สะดุดรักมิสเตอร์หลิง (นิยายแปล) by ตำหนักไร้ต์รัก

ตอนที่ 20 ใครบอกเธอว่าฉันเป็นประธาน! (2)

        “จริงสิ วันนี้ฉันมีข่าวดีจะบอกนายสองเรื่องด้วยนะ!” วันนี้กู้อันซินอารมณ์ดีมาก

        “สองเรื่องเหรอ” หลิงเย่ว์รู้เรื่องบริษัทการ์ตูนต้าชวนแล้ว เพราะเขาให้อลิซส่งภาพวาดของกู้อันซินไปให้ซย่าต้าชวน ซย่าต้าชวนถึงได้ติดต่อกู้อันซิน

        แต่หากจะพูดว่าสองเรื่อง...อีกเรื่องนั้น เขาไม่รู้จริงๆ

        “จริงสิ อย่างแรก ต่อไปฉันจะไปทำงานที่บริษัทการ์ตูนต้าชวน!” กู้อันซินพูดด้วยความตื่นเต้น

        “อืม ยินดีด้วยนะ” หลิงเย่ว์รู้เรื่องแล้วเลยไม่ได้แสดงความประหลาดใจอะไรมากนัก “แล้วอย่างที่สองล่ะ”

        “อย่างที่สองก็คือ ฉันต้องการใช้นายเป็นต้นแบบวาดการ์ตูน ฉันคิดว่าการ์ตูนเรื่องนี้น่าจะมีจุดขายมาก ต่อไปถ้าการ์ตูนโด่งดัง ฉันจะบอกทุกคนว่านายคือต้นแบบของฉัน”

        หลิงเย่ว์ “...นี่ถือว่าเป็นข่าวดีอะไรกัน”

        กู้อันซิน “เอ่อ...สำหรับฉันมันเป็นข่าวดีนะ!”

        สีหน้าของหลิงเย่ว์ดูเฉยเมย

        แต่กู้อันซินสนใจเขามากจนถึงขั้นเอามาวาดเป็นการ์ตูนแบบนี้ ทำให้เขารู้สึกดีใจเลยถามไปว่า “เรื่องอะไรเหรอ”

        “เป็นเรื่องราวของประธานคนหนึ่งถูกคนทำร้าย แล้วถูกหญิงสาวธรรมดาเก็บได้ ฉันคิดชื่อเอาไว้แล้ว ชื่อว่าท่านประธานตกลงมาจากฟ้า...” กู้อันซินยังไม่ทันจะพูดจบ หลิงเย่ว์ก็เงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยสีหน้าเย็นชาทันที

        สีหน้าที่เย็นชาจนหนาวเย็นเสียดกระดูกของเขาทำให้คนรู้สึกว่าไม่ควรเข้าใกล้

        กู้อันซินรู้สึกขนลุกเมื่อถูกมอง “ทะ...ทำไมเหรอ”

        เธอพูดผิดงั้นเหรอ ก็ไม่นี่

        เขาเป็นบ้าอะไรอีกเนี่ย

        คิ้วของหลิงเย่ว์ขมวดเข้าหากัน เมาส์ในมือถูกโยนลงพื้น “ใครบอกเธอว่าฉันเป็นประธาน!”

        จู่ๆ สีหน้าของหลิงเย่ว์ก็เคร่งขรึม กู้อันซินคงไม่ได้รู้เรื่องอะไรมาหรอกใช่ไหม

        แต่เขาจำได้ว่าตนเองไม่ได้เผยช่องโหว่อะไร รวมถึงตัวตนของเซียวอีซานกับอลิซก็ปกปิดไว้อย่างดีด้วย

        กู้อันซินตกใจอารมณ์ที่เปลี่ยนแปลงกะทันหันของหลิงเย่ว์ เธอชะงัก ก่อนจะพูดเสียงเบาว่า “วันนี้เสี่ยวเมิ่งบอกว่าเหมือนเคยเห็นนายในทีวีมาก่อน ฉันคิดว่านายคงไปสัมภาษณ์เล็กๆ เกี่ยวกับซอฟต์แวร์เกม แต่ฉันคิดว่าความคิดของเสี่ยวเมิ่งดีมาก เอามาเพิ่มตำแหน่งประธานให้ต้นแบบอย่างนายได้ สาวๆ สมัยนี้ชอบอ่านเรื่องพวกนี้ นายเป็นอะไรไปเนี่ย”

        หลังจากฟังกู้อันซินอธิบายแล้ว หลิงเย่ว์ก็ถอนหายใจโล่งอก เขาหยิบเมาส์ขึ้นมา สีหน้ากลับมาเป็นปกติ “ไม่เป็นอะไร”

        ไม่เป็นอะไรงั้นเหรอ เมื่อกี้ยังอารมณ์เสียขนาดนั้น ตอนนี้มาบอกว่าไม่เป็นอะไรงั้นเหรอ

        ประจำเดือนมาหรือไง

        “ถ้านายไม่เห็นด้วยที่ฉันใช้นายเป็นต้นแบบ ฉันไม่วาดก็ได้” กู้อันซินเองรู้สึกอึดอัดใจอยู่เหมือนกัน

        “เธอวาดเลย ฉันไม่ได้ไม่เห็นด้วย” อยู่ๆ ท่าทีของหลิงเย่ว์ก็ดีขึ้นมา

        กู้อันซินพูดไม่ออก อารมณ์ของผู้ชายคนนี้บทจะมาก็มาบทจะไปก็ไป

        อย่างกับคนบ้า...

        “เอ่อ...เสี่ยวเมิ่งบอกว่านายเคยไปออกรายการทีวี เป็นรายการอะไรเหรอ ทำไมนายไม่เคยพูดถึงมันเลยล่ะ” กู้อันซินค่อนข้างอยากรู้เรื่องนี้ เธออยากรู้เรื่องเกี่ยวกับความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ของเขา

        เพราะแม้แต่บอสเซียวก็ยังยกย่องว่าเขาเป็นคนมีความสามารถที่หาตัวจับได้ยาก

        ทว่าหลิงเย่ว์ไม่อยากจะตอบคำถามของกู้อันซินเลยสักนิด

        “ฉันไม่ชอบให้ใครมารบกวนเวลาทำงาน!”

        สามปีก่อน เขาได้รับเชิญให้เข้าร่วมรายการเกี่ยวกับการเงินและเศรษฐกิจรายการหนึ่ง ในตอนนั้นเขาอยู่ในฐานะประธานหลิงเทียนกรุ๊ปและหลังจากนั้นเขาก็ไม่ได้ปรากฏตัวต่อหน้ากล้องสื่ออีกเลย

        ต้องบอกว่าถังเมิ่งมีความทรงจำดีมาก

        แต่เขาไม่ได้คิดที่จะเปิดเผยตัวตนใดๆ กับกู้อันซิน