ค่ำคืนอันแสนวิปโยคโหดร้ายได้ผ่านไปแล้ว ข้า 'จิโร่' ยังเด็กนักเกินกว่าที่รู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับแม่และชายแปลกหน้าคือสิ่งใด แต่หน้าตาท่าทางของท่านแม่ดูเ็ป มันคงต้องเป็เื่แย่แน่ๆ แม่เป็อย่างไรบ้างหนอ ข้าจะบอกนางอย่างไรดีว่าน้องมิกะตายแล้ว
ในขณะที่ข้ากำลังคิดไม่ตกไหล่ห่อแบกตัวอายะร่างสั่นเทาเอาไว้บนหลังข้าก็ได้กลับมาถึงบ้านอย่างไม่รู้ตัว บ้านหลังโทรมที่แสนอบอุ่นในวันนี้ช่างแปลกตานัก ผู้คนมากมายรายล้อมรอบบ้านข้าจนมองทางเข้าบ้านไม่เห็น เสียงพูดคุยซุบซิบนินทาดังระงมไปทั่วบริเวณ ข้ารีบวิ่งไปทันที
"เกิดอันใดขึ้น ข้าจะเข้าบ้าน?" ข้ารีบแหวกฝูงชนแล้วแทรกตัวเข้าไป บ้านของข้าถูกไฟเผาหลังคาจนหายไปหมด ร่างที่นอนอยู่ข้างในเปลือยปล่าวและไหม้เกรียม คาดว่าคงไม่มีชีวิตรอดแล้วเป็แน่ ข้าภาวนาขอให้ศพนั้นเป็ชายชาติชั่ว
ทว่าชายชาติชั่วเมื่อคืนกลับอยู่ในสภาพเสื้อผ้าที่สะอาดหมดจด ข้าจำหน้าตาของเ้าสัตว์นรกตัวนี้ได้ดีแม้เมื่อวานจะเห็นเพียงซีกหน้าของมันเท่านั้น ข้างๆ กันมีสตรีแต่งตัวดียืนอยู่ ทั้งสองหันมามองข้าที่แบกอายะไว้บนหลังด้วยแววตาหยามเหยียดราวกับพวกเขาเห็นอาจมก้อนใหญ่
"มาแล้วรึลูกนางตัวดี? เมื่อคืนแม่เ้ายั่วยวนสามีข้าจนเกิดเื่บัดสี บัดนี้นางโดนฟ้าผ่าตายก็สาสมแล้ว ข้าจะไม่เอาคืน คนดีฟ้าย่อมมองเห็น" เสียงของชาวบ้านที่มามุงดูดังขึ้นทันที คำก่นด่าถึงมารดาข้าถูกพวกมันพ่นออกมาจนไม่เป็ผู้เป็คน นางผู้นั้นพูดจีบปากจีบคอ ทุกคำช่างกระแทกกระทั้นใจของข้าเหลือเกิน ข้าทั้งกลัวทั้งสับสน
"ไม่จริง! แม่ข้าไม่มีทางทำเื่แบบนั้นแน่! เป็เ้าต่างหากไอ้สัตว์นรก เ้าที่กล้ามาข่มเหงรังแกแม่ข้า!" ข้าะโสุดเสียง ฉับพลันนั้นทุกคนต่างเงียบจนไม่มีใครกล้าหายใจ เพราะพวกเขาต่างรู้ดีว่าคู่กรณีของข้าคือใคร
'สองสามีจอมงกคิโนชิตะ' เ้าของตลาดใหญ่ในหมู่บ้านของข้านั่นเอง พวกมันเป็เ้านายที่แม่ข้าไปทำงานด้วย ทางฝ่ายสามีก็ชั่วช้า เมาสุราทีไรเป็ต้องลงมือกับพวกคนรับใช้ แม่ข้าใบหน้าจิ้มลิ้มจึงมักจะโดนมันทำร้ายบ่อยกว่าคนอื่น ฝ่ายภรรยามาเห็นก็ไม่เคยดุด่าสามีทั้งยังโทษว่าพวกคนใช้ผิดเองที่ไปทำให้สามีนางมีโทสะ แม่มักจะมีรอยแผลกลับมาที่บ้านทุกวันหากฝ่ายสามีอยู่บ้าน ข้ามักจะทำเป็ไม่เห็นเพราะคิดว่าแม่อาจจะไม่อยากพูดถึง สองสามีภรรยาพวกคนขี้งก ซักผ้าไม่สะอาดจุดหนึ่งก็หักค่าแรงไปครึ่งค่อนวัน กับพวกร้านขายของในตลาดก็ไม่ต้องพูดถึง โดนขูดรีดจนแทบตั้งตัวกันไม่ได้ ข้าเกลียดคนอย่างพวกมันจนแทบกระอักเื
เมื่อโดนข้าด่าต่อหน้าผู้คนฝ่ายภรรยาก็หน้าแดงก่ำ นางกัดฟันกร็อดจนเสียงดังลอดออกมา "กล้าใส่ร้ายสามีข้า! นางหมาแพสยาเลี้ยงไม่เชื่องมาตายเช่นนี้ก็สมควรนัก" สิ้นคำนี้บนหน้าฝ่ายสามีชาติชั่วก็ระบายรอยยิ้มสะใจขึ้นมาทันที มันคงดีใจที่คนตายไม่อาจพูดแก้ต่างได้
"พ่อหมอมาแล้วขอรับคุณนาย" ข้ากำลังจะอ้าปากด่าพวกมันก็มีคนใช้ชายผู้หญิงเดินมาหาภรรยาใจทรามเสียก่อน ทุกคนหันไปตามทางที่คนใช้บอก นักพรตท่าทางน่าเลื่อมใสผู้หนึ่งถือไม้เท้าค่อยๆ เดินมา ชาวบ้านแหวกทางให้เขาด้วยความยำเกรง เขาอายุราว 85 ปี แก่จนตัวสั่นงันงก
"รบกวนพ่อหมอมาผนึกิญญาให้นางสาวใช้ชั้นต่ำผู้นี้ให้เกิดเป็คนใช้ที่โดนกดขี่ทุกภพทุกชาติด้วยเถิดเ้าค่ะ" นางภรรยาใจคดเอ่ยพร้อมกับยื่นถุงใส่เงินเล็กๆ ให้หมอเฒ่า หัวใจข้าหล่นวูบลงไปทันที ทำไมพวกมันถึงต่ำทรามกับแม่ข้าได้ขนาดนี้!
"หยุดนะไอ้พวกชั่ว! แม่ข้าไปทำอะไรให้!" ข้าวิ่งเข้าไปหมายจะชนพวกมันให้กระเจิง แต่ร่างเด็กแห้งผอมเช่นข้าจะไปทำอันใดพวกมันได้ เหล่าคนใช้เข้ามากรูกระชากตัวข้าไปทันที หมอเฒ่าหันมามองข้าอย่างเ็าด้วยั์ตาสีเทา ข้าทั้งดิ้นและะโจนสุดแรง ทุกคำล้วนเป็คำหยาบเท่าที่ข้าจะคิดขึ้นมาได้ ขอให้ลูกอกตัญญูคนนี้ได้ปกป้องมารดาเป็ครั้งสุดท้ายเถิด ทว่าหมอเฒ่ายังคงค่อยๆ เดินไปที่ศพแม่ข้า มันนั่งลงไปแล้วหยิบมีดสั้นออกมาจากข้างในอกเสื้อ มือสั่นๆ ของมันกำมีดแน่นแล้วกรีดล้วงลงไปในเบ้าตาไหม้เกรียมของแม่ข้า ข้าร่ำร้องและแผดเสียงจนแสบคอ น้ำตาที่แม้ยากนักจะหลั่งออกมาก็พรั่งพรูราวกับไม่มีขีดจำกัด
หมอเฒ่าเอาลูกตาทั้ง 2 ของแม่ใส่ในโหลแล้วลุกขึ้นสั่งผู้ติดตามเป็ชายวัยกลางคนว่า "ควักหัวใจนางแล้วสับหนึ่งพันชิ้นเอาไปให้กากินทางทิศใต้..." หลังจากนั้นหูของข้าก็ฟังคำพูดอะไรของเ้าพวกชาติชั่วไม่เข้าใจอีกแล้ว
310
