ตัวประกอบสาวขอไม่ทน เกิดใหม่ชาตินี้จะพลิกบทเป็นนางตัวแสบ

บทที่ 31 ไม่ต้องการเงินทองใด ๆ ทั้งสิ้น เพียงแค่ต้องการจะทำอาหารให้เซิ่งจิ่งอวี้เท่านั้น

ฮองเฮามีท่าทีประหลาดใจเล็กน้อย ไม่คิดว่านางจะเตรียมตัวมาพร้อม

บรรดาแม่บ้านอาวุโสต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก สมุดบัญชีที่ซูเหวินยวนจดไว้ในวันนั้น ยังมีประโยชน์เช่นนี้ด้วยหรือ?

เย่ซานนำสมุดบัญชีขึ้นถวาย พร้อมกับนำสมุดบัญชีเก่าของจวนที่เคยจดไว้ขึ้นถวายไปพร้อมกัน

ฝ่าบาททรงรับมาอย่างครึ่งเชื่อครึ่งสงสัย ทรงเปิดอ่านคร่าว ๆ ไปสอง สีหน้าก็ปรากฏแววชื่นชมขึ้นมาเล็กน้อย 

สมุดบัญชีเล่มนี้ชัดเจนรัดกุม ทั้งยังละเอียดยิ่งนัก

พออ่านสมุดบัญชีเล่มเก่า ก็มีเพียงชื่อของแต่ละคนพร้อมกับจำนวนเบี้ยหวัดเท่านั้น เบี้ยหวัดยังเป็นจำนวนเท่ากันหมด ไม่ได้มีการให้รางวัลหรือลงโทษแต่อย่างใด

ทรงพลิกไปด้านหน้าอีกหลายหน้า ก็ยังคงเป็นเช่นเดียวกัน มีเพียงเดือนนี้ที่ซูเหวินยวนเป็นผู้จดเท่านั้นที่ชัดเจนที่สุด

“เจ้าแต่งให้จิ่งอวี้เพียงสิบกว่าวัน ก็ทำความเข้าใจคนรับใช้ในจวนได้อย่างทะลุปรุโปร่งเช่นนี้เชียวรึ?” ฝ่าบาททรงยิ้มเล็กน้อย

ซูเหวินยวนทูลตอบ “ก็เพราะเป็นช่วงเวลาสั้น ๆ เพคะ จึงมีโอกาสได้ทำความเข้าใจ คนบางคนอาศัยว่าตนเองอยู่ในจวนมานาน ก็ทำตัวโอหังวางมาด ไม่มีผู้ใดสั่งการได้ ทั้งหมดล้วนอยู่ในสายตาของหม่อมฉันเพคะ”

ซูเหวินยวนกล่าวจบก็หันไปมองแม่บ้านอาวุโสเหล่านั้น เจตนาชี้เป้าอย่างชัดเจน

ฮ่องเต้ปิดสมุดบัญชีลงอย่างแรง แล้วมองพวกนางด้วยสายตาเย็นชา รอฟังคำอธิบายของพวกนาง

ยายแก่เกาทูลอย่างลนลาน “ฝ่าบาท บ่าวไม่ได้พูดโกหกแม้แต่ครึ่งคำ สมุดบัญชีเล่มนี้ก็คือหลักฐานว่านางมีพฤติกรรมไม่เป็นธรรม นางบอกว่าเป็นการให้รางวัลลงโทษอย่างยุติธรรม แต่ถึงแม้จะไม่เป็นธรรม ก็ไม่มีใครกล้าพูดออกมา หากพูดออกมาก็จะถูกไล่ออกไปเพคะ

เรื่องจริงเป็นความผิดจริง ๆ หรือว่าเป็นเพราะพระชายาลำเอียง ก็มีแต่พระชายาเท่านั้นที่ทราบ คนที่ถูกลงโทษในจวน ก็จำต้องลงชื่อไปอย่างเสียไม่ได้เพคะ!”

ฮองเฮากล่าวถาม “ความหมายของเจ้าก็คือ คนที่ลงชื่อในสมุดบัญชีเล่มนี้ ล้วนไม่ยอมรับความผิดของตนเองอย่างนั้นหรือ?”

บรรดาแม่บ้านอาวุโสต่างพยักหน้ารับอย่างพร้อมเพรียง “ใช่เพคะ ใช่เพคะ เป็นเช่นนั้นเพคะ”

สายตาของทุกคนก็หันไปมองซูเหวินยวนอีกครั้ง

ความผิดของนางเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งกระทง ตำหนิคนรับใช้อย่างรุนแรง ทั้งยังบังคับขู่เข็ญให้ลงชื่อยอมรับผิด

ซูเหวินยวนชี้ไปที่สมุดบัญชีในมือของฝ่าบาทแล้วกล่าวว่า “ด้านหลังนี้มีอยู่หน้าหนึ่งที่ไม่มีชื่อ ฝ่าบาททรงทอดพระเนตรได้เพคะ หากหม่อมฉันมีความสามารถบังคับให้คนลงชื่อได้ เหตุใดจึงไม่ให้ทุกคนลงชื่อให้หมดเล่าเพคะ?”

สีหน้าของยายแก่เกาเปลี่ยนไปทันที คนในจวนที่ไม่ได้ลงชื่อ มีเพียงคนจากครัวหลักเท่านั้น

ฝ่าบาททรงพลิกเปิดดู ก็เป็นจริงดังว่า

คนเหล่านี้ก็ได้รับเบี้ยหวัดเช่นกัน แต่ไม่ได้มีการระบุหมายเหตุไว้ และไม่ได้มีการลงชื่อ

“แม่เฒ่าเกา แม่เฒ่าต่ง…” ฝ่าบาททรงไล่อ่านทีละชื่อ

ผลก็คือ แม่บ้านอาวุโสที่อยู่ข้างหน้า ล้วนเป็นคนที่กำลังคุกเข่าอยู่ที่นี่ทั้งสิ้น

คราวนี้ฝ่าบาทยังจะมีอะไรไม่เข้าใจอีก คนเก่าคนแก่เหล่านี้ มีความขัดแย้งกับพระชายาคนใหม่

เผชิญหน้ากับสายตาอันเย็นชาของฝ่าบาท หลายคนก็ตัวสั่นงันงก รีบอธิบายอย่างร้อนรน “ตอนนั้นพระชายาไม่ได้ให้พวกหม่อมฉันลงชื่อเพคะ ไม่ใช่ว่าพวกหม่อมฉันจงใจไม่ลงชื่อ”

ซูเหวินยวนถามกลับ “เบี้ยหวัดก็จ่ายในวันเดียวกัน ตอนนั้นพวกเจ้าก็อยู่ด้วย ข้าไล่ถามทีละคน พอถามถึงครัวหลัก พวกเจ้าพูดว่าอย่างไร?”

ยายแก่เกาและยายแก่ต่งก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด วันนั้นพวกนางค่อนข้างจะหยิ่งผยอง

“ลืม… ลืมไปแล้วเพคะ…” ยายแก่ต่งตอบอย่างตะกุกตะกัก

ซูเหวินยวนยิ้มกล่าว “แต่ข้ายังไม่ลืม”

แล้วนางก็เงยหน้าขึ้นทูลฝ่าบาท “เสด็จพ่อเพคะ ลูกเพียงต้องการจะทำความเข้าใจคนในจวนอย่างถ่องแท้ พอถามถึงฝ่ายห้องครัว แม่เฒ่าเกาก็ไม่ให้หม่อมฉันถาม บอกว่าหม่อมฉันไม่เข้าใจพวกเขาดีเท่ากับนางเพคะ

ส่วนแม่เฒ่าต่งผู้นี้ บอกให้หม่อมฉันนำเงินเดือนทั้งหมดให้แม่เฒ่าเกา แล้วหลังจากนั้นพวกนางจะกลับไปที่ครัวแล้วค่อยแบ่งกันเอง เพื่อจะได้ไม่เป็นการเสียเวลาของหม่อมฉัน หม่อมฉันเป็นถึงพระชายาของอ๋องเฉิน อยากจะสอบถามเรื่องราวของคนรับใช้ในจวน ยังจะต้องรอรับความเห็นชอบจากแม่บ้านอาวุโสสองคนนี้ด้วยหรือเพคะ?”

ฮ่องเต้ได้ยินเช่นนั้นก็โกรธขึ้นมาทันที “พวกเจ้ายังเห็นเจ้านายอยู่ในสายตาบ้างหรือไม่!”

เหล่ายายแก่ทุกคนรีบหมอบลงกับพื้น สบตากันไปมา ต่างก็เห็นแววแห่งความลนลานในดวงตาของกันและกัน

เซิ่งจิ่งอวี้ถามเสียงเบา “พระชายายังคุกเข่าอยู่หรือไม่?”

ประโยคนี้เป็นการเตือนสติฝ่าบาท ฝ่าบาทจึงรีบรับสั่งให้คนนำเก้าอี้มาให้

พวกนางกล่าวหาว่าซูเหวินยวนไม่เป็นธรรม ทั้งยังบริหารจัดการไม่เป็น แต่เพียงแค่สมุดบัญชีเล่มนี้เล่มเดียว ก็สามารถพิสูจน์แทนซูเหวินยวนได้แล้ว

ฝ่าบาทก็ทรงมองเห็นความขัดแย้งระหว่างแม่บ้านอาวุโสหลายคนกับซูเหวินยวนจากเรื่องนี้ด้วยเช่นกัน

ซูเหวินยวนกำลังจะเอ่ยปาก ขอให้ฝ่าบาททรงช่วยจัดการแม่บ้านอาวุโสเหล่านี้ แต่ฮองเฮากลับกล่าวขึ้นมาก่อน 

“พวกเจ้าช่างกล้าดียิ่งนัก! ถึงแม้จะมีใจคิดจะช่วยพระชายา ก็ไม่ควรจะพูดจาด้วยท่าทีเช่นนี้”

คำนี้เห็นได้ชัดว่าเป็นการเตือนเหล่ายายเฒ่าทั้งหลาย ให้พวกนางอธิบายว่าตนเองเพียงแต่หวังดีที่จะช่วยเหลือ

ยายแก่เกามีปฏิกิริยาตอบสนองอย่างรวดเร็ว รีบอธิบายอย่างลนลาน

“เป็นพระชายาที่เข้าใจผิดไปเพคะ พวกเราเพียงแต่กลัวว่าพระชายาจะเหนื่อย ประกอบกับคนในครัวเหล่านี้ บ่าวมีความคุ้นเคยเป็นอย่างดี หากพระชายาต้องการจะทราบ ถามบ่าวก็ได้เพคะ”

ยายแก่ต่งพยักหน้ารับ “ใช่เพคะ ใช่เพคะ วันนั้นที่พระชายาจ่ายเบี้ยหวัด ก็ใช้เวลาไปเกือบสองชั่วยาม พวกเราก็กลัวว่าพระชายาจะเหนื่อย จึงได้พูดเช่นนั้นไป ไม่ได้มีความคิดจะลบหลู่พระชายาเลยแม้แต่น้อยเพคะ”

ฝ่าบาทถามอีกครั้ง “เช่นนั้นที่พวกเจ้ามาร้องทุกข์ ก็เป็นเพราะกลัวว่าพระชายาเฉินอ๋องจะลำบากอย่างนั้นหรือ?”

ตอนที่เซิ่งจิ่งอวี้และซูเหวินยวนยังไม่มา แม่บ้านอาวุโสเหล่านี้พูดจาฉะฉาน นับความผิดของซูเหวินยวนทีละข้อ

ตอนนี้พอเห็นซูเหวินยวนนำหลักฐานออกมา ก็ช่างเปลี่ยนคำพูดได้รวดเร็วนัก

แม่บ้านอาวุโสหลายคนก็พูดอะไรไม่ออกอีก ฝ่าบาทมองพวกนางอย่างไม่สบอารมณ์ สีหน้าของฮ่องเต้แสดงออกถึงความโกรธอย่างชัดเจน

“คนรับใช้ในจวนสามารถเข้าวังมาร้องทุกข์กล่าวโทษพระชายาได้ หากเราไม่ลงโทษพวกเจ้า หลังจากนี้จวนเฉินอ๋องยังจะมีกฎระเบียบอยู่หรือไม่?”

ทันใดนั้นฮองเฮาก็ทรงขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวว่า

“ฝ่าบาททรงระงับโทสะด้วยเพคะ จริง ๆ แล้วเรื่องนี้ ก็ไม่อาจโทษพวกนางได้ทั้งหมด พระชายาเฉินอ๋องก็มีความรับผิดชอบอยู่ส่วนหนึ่งเช่นกัน”

ซูเหวินยวนถึงกับนิ่งงัน นี่คือการสาดน้ำสกปรกใส่ตัวนางอย่างซึ่ง ๆ หน้าเลยไม่ใช่หรือ!

ฮ่องเต้ยังไม่เข้าใจถึงถามกลับ “พระชายาเฉินอ๋องยังต้องรับผิดชอบอะไร?”

ฮองเฮามองซูเหวินยวนอย่างจนใจก่อนจะกล่าวถาม “ได้ยินว่าเจ้าตั้งครัวขึ้นมาใหม่ในจวน ทั้งยังจ้างคนครัวมาหลายคนด้วยราคาสูง แย่งงานของพวกนางไปอย่างนั้นหรือ?”

“ใช่แล้วเพคะ”

“เช่นนี้ก็ถูกแล้ว แม่บ้านอาวุโสเหล่านี้ล้วนเป็นคนที่น้องหญิงอวี้เฟยส่งไปอยู่ข้างกายจิ่งอวี้ในตอนนั้น เป็นคนที่ออกจากวังของอวี้เฟยไป หน้าที่ของพวกนาง ก็คือการดูแลปรนนิจิ่งอวี้ให้ดี แต่เจ้ากลับตั้งครัวขึ้นมาใหม่ แย่งงานของพวกนางไปเบี้ยหวัดก็ยังไม่เท่ากันอีก พวกนางจะรู้สึกสบายใจได้อย่างไร?”

ซูเหวินยวนรู้อยู่แล้วว่า อย่างไรเสีย พวกนางก็คงไม่สามารถสลัดทิ้งโล่กำบังที่ชื่ออวี้เฟยไปได้

เดิมทีซูเหวินยวนไม่อยากจะให้เรื่องราวยืดยาวไปไกลถึงเพียงนั้น

อวี้เฟยเป็นพระมารดาผู้ให้กำเนิดเซิ่งจิ่งอวี้ หากไม่เอ่ยถึงได้ก็จะเป็นการดีที่สุด หากพูดมากไป ก็กลัวว่าเซิ่งจิ่งอวี้จะเสียใจ

แต่ฮองเฮากลับตั้งใจจะเก็บพวกนางไว้ให้ได้ เหตุผลที่พร้อมสรรพเช่นนี้ จะไม่ใช้ได้อย่างไร?

พอเอ่ยถึงอวี้เฟย สายตาที่ฮ่องเต้มองพวกนางก็เปลี่ยนไป

เมื่อครั้งนางยังมีชีวิตอยู่ ก็ไม่ได้ทรงโปรดปรานอวี้เฟยมากนัก แต่พอนางตายไปแล้ว กลับทรงเริ่มคิดถึง

“มิน่าเล่า เราถึงได้คุ้นหน้าคุ้นตา พวกเจ้าล้วนเป็นคนของอวี้เฟยในตอนนั้นทั้งสิ้น ทั้งที่ตอนนั้นพวกเจ้าก็ถึงวัยออกเรือนแล้วควรจะปล่อยออกจากวังไป แต่อวี้เฟยขอให้อยู่ต่ออีกระยะหนึ่ง กล่าวว่าในอนาคตจะส่งไปที่จวนเฉินอ๋อง”

ฮ่องเต้ก็ยังคงคิดถึงเรื่องราวในอดีตนี้ขึ้นมาได้เช่นกัน

หลายคนพอได้ยินว่าฮ่องเต้ยังจำพวกนางได้ ก็พลันตื่นเต้นจนทำอะไรไม่ถูก

ยายแก่เการ้องไห้สะอึกสะอื้น “พระสนมสิ้นพระชนม์ไปตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ เหลือทิ้งไว้เพียงท่านอ๋อง บ่าวรับใช้เช่นพวกหม่อมฉันไม่มีความปรารถนาอื่นใด เพียงแค่ต้องการจะดูแลปรนนิบัติท่านอ๋องแทนพระสนมให้ดีเท่านั้นเพคะ”

ยายแก่ต่งกล่าว “ใช่แล้วเพคะ เพียงแค่ท่านอ๋องได้ใช้ชีวิตอยู่ดีมีสุข บ่าวรับใช้เช่นพวกหม่อมฉันตายไปก็ไม่เสียดายชีวิตแล้ว! บัดนี้พระชายารังเกียจพวกหม่อมฉัน ไม่อยากเรียกใช้พวกหม่อมฉันอีก หัวใจของพวกหม่อมฉัน ช่างทุกข์ทรมานเหลือเกินเพคะ”

แต่ละคนพลันเปลี่ยนสีเป็นบ่าวผู้ภักดีในทันใด