช่นะสิ ตาสินแกย้ายไปอยู่กับลูกสาวที่หมู่บ้านอื่นั้แ่ฉันยังเป็สาว ได้ข่าวว่าแกเสียไปตั้งนานแล้ว พี่ชาญก็ไม่ใช่เ้าของ ไม่รู้จะเก็บไว้ทำไม" ป้าสายใจหยุดเล็กน้อยก่อนจะกล่าวต่อ
"นี่ถ้าเสนอราคาที่สูงๆ ให้ลูกสาวของตาสิน ฉันเชื่อว่าเขาต้องขายให้กับฉันอย่างแน่นอน ถ้าจะไม่ขายฉันจะหาวิธีให้เขาขาย เพราะฉันอยากได้”
“แล้วพี่สายใจได้ติดต่อพูดคุยกับลูกสาวตาสินหรือยัง”
“ยังไม่ได้ไปคุย ฉันรอทำบุญขึ้นบ้านใหม่หลังนี้ก่อน”
“นวลรู้แต่ว่าเขาแต่งงานมีครอบครัวอยู่ที่หมู่บ้านขอนตาล แต่เห็นมาเยี่ยมบ้านคุณวิชิตเป็บางครั้งนะ”
สิ่งที่ได้ยินนั้นทำให้เขาขยับเก้าอี้เล็กน้อยแล้วทำทีหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอ่านเพื่อไม่ให้คนที่กำลังพูดคุยกันอยู่ได้สังเกตเห็นหน้าตาของตน เขาแอบมองดู
เห็นเธอเป็ผู้หญิงมีอายุ ผิวขาว ใบหน้ายังคงเค้าความสวยงามอยู่ รูปร่างอวบตามวัย แต่งกายด้วยชุดกระโปรงผ้าพื้นเมืองเนื้อดี ในมือหิ้วกระเป๋าใบหนึ่ง
ตามตัวประดับด้วยทองจำนวนหนึ่ง ดูแล้วแสดงถึงฐานะที่ร่ำรวย
เ้าของร้านป้านวลพูดคุยกับป้าสายใจได้สักพัก เด็กผู้หญิงในชุดทำครัวก็เดินถือกล่องอาหารออกมาจากข้างหลัง“ข้าวผัดปูได้แล้วค่ะ”
“พอดีเลย ฉันจะเข้าไปในเมือง เอา..นี่ค่าข้าว”
“100 ทอนเงิน 55 บาท”
“ไม่ต้องทอน สำหรับฉันแล้ว..เล็กน้อย แล้วจะโทรมาบอกพร้อมกับรายการอาหารที่จะให้ทำในตอน่เช้า”
“ขอบคุณค่ะ”
“ใครคะ? ป้านวล ท่าทางคงจะรวยน่าดู?” หลังจากป้าสายใจเดินออกไป เด็กสาวในชุดทำครัวถามเ้าของร้าน
“เห็นแก่ที่เธอเพิ่งมาทำงานอยู่ที่นี้ ฉันจะเล่าให้ฟัง ..พี่สายใจ คนในหมู่บ้านนี่แหละ แกเป็ม่าย ผัวตายเมื่อสองปีก่อนก็ได้รับทรัพย์สินมรดกจำนวนหนึ่ง
ไม่ถึงกับมากมายนัก"
"แกมีลูกสาวสองคน ลูกคนโตพอเรียนจบได้เข้าไปทำงานที่โรงแรมชาร์ลอตต์ มาศิตา เมื่อปีที่แล้วได้แต่งงานกับลูกชายเ้าของโรงแรม เขารื้อบ้านหลังเดิมเพื่อสร้างให้ใหม่ ตอนนี้ยังไม่เสร็จ แกจึงต้องไปอยู่บ้านลูกเขยชั่วคราว เอาละไปทำงานต่อ อยู่ไปก็รู้เอง”
เทวินวางแผนไว้ว่าจะย้ายมาอยู่ที่นี่ ถึงตอนนี้ไม่อยากที่จะวุ่นวายกับใครให้มากความ ตนอยากอยู่แบบสงบๆ มากกว่า เมื่อเห็นป้าสายใจออกจากร้าน
ขึ้นรถขับออกไปแล้ว จึงจ่ายเงินเ้าของร้าน ออกไปจากร้านขับรถไปที่บ้านสวนของคุณตา
365
