หนูน้อยอันอันกับครอบครัวมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งสายเปย์

บทที่ 34 อันอันไม่สบาย?!

ฉินเชียนอี้ จ้องมองปฏิกิริยาของบิดาอย่างไม่วางตา เมื่อเห็นหัวคิ้วที่กระตุกเล็กลงของพ่อตัวเอง เขาก็รีบโพล่งถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นทันที

“พ่อครับ... พ่อกำลังนึกถึงเรื่อง ‘พิธี’ ตอนนั้นอยู่ใช่ไหม? พ่อบอกผมมาเถอะว่ากำไลนี่มันคืออะไรกันแน่!”

ฉินฮ่าวเฉินขมวดคิ้วแน่นจนเป็นปม ก่อนจะพ่นคำสั่งที่เต็มไปด้วยความรำคาญใจออกมาเสียงต่ำ

“ไป.โรง.เรียน.ซะ”

“โธ่พ่อ! นี่มันจะหมดเวลาเรียนคาบสุดท้ายอยู่แล้วนะ...”

เจ้าตัวแสบโอดครวญพลางทำหน้ายู่ แต่พอสบเข้ากับสายตาคมกริบของคนเป็นพ่อ เขาก็รีบทำท่ารูดซิปปากสนิท

“โอเค ๆ ผมยอมแพ้ ไม่ถามซ้ำแล้วครับ พ่อก็อย่าเพิ่งไล่ส่งผมเลยนะ นาน ๆ ทีเราสามคนพ่อลูกจะได้อยู่ด้วยกันแบบพร้อมหน้า... เรามารักกันและอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุขกันเถอะครับ”

ฉินฮ่าวเฉินยังไม่ทันได้อ้าปากด่าเจ้าลูกชายเบอร์หก เสียงเล็ก ๆ อ่อนนุ่มดุจปุยเมฆของเจ้าตัวน้อยก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะ

“ถูกแล้วค่า~”

อันอัน มองพี่ชายคนเล็กสลับกับคุณพ่อพลางฉีกยิ้มหวานจนเห็นฟันซี่เล็ก ๆ

“คุณพ่อกับพี่หกห้ามทะเลาะกันนะคะ ครอบครัวต้องรักกันและกันนะคะ~”

ฉินเชียนอี้หัวเราะร่าด้วยความเอ็นดู พลางใช้นิ้วเขี่ยแก้มกลม ๆ ของน้องสาวด้วยความหมั่นเขี้ยว

“อันอันพูดได้ดีมาก! เห็นไหมพ่อ น้องยังบอกให้เรารักกันเลย พี่ชายรักหนูที่สุดในโลกเลยอันอัน!”

ฉินฮ่าวเฉินมองเจ้าลูกชายคนที่หกด้วยสายตาเอือมระอา แต่สุดท้ายก็ยอมใจอ่อนไม่ไล่ตะเพิดไปเรียนเพราะไม่อยากขัดใจยัยหนู

“ถ้าคราวหน้าสอบปลายภาคไม่ได้คะแนนเต็มทุกวิชา ก็ไม่ต้องแบกหน้ากลับมาที่บ้านนะ”

“จิ๊บ ๆ ครับพ่อ! ระดับไอคิวอย่างผม คะแนนเต็มมันจะยากอะไร?”

เจ้าตัวแสบยืดอกรับประกัน

ถึงเขาจะดูเกเรและรักสนุกไปวัน ๆ แต่ในโลกวิชาการ ฉินเชียนอี้คืออัจฉริยะที่ครองอันดับหนึ่งของสายชั้นมาโดยตลอด (ยกเว้นวันที่เขาแอบหนีไปนอนหลับในสวนสาธารณะ หรือจงใจโดดสอบเพื่อไปแข่งมวย ซึ่งเป็นพฤติกรรมที่พ่อต้องกุมขมับเป็นประจำ)

ทางด้าน ฉินเหยียนอี้ นั่งฟังบทสนทนาไร้สาระของน้องชายเงียบ ๆ แม้ในหัวสมองระดับคุณหมอจะยังเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามเรื่องกลไกการรักษาของกำไลเงิน แต่สำหรับเขาแล้ว... ตราบใดที่มันเป็นผลดีต่ออันอันและช่วยปกป้องเธอได้ เขาก็พร้อมจะโยนตำราแพทย์ทิ้งไปชั่วคราว

เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าสะอาดกลิ่นเมนทอลออกมาเช็ดคราบยาที่หลงเหลือบนแขนขาวนวลของอันอันอย่างเบามือ

“อันอันครับ ถ้าหนูรู้สึกไม่สบายตรงไหน หรือเจ็บจี๊ด ๆ ตรงไหน ต้องรีบบอกพี่รองทันทีเลยนะ เข้าใจไหมครับ?”

“เข้า~ใจ~ค่ะ”

อันอันพยักหน้าหงึก ๆ อย่างว่าง่าย ก่อนจะทำหน้าแหย ๆ แล้วพูดเสียงซื่อ

“แต่พี่รองขา... ตอนนี้อันอันเริ่มรู้สึกไม่สบายขึ้นมาจริง ๆ แล้วค่ะ”

คำพูดสั้น ๆ นั้นทำเอา ฉินฮ่าวเฉิน ฉินเหยียนอี้ และฉินเชียนอี้ พ่อลูกสามคนถึงกับหน้าเปลี่ยนสีประหนึ่งเห็นฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ! พวกเขารีบถลาเข้าไปห้อมล้อมเธอด้วยความกังวลสุดขีด และตะโกนถามขึ้นพร้อมกันจนเสียงหลง

“อันอัน! ไม่สบายตรงไหน?! บอกพ่อกับพี่มาเร็ว!”

อันอันกะพริบตาปริบ ๆ มองความชุลมุนตรงหน้า ใบหน้าเล็ก ๆ เริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย ยัยหนูบิดตัวไปมาอย่างเคอะเขินพลางพึมพำเสียงเบาหวิว

“อันอัน...อันอันปวดฉี่ค่ะ~ ทนไม่ไหวแล้ววว”

ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องรับแขกประธานบริษัททันที…

“…”

ที่แท้ ความไม่สบาย ที่ทำเอาหัวใจเหล่าชายฉกรรจ์ตระกูลฉินแทบวาย ก็คือภารกิจเร่งด่วนตามธรรมชาติของเจ้าก้อนนุ่มนี่เอง! ฉินฮ่าวเฉินลอบถอนหายใจยาวอย่างโล่งอกก่อนจะหลุดขำออกมากับความไร้เดียงสานั้น เขารีบอุ้มเจ้าก้อนแป้งไปจัดการธุระส่วนตัวให้เรียบร้อยทันทีด้วยตัวเอง

เมื่อผู้เป็นพ่อพาน้องเดินห่างออกไป ฉินเชียนอี้ก็รีบขยับเข้าไปกระซิบพี่ชายคนรองด้วยท่าทางลับลมคมใน

“พี่รอง พี่ไม่มีอะไรจะถามผมเกี่ยวกับ ‘หมัดน็อกเอาท์’ ของอันอันจริง ๆ เหรอ? พี่ไม่สงสัยเลยเหรอว่าน้องสาวเราไปเอาพลังมหาศาลขนาดนั้นมาจากไหน?”

เขายังคงเฝ้ารอให้พี่ชายที่แสนฉลาดสงสัยเรื่องกำไลเงินอยู่เนี่ย!

“ฉันมีคำถามสำคัญคำถามหนึ่งที่อยากจะถามนายจริง ๆ นั่นแหละ”

เหยียนอี้ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แววตามีเลศนัย

ฉินเชียนอี้หูผึ่งทันที

“นั่นไง! ผมว่าแล้ว คำถามอะไรครับพี่?! ถามมาได้เลย ผมเตรียมคำตอบไว้แล้ว!”

เหยียนอี้นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะถามออกไป

“วันนี้... นายไปซัดหน้าไอ้ ‘จงเจี้ยนเหริน’ หรือยัง?”

“โธ่พี่! เรื่องนั้นน่ะเหรอ?”

ฉินเชียนอี้ผิดหวังเล็กน้อยแต่ก็รีบตอบ

“ซัดไปแล้วสิครับ! สามหมัดเน้น ๆ เข้าเป้าเดิมเป๊ะ! เพราะพี่ชายคนอื่น ๆ สั่งจองยอดโควตาไว้แล้วว่ามันต้องโดนอย่างต่ำวันละสามหมัด ผมเลยถือว่านี่คือการออกกำลังกายยามเช้าก่อนไปเรียนไงครับ”

“แปลกนะ... ทำไมพวกบอดี้การ์ดถึงไม่มาตามฉันไปตรวจอาการมันล่ะ นายต่อยเบาไปหรือเปล่าเชียนอี้?”

“ผมเนี่ยนะต่อยเบา?”

ฉินเชียนอี้แค่นเสียงหัวเราะอย่างถือดี

“ผมสั่งบอดี้การ์ดไว้เองแหละว่าไม่ต้องไปรบกวนพี่ เพราะผมไม่อยากให้พี่ต้องเสียเหงื่อเสียแรงไปรักษาคนพรรค์นั้น การชกคนมันมีศาสตร์นะพี่! ชกตรงไหนให้เจ็บที่สุดแต่ไม่มีรอยเขียวช้ำ ชกตรงไหนที่ไม่ถึงตายแต่ทรมานจนอยากร้องขอชีวิต... ผมคือแชมป์มวยเยาวชนนะครับพี่รอง เรื่องแค่นี้ผมคุมน้ำหนักหมัดได้สบาย!”

ฉินเหยียนอี้พยักหน้าอย่างพอใจ

“ดีมาก... รักษามาตรฐานความดี (ในการชก) นี้เอาไว้นะ”

“อ้าว... จบแล้วเหรอพี่?”

ฉินเชียนอี้ทำหน้าเหวอ

“พี่ไม่อยากถามเรื่องกำไลหรือเรื่องพลังของอันอันต่อเหรอ?”

“ไม่อ่ะ”

ฉินเหยียนอี้แกล้งตีมึน

“นายอยากให้ฉันถามอะไรอีกล่ะ?”

“โธ่... ช่างมันเถอะ พี่นี่มันไร้จินตนาการจริง ๆ เรื่องอันอันยิ่งคนรู้น้อยยิ่งดี ผมไม่พูดแล้วก็ได้!”

ฉินเชียนอี้สะบัดหน้าหนีอย่างขัดใจที่ไม่ได้โชว์เหนือ

ฉินเหยียนอี้แอบยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ ‘เจ้าหกเอ๊ย... นายยังเด็กเกินไปที่จะมาปั่นหัวพี่ชายคนนี้’

ตลอดทั้งช่วงบ่าย อันอันยังคงปฏิบัติหน้าที่ ท่านประธานน้อย ติดตามคุณพ่อทำงานอย่างขยันขันแข็ง เมื่อการประชุมเครียด ๆ กับตระกูลไป๋ถูกสั่งยกเลิกไป ฉินฮ่าวเฉินก็กลับมาสะสางงานที่กองเป็นภูเขาเลากา โดยมีพี่รองและพี่หกคอยนั่งเล่นเกมกระดานอยู่เป็นเพื่อนน้องสาวในโซนพักผ่อน ทั้งสามคนพยายามลดเสียงกระซิบกระซาบกันอย่างรู้ความเพื่อไม่ให้รบกวนเวลาทำงานอันมีค่าของคุณพ่อ

จนกระทั่งเวลาล่วงเลยไปถึงหกโมงเย็น ทั้งหมดจึงเดินทางกลับมายังคฤหาสน์ด้วยความอ่อนล้า

ทางด้าน ห่านขาว ที่ใช้เวลาทั้งวันอยู่กับ ฝูเจีย จนแทบจะกลายเป็นห่านผู้ทรงศีลไปแล้ว พอสัมผัสได้ถึงเสียงเครื่องยนต์รถที่คุ้นเคยและกลิ่นอายของอันอัน มันก็ยืดคอส่งเสียงร้องลั่นสวน

“ก้าก ๆ! ก้าก ๆ!”

มันส่งสัญญาณเตือนอย่างตื่นเต้น

ฝูเจียที่กำลังนั่งหมุนลูกประคำสวดมนต์อย่างสงบอยู่บนโซฟา เขาเพียงเงยหน้าขึ้นมองห่านขาวแล้วพยักหน้าเบา ๆ ราวกับสื่อสารกันได้

“ไปเถอะ... ”

“ก้าบ ก้าบ~”

ห่านตัวเขื่องกระพือปีกพึ่บพับ วิ่งตึ๊กตั๊กไปที่หน้าประตูจนขนสีขาวปลิวว่อนไปทั่ว ฝูเจียค่อย ๆ ปัดขนห่านออกจากไหล่อย่างสำรวมก่อนจะลุกขึ้นเดินตามออกมาเมื่อได้ยินเสียงประตูรถปิดลง

ห่านขาวยืนรออยู่ที่หน้าประตูรถทันทีที่บอดี้การ์ดเปิดออก มันยืดคอยาวเหยียดพลางสะบัดหัวทักทาย

“ก้าบก้าบ~”

“ห่านขาว~ อันอันกลับมาแล้ววว”

อันอันยื่นมือน้อย ๆ ออกไปลูบขนพอง ๆ ของเพื่อนรักทันที

ฉินฮ่าวเฉินอุ้มยัยหนูลงรถพลางลูบหัวปลอบโยนความเหนื่อยล้า

“ไปเล่นเถอะลูก พ่อมีธุระคุยกับพี่ใหญ่แป๊บหนึ่ง”

อันอันรับคำอย่างร่าเริงแล้ววิ่งเตาะแตะตามห่านขาวไปที่สวนดอกไม้ที่กำลังเบ่งบานทันที

เขามองตามหลังลูกสาวไปจนสุดตา ก่อนจะหันมาหา ฝูเจีย ลูกชายคนโตที่ยืนสงบนิ่งรออยู่ด้วยท่าทางน่าเกรงขาม

“เป็นยังไงบ้าง? เรื่องที่ฉันฝากไว้”

ฝูเจียเหลือบมองไปยังทิศทางที่อันอันวิ่งไป แววตาที่เคยนิ่งสนิทพลันมีประกายความขบขันจาง ๆ พาดผ่าน ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ทว่าเปี่ยมด้วยความหมาย

“ยังเหลือเวลาอีกสองวันครับ”

ฉินเหยียนอี้และฉินเชียนอี้ที่เพิ่งลงจากรถตามมา ได้ยินประโยคสุดท้ายเข้าพอดี ทั้งคู่มองหน้ากันเลิ่กลั่กด้วยความมึนตึ้บ ‘พ่อนะพ่อ... พ่อกับพี่ใหญ่กำลังแอบคุยรหัสลับอะไรกันอีกเนี่ย?!’