พี่เติ้ลครับใจอ่อนสักที!

    ตอนที่1การพบกันแบบงงๆ

        "เฮ้ยยยย!!" ใครมา๻ะโ๠๲เสียงดังสมองมันตื้อไปหมด จำได้ว่าถึงห้องแล้วแต่ประตูเปิดไม่ออกนี่  แล้วก็มีคนประคองเราไว้ ทำไมเย็นจัง 

         ดวงตาเรียว ค่อยๆลืมตาขึ้นมามอง แต่ตอนนี้ปวดหัวจี๊ดเลย เลยต้องหลับตาอยู่อย่างนั้น ที่หน้าผากมีคนเอาก้อนน้ำแข็งเย็นๆมาประคบไว้ให้ ทำไม?!

          "เอา ออก..ไป เย็นเว้ย เย็นจนหัว..ชาไปหมด" เสียงพูดงึมงำงึมงำของเปาเปา ทำให้คนตัวสูงที่นั่งอยู่ข้างๆชะงัก รีบยกมือเอาก้อนน้ำแข็งออก

         "เอ่อ... งั้นนอนตรงนี้ไปก่อน รู้สึกตัวเมื่อไหร่ ค่อย..."

          จิ๊บๆๆๆจุกกรู๊วๆๆๆเอ๊กอีเอ๊กเอ๊ก เสียงนก เสียงไก่? หรือนก? เออเสียงไรก็ชั่งมันเหอะ หนวกหูชะมัด

          "โอ้ยยยย !!โคดปวดหัว เจ็บหัวไปหมด ไม่น่าดื่มเยอะเลยเมื่อคืน ไอ้วินนั่นก็เชียร์จัง ปวดหลังโคดๆด้วย "

          เอ๊ะ? แต่เดี๋ยว ทำไมเรามานอนกับพื้น แล้วแถวนี้มีคนเลี้ยงไก่ด้วยหรอ ทำไมเสียงยังดังไม่หยุดเลย?

      เอ๊กอีเอ๊กๆๆๆจิ๊บๆๆๆ

         เปาเปาพยายามมองไปรอบๆ พบว่านี่ไม่ใช่ห้องตัวเอง ถึงกับสะดุ้งเฮือก!!!

          รีบก้มมองตัวเองทันที ว่าใส่เสื้อผ้าครบหรือเปล่า "ที่นี่ที่ไหนกันวะเนี่ยยยย?!?!?!? ก็ว่าเมื่อวานถึงห้องแล้วนี่หว่า??"

          ตึกๆๆ

        มะมะมะมีใครเดินมา!!!**%&%&%* พวกลักพาตัว?เรียกค่าไถ่? รู้ว่าเราเป็๞ลูกเ๯้าของอพาร์ตเม้นชื่อดัง??

          "อ้ากดกก!! อย่าเข้ามา" 

    ร่างบางร้องเสียงหลง ใบหน้าขาวนั้นเคล้าน้ำตา

          "เป็๲อะไรของนาย?"

    หือ...ใครน่ะ อุ้ย เมื่อพยายามมองให้ชัดๆ ก็ปะทะเข้ากับใบหน้าหล่อเหลา หนวดรกรุงรัง ผมยุ่งเหยิง เสื้อกล้ามตัวบาง เผยให้เห็นหน้าอกแน่นเปรี๊ยะ กล้ามแขนเรียงตัวสวยงาม

          "โหย~ โคดดีฮี่ๆๆ" ตายี๋ยิ้มพร้อมหัวเราะเสียงพิลึก

          "หัวกระแทกพื้นจนเสียสติไปแล้วหรอ?" คำพูดห้วนๆ ของคนปากเสียทำให้เปาเปา หลุดจากพวังค์ทันที

          "เอ่อ...พี่เป็๲ใครครับ ที่นี่ที่ไหน"

    "ที่นี่ห้องชั้นเอง นายจะออกไปได้หรือยัง วันนี้วันหยุด ชั้น๻้๪๫๷า๹พักผ่อน:

           "ตายละ ผมเมาจนเข้าผิดห้องเลยหรอ นี่ห้องเลขอะไรครับ"

           "2201"

    "อ๋าาา ห้องผม2202 ข้างๆกันนี่เองฮ่าๆๆ ขอโทดทีค้าบบบ ;-; แล้วก็ขอบคุณที่ช่วยนะครับ ผมไปแล้ว~"

           หนุ่มตี๋หัวเราะแหะๆ กลบเกลื่อนความน่าอายนี้ รีบลุกเดินจะออกจากห้อง

          "เดี๋ยวก่อน..." มือหนาคว้าข้อมือบางไว้

          "อะ...ไรครับ " ใบหน้าหล่อเซอร์นั้นโน้มเข้ามาใกล้มาก เฮือก ใกล้มากกก อ้ากกจะจูบกันหรอ?!?!?

          "มานั่งนี่ก่อน" เปาโดนลากไปนั่งที่โซฟาสีเทาตรงกลางห้อง

          "ทะ..ทำอะไร จะทำอะไรครับ!?!?" 

       "ก่อนจะไปก็ทำแผลหน่อยเถอะ นั่งรอแปบ เดี๋ยวมา"

           รอไปสักพัก หนุ่มหุ่นเซกซี่ขยี้ใจ ในชุดเสื้อกล้าม ก็เดินมาพร้อมกล่องพยาบาล

           "เจ็บหน่อยนะ" มือหนา หยิบสำลีชุบอะไรสักอย่างมาเช็ดที่หน้าผากของเปาเปา

           "อะโอ้ยยยย เจ็บมาก แสบมาก!!"

      "แอลกอฮอล์เช็ดแผล ก็แสบอยู่แล้วล่ะ ทนหน่อย"

          ฮือ แสบมากมาย หลังจากทำแผลติดพลาสเตอร์เสร็จ หนุ่มตัวสูงก็เดินออกมาส่งหน้าประตูห้อง

           "เอ่อ...ไหนๆเราก็อยู่ข้างห้องกันแล้ว ผมขอรู้จักพี่ได้ไหม พี่ชื่ออะไรครับ"

         "ไตเติ้ล..."

      "เอ่อ...ขอบคุณที่ช่วยผมไว้นะครับ ไว้มีเวลาให้ผมเลี้ยงข้าวเป็๲การตอบแทนนะครับ!!!ไปก่อนนะ"

          ร่างบางเผ่นแนบ วิ่งกลับเข้าห้องตัวเองไป(ห้องข้างๆ)