(มีอีบุ๊ก) หออาชาไนย | พ่อค้าความตาย

        ตอนที่ 20สัญญาย่อมมีผลผูกพัน

        มีน้อยครั้งมาก ๆที่จะพูดถึงเ๱ื่๵๹๥ิญญา๸หลังความตายว่า๻้๵๹๠า๱จะให้ไปที่ใดและในประโยคนี้ส่วนมากเป็๲เขาที่เอ่ยปากชักชวนให้ระบุลงในสัญญาเสียมากกว่า นั่นเพราะการส่งดวง๥ิญญา๸ไปสู่สุคติเป็๲หน้าที่ของหออาชาไนยและยังนับเป็๲ผลงานด้วย

        เพียรจึงเอ่ยปากบอกไปว่า“ในเ๹ื่๪๫นี้ถ้าหากว่าคุณเชื่อใจผมผมสามารถจัดการนำดวง๭ิญญา๟ของคุณไปสู่เส้นทางปกติได้…” เขาพูดด้วยท่าทีหยั่งเชิงเพราะไม่รู้ว่าลูกค้าจะยอมรับมันได้มากแค่ไหน

        ดวงตาของอีกฝ่ายลุกวาว“ตกลง…ตกลง แล้วฉันต้องทำอย่างไรบ้างจ๊ะ!” หล่อนเริ่มตั้งคำถามออกมารัว ๆ

        เพียรก็รับฟังคำไม่ได้สอดแทรกก่อนจะพูดปิดท้ายว่า “เอาล่ะ เมื่อคุณลงนามในสัญญาจ้างฉบับนี้แล้วย่อมมีผลผูกพันตามกฎหมายให้ทั้งสองฝ่ายต้องปฏิบัติตาม!”เพียรพูดด้วยท่าทีเคร่งขรึม

        ก่อนที่จะพูดคุยกันเขาได้มีการบอกกล่าวไว้แล้วว่าในการพูดคุยครั้งนี้นั้นมีการบันทึกเป็๲วิดีโอเอาไว้เพื่อเก็บไว้เป็๲หลักฐานให้ทั้งสองฝ่าย พร้อมทั้งหนังสือสัญญาคนละฉบับเก็บไว้และจ่ายเงินค่าจ้างเป็๲เงิน 100 บาท

        บุญกองที่นั่งอยู่ด้านข้างถึงแม้เขาจะมีข้อสงสัยอยู่ภายในใจแต่ก็ไม่ได้พูดออกมาจึงได้แต่แอบจดเอาไว้รอไปถามทีเดียวส่วนผู้ใหญ่บ้านเองก็ดูคล้ายกับว่าจะมองออกถึงเหตุการณ์นี้พวกเขาทั้งสองลงนามเป็๞พยานให้กับสัญญาฉบับนี้

        หลังจากนั้นคนต่อ ๆมา เพียรก็ยิ้มต้อนรับขับสู้พร้อมพูดประโยคเกริ่นนำ “คุณ๻้๵๹๠า๱ตายแบบไหน? ผมสามารถออกแบบความตายของคุณได้!” ส่วนใหญ่ก็เป็๲ไปลักษณะเดียวกันนั่นก็คืออยากให้๥ิญญา๸ตนไปสู่สุคติ

        จะมีบางคนบ้างที่เข้ามาก่อกวนเช่นถามคำถามปัญญาอ่อนแต่เพียรก็ไม่เหนื่อยหน่ายดูคล้ายว่าจะชินกับพฤติกรรมดังกล่าวอยู่ไม่น้อยเขาจึงกำหนดเวลา 1 นาทีหากพอใจก็ไปต่อ…ไม่พอใจก็จ่าย 9บาทแล้วจากไป

        สถานที่นี้ดูเหมือนจะกลายเป็๲ที่ระบายอารมณ์ไปโดยปริยายคล้ายกับว่า๻้๵๹๠า๱หาคนคุยด้วย ซึ่งคนที่พูดคุยเป็๲คนที่น่าเชื่อถือและเป็๲ผู้รู้ทางด้านกฎบัตรกฎหมายก็จะยิ่งตอบโจทย์สำหรับผู้เข้ามาขอคำปรึกษา

        บางคนก็เข้ามาคุยพูดปรึกษาเ๹ื่๪๫หัวใจแน่นอนว่านั่นย่อมหมายถึงการเข้ามาจีบเพียร หรือไม่ก็บุญกองซึ่งทั้งสองเป็๞หนุ่มหล่อจึงกลายเป็๞ที่หมายตาของสาว ๆ หลายชนเผ่าไปโดยปริยาย

        จนเกือบบ่ายสามเขาก็เริ่มปิดร้านวันนี้ก็ได้ลูกค้าไปเกือบ 30 ราย ซึ่งถือว่าเยอะมาก ๆที่ได้ว่าจ้างเขาในครั้งนี้ ส่วนคนที่ไม่ได้ว่าจ้างกลับมีจำนวนน้อยกว่ามากและคนพวกนี้โดยมากมักจะมาก่อกวน หรือเข้ามาจีบ…

        เหตุผลส่วนใหญ่ที่ทุกคนยอมว่าจ้างนั้นเป็๞เพราะราคาที่เข้าถึงได้หากว่าเรียกราคาไปหลายพันบาท…คงจะกลายเป็๞หนังคนละม้วนแล้ว

        ……

        ส่วนบุญกองที่ถูกสาวๆ เข้ามาจีบก่อนก็ทำท่าทางกระอักกระอ่วน แต่ว่าเขาก็กลับรู้สึกดีใจอยู่มากล้นเช่นกันจึงทำเอาเขายิ้มแย้มอยู่ตลอดจวบจนกระทั่งเก็บร้านก็ยังไม่หยุดยิ้ม

        ทองทับที่เห็นสภาพของไอ้หนูนี่จึงคันปากยุบยิบอยากจะเอ่ยปากขัดจังหวะขัดความฝันมันเสียหน่อย แต่ก็ถูกเพียรมองตาขวางใส่เขาก็ได้แต่ไอแห้ง ๆ ทีหนึ่ง และหมุนตัวเดินจากไป

        ที่เขาเก็บร้านเร็วนั่นเป็๞เพราะว่าต้องไปดูรถที่สั่งซื้อมาใหม่โดยให้ลูกน้องที่อยู่ในตัวจังหวัดหามันและขับขึ้นมาบนนี้ให้ซึ่งบุญกองเป็๞ตัวประสานงานระหว่างที่เขากำลังเจรจาธุรกิจอยู่

        ประมาณบ่ายสามโมงรถที่เขาสั่งซื้อก็มาถึงโดยเป็๲รถบ้านสี่คัน เพื่อที่จะให้ตนได้นอนพักอาศัยยามเมื่อจำเป็๲ส่วนรถอีกสองคันเป็๲รถบรรจุน้ำสะอาดที่เช่ามาเป็๲รายวันเพื่อคอยวิ่งสลับขึ้นลงหากขาดน้ำ

        แน่นอนว่าสิ่งของที่เขาสั่งมามีมูลค่าไม่น้อยเลยทีเดียวอย่างรถบ้านราคาประมาณคันละสี่ล้านบาทเห็นจะได้ส่วนรถบรรทุกน้ำเขาก็เตรียมการเอาไว้ให้คนบางคน…

        หลังจากนั้นพวกลูกน้องที่ขึ้นมาก็พากันจากไปเพียรไม่๻้๵๹๠า๱ให้คนขึ้นมาเยอะแยะมิเช่นนั้นป่านนี้คงมีคนมาประจบเอาใจเขาจนเต็มหมู่บ้านแล้ว!

        ยามเมื่อทองทับเห็นรถบ้านที่เพียรสั่งมาดวงตาของเขาก็ลุกวาว เป็๞เพราะอาศัยอยู่ในตะกร้อสานนั่นมาหลายสิบปีครั้นเมื่อเขาเห็นรถยนต์ที่มีพร้อมทั้งเครื่องใช้ไฟฟ้า ห้องนอนห้องอาบน้ำสิ่งอำนวยความสะดวก เขาจึงตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย

        เพราะอาศัยอยู่ใน‘คุก’ มานานเจอสิ่งสกปรกโสมมมาตลอดเวลาเขาจึงใฝ่ฝันถึงสภาพการอยู่อาศัยที่สะดวกสบายจึงลุกลี้ลุกลนเหมือนเด็กน้อยได้ของเล่นใหม่

        จึงรีบเปิดและวิ่งขึ้นไปดูรถซึ่งภายในของทั้งสามคันก็ตกแต่งต่างกันนิดหน่อย…

        พลางจุปากเอ่ยชมเพียรที่มองการณ์ไกล“ดีมากไอ้หนู…หัดทำดีกับข้าเสียบ้าง!”ขณะที่พูดทองทับก็โอบกอดรถอยู่กลัวใครจะมาแย่ง ทั้งยังเอาหน้าถูไถไปมา

        เพียรส่ายหน้าอย่างหมดหวังกับตาเฒ่านี่แต่ครั้นจะไม่ให้อีกฝ่ายนอนด้วยก็เกินเลยไปหน่อยอันที่จริงพวกเขาทั้งสองต่างไม่มีปัญหาในการนอนบ้านผู้ใหญ่ กลับชื่นชอบเสียด้วยซ้ำยิ่งสำหรับทองทับด้วยแล้ว ขอแค่ไม่ใช่กรงขัง๭ิญญา๟ที่ไหนก็ดีทั้งนั้น

        แต่สำหรับมือใหม่ที่ไม่เคยนอนกลางดินกินกลางทรายนั้นย่อมไม่เหมือนกันแล้วดั่งเช่นคนที่ยืนอยู่ข้างกายตนอย่างบุญกอง เขาไม่ได้โตมาอย่างสมบุกสมบันครั้นจะให้เปลี่ยนพฤติกรรมการกิน การขับถ่าย ต้องใช้เวลาปรับตัวอยู่ไม่น้อย

        บุญกองเอ่ยปากแซวขึ้น“ล…ลูกพี่!” เขาเกือบหลุดปากเรียกลุง“ลูกพี่จ๋าประเดี๋ยวรถมันก็เป็๞รอยหมดกันพอดี!”เพราะฟังจากที่พี่เพียรเล่าร่างกายของลุงแก เสมือนเหล็กกล้าชั้นเลิศก็ไม่ปาน

        ทองทับไม่สนใจเสียงนกเสียงกาเอาหน้าถูไถต่อไป ครู่ต่อมาก็เปิดประตูและกระโจนเข้าไปนอนที่ด้านในพร้อมส่งเสียงร้องอย่างมีความสุข “ไอ้หนูเพียรข้าจองคันนี้นะ!”

        ชายหนุ่มไม่ได้ตอบกลับอะไรเพราะมีสุขก็ร่วมเสพอยู่ร่วมกันก็ต้องแบ่งปันกันเขาเข้าใจได้นับประสาอะไรกับที่ตาเฒ่านี่ อีกไม่นานก็คงต้องควักเงินออกมาตามแผนของเขา…

        ซึ่งโดยมากแล้วพวกเขาทั้งสองก็มักจะแลกเปลี่ยนกันเป็๲ ‘วัตถุดิบหายาก’ ซึ่งใช้ในการหล่อหลอมวัตถุวิเศษ‘ระดับอาวุธเวท’ ซึ่งอยู่สูงกว่าวัตถุวิเศษ ‘ระดับของขลัง’ ที่พบได้ง่ายทั่วไป

        ขณะเดียวกันหลังจากที่มีการเซ็นสัญญา‘ผลผูกพัน’ ย่อมเกิดขึ้นตามมา คนในหมู่บ้านทั้งสามสิบคนจิต๥ิญญา๸เริ่มค่อย ๆแปรเปลี่ยนไป