เงาพรายอาชญากรรม

เรือหางยาวลำเขื่องของลุงมาดแล่นฝ่าสายฝนพรำบางเบาในท้องทะเลมืดสนิท ท้องฟ้าในเวลานี้เงียบเชียบและมืดมิด ไร้แสงจันทร์ส่องสว่างนำทาง มีเพียงแสงไฟกะพริบจากประภาคารปลายฝั่งแผ่นดินใหญ่ไกลลิบๆ ลลินและคิรันนั่งนิ่งเคียงข้างกันบนแผ่นไม้กระดานเปียกชื้นของเรือ ท่ามกลางเสื้อกันฝนสีดำสนิท ลมทะเลยามดึกพัดโชยไอกระทบละอองหนาวเหน็บจนลลินต้องสั่นสะท้านขึ้นมาเป็นระยะ ทว่ามือเรียวบางและฝ่ามือหนาอุ่นของคิรันยังคงเกาะกุมบีบกระชับส่งผ่านไออุ่นให้กันและกันอยู่ตลอดเวลาเพื่อปัดเป่าความหนาวเหน็บและความว้าเหว่ในใจ

ขณะที่เรือแล่นไป ลลินเอ่ยกระซิบข้างหูคิรันเบาๆ: "รันคะ... ฉันไม่เคยคิดเลยว่ากรุงเทพฯ เมืองหลวงที่ฉันเติบโตและใช้ชีวิตมาทั้งชีวิต... จะกลายเป็นสถานที่ที่อันตรายที่สุดและจ้องจะเอาชีวิตของฉันในเวลานี้" คิรันสบตาเธอในความสลัวและกระซิบตอบ: "บ้านเกิดเมืองนอนสามารถกลายเป็นนรกบนดินได้ทันทีครับลลิน เมื่อผู้กุมกฎหมายและระบบยุติธรรมหันมาร่วมมือสมคบคิดกับปีศาจ แต่พวกเราไม่ได้กลับไปเพื่อหลบซ่อนหรือหนีหัวซุกหัวซุนอีกต่อไป เรากำลังจะกลับไปบุกเพื่อกระชากหน้ากากเปิดโปงความโสโครกของพวกมันออกมาให้สังคมได้รับรู้" ทั้งคู่สบตากันและวางแผนหลบเข้าสำนักงานทนายความเก่าของเธอ ซึ่งตั้งอยู่ในซอกตึกแคบๆ ย่านสาทรซอย 11 ออฟฟิศเป็นอาคารทาวน์เฮ้าส์สามชั้น ซึ่งตอนนี้น่าจะโดนตำรวจปิดกั้นเส้นทางด้านหน้าด้วยแถบพลาสติกกั้นเขตคดีความ พวกเขาจึงต้องใช้วิธีลอบแทรกตัวเข้าทางหน้าต่างหลังบ้านที่เชื่อมต่อกับตรอกขยะร้างแทน

ลุงมาดประคองคันบังคับเรือหางเสือเลาะเลียบร่องน้ำธรรมชาติป่าชายเลนพัดเลี้ยวเข้าสู่ปากแม่น้ำแม่กลองแถบจังหวัดสมุทรสงครามอย่างชำนาญเส้นทาง หลบเลี่ยงเรือตรวจการณ์ชายฝั่ง จุดจอดเรือร้างที่ห่างไกลชุมชนแห่งนี้ถูกซ่อนอยู่หลังคลองเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยดงต้นจากและแนวต้นโกงกางหนาทึบเงียบงัน ปากอ่าวเล็กๆ มีไฟตะเกียงน้ำมันสลัวแขวนเด่นบอกพิกัด มีชายหนุ่มคนหนึ่งสวมเสื้อแจ็กเก็ตสีเข้มยืนโบกมือส่องไฟฉายเบาๆ ส่งสัญญาณตอบรับ ชายผู้นั้นคือ "ก้อง" ชายหนุ่มวัยยี่สิบปลายๆ ช่างซ่อมรถจักรยานยนต์ผู้กุมความลับและจงรักภักดีต่อตระกูลอัครเดโชชัย คอยช่วยเหลือคิรันเรื่องยานพาหนะและข้อมูลข่าวสารในกรุงเทพฯ มาโดยตลอด

เมื่อเรือเทียบสะพานไม้ผุพัง คิรันประคองลลินก้าวขึ้นฝั่งด้วยความระมัดระวัง ก้องรีบปรี่เข้ามาไหว้ทักทายทันทีด้วยน้ำเสียงร้อนรนตื่นเต้นระคนตื่นตระหนก: "คุณรัน คุณทนาย ปลอดภัยดีใช่ไหมครับ! ตอนนี้ที่กรุงเทพฯ ด่านตรวจสกัดทุกทางเข้าเมืองหลักถูกสั่งการพิเศษจากทางอัยการชั้นผู้ใหญ่ให้เฝ้าระวังรถเก๋งและรถสปอร์ตทุกประเภท โดยเฉพาะกล้องวงจรปิดตรวจจับใบหน้าด่านทางด่วนและถนนหลักพระรามสองถูกยกระดับเข้มข้นที่สุด ผมเตรียมของตามที่คุณรันสั่งทางข้อความลับไว้เรียบร้อยแล้วครับ อยู่ในอู่เรือร้างด้านหลังนี้ รีบเข้าไปก่อนเถอะครับเดี๋ยวคนแถวนี้จะสังเกตเห็น"

คิรันพยักหน้ารับอย่างเคร่งขรึมและเดินนำลลินเข้าไปในโกงกางไม้เก่าร้างที่อับชื้น เต็มไปด้วยกลิ่นน้ำมันเครื่อง จาระบีเก่า และไอเค็มฝน ก้องชี้ไปที่เครื่องพรางตัว: "ผมไปขอแจ็กเก็ตส่งอาหารของลูกพี่ลูกน้องมาให้ครับ สวมทับไว้รับรองไม่มีตำรวจเรียกตรวจแน่นอน" ในนั้นมีรถจักรยานยนต์ Honda Wave 125 สีน้ำเงินเทาสภาพเก่าและเบาะมีรอยปะปักชำรุดจอดอยู่หนึ่งคัน บนเบาะรถมีกล่องใส่อาหารสี่เหลี่ยมสีเขียวขนาดใหญ่ของไรเดอร์ส่งของวางตั้งไว้ พร้อมเสื้อแจ็กเก็ตเครื่องแบบไรเดอร์สีเขียวสองตัว หมวกกันน็อกแบบเต็มใบปิดกระจกหน้ามืดสนิทสองใบ และกรรไกรตัดผมขวดสีย้อมผมดำชั่วคราววางอยู่เคียงกัน

ขณะที่ลลินมองกรรไกรเหล็ก คิรันขยับเข้ามาใกล้ลูบเส้นผมยาวสลวยสีน้ำตาลธรรมชาติของเธออย่างแสนเสียดายลึกซึ้ง แววตาคมกริบฉายแววอาวรณ์: "ลลินครับ... ภาพหมายจับของคุณที่สื่อมวลชนประโคมออกไปเป็นภาพผู้หญิงผมยาวลอนสีน้ำตาลเด่นชัด สังเกตได้ง่ายมากจากระยะไกล เพื่อความปลอดภัยและหลบเลี่ยงกล้องตรวจจับใบหน้า เราต้องจัดการเปลี่ยนแปลงรูปพรรณสัณฐานภายนอกของคุณก่อนลอบเข้าเมืองหลวงนะครับ"

ลลินสบตาเขาอย่างสงบนิ่งแน่วแน่ แววตาเด็ดเดี่ยวไร้ความลังเล เธอมีผมยาวสลวยนี้มาตั้งแต่เด็กและพ่อของเธอเคยเอ่ยปากชมคอยแปรงผมให้เธอเสมอตอนเป็นเด็กหญิงตัวน้อย ทว่าตอนนี้ไม่มีเวลาสำหรับการยึดติดสิ่งเหล่านั้นอีกต่อไปแล้ว ทนายสาวหยิบกรรไกรเหล็กในมือส่งให้คิรันและแย้มยิ้มจางๆ ให้กำลังใจ: "ตัดเลยค่ะรัน... ผมสลวยของฉันตัดไปเดี๋ยวมันก็ยาวใหม่ได้ แต่ถ้าเราสูญเสียอิสรภาพหรือลมหายใจไปในเงื้อมมือคนชั่ว เราจะไม่มีโอกาสทวงคืนความถูกต้องและความยุติธรรมให้พ่อได้อีกเลย ตัดออกให้หมดเถอะค่ะ"

คิรันสูดลมหายใจเข้าช้าๆ รวบเส้นผมยาวนุ่มของเธอและกรรไกรลงมือตัดผมลอนสวยออกทีละช่ออย่างละเอียดอ่อนโยนเสียงกรรไกรคมฉับดังแผ่วเบาสลับกับเสียงฝนตกภายนอก หยาดเส้นผมร่วงหล่นลงสู่พื้นไม้ปูฝุ่นประหนึ่งเศษเสี้ยวอดีตทนายความสาวคนเก่าได้รับการปลดปล่อยละทิ้งไว้ ลลินมองเงาตัวเองในกระจกบานเล็กสะท้อนแสงไฟสลัว รูปลักษณ์ใหม่ของเธอคือหญิงสาวผมสั้นประบ่าเฉี่ยวคมทะมัดทะแมง จากนั้นเธอจัดการย้อมสีผมดำทับทิมเคมีส่งกลิ่นฉุนเล็กน้อยเพื่อลบล้างความเป็นทนายสาวสวยหรูคนเดิมทิ้งไปอย่างสมบูรณ์แบบ คิรันใช้เครื่องโกนหนวดไฟฟ้าจัดการโกนเคราและหนวดบนใบหน้าคมสันออกจนเกลี้ยงเกลา เผยแนวขากรรไกรคมชัดเจนแลดูอ่อนเยาว์และต่างจากเดิม ชายหนุ่มสวมแว่นสายตากรอบหนาสีดำ ลลินลูบผิวแก้มเนียนเรียบของเขาเบาๆ นิ้วเรียวสัมผัสโดนรอยแผลเป็นจางๆ ตรงซอกคอแกร่งอันเกิดจากเปลวเพลิงเผาไหม้คฤหาสน์เมื่อสิบปีก่อน คิรันจับมือเธอมากดจูบแสนรัก

จากนั้นทั้งสองคนสวมแจ็กเก็ตพนักงานส่งอาหารสีเขียว สวมหมวกกันน็อกเต็มใบ กระจกบังลมมืดทึบ ลลินก้าวขึ้นซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์ คิรันสตาร์ทเครื่องยนต์เสียงดังตึกๆ สภาพธรรมดา ไม่สะดุดตาสายตาผู้คน

ก่อนออกเดินทาง ลลินเอ่ยปากแจ้งเป้าหมายแรกอย่างรอบคอบ: "รันคะ... เป้าหมายแรกของเราไม่ใช่ธนาคารที่สีลมค่ะ แต่เราต้องลอบเข้าไปที่สำนักงานกฎหมายเก่าของพ่อฉันที่ตั้งอยู่ในตรอกเล็กๆ ย่านสาธรก่อนค่ะ ฉันกุมความลับไว้ว่า กุญแจสำรองตู้เซฟพิมลภา ถูกซ่อนไว้ในช่องลับใต้กล่องจดหมายไม้หลังออฟฟิศเพื่อเลี่ยงสายตาตำรวจและพวกลัทธินกฮูกมืด เราต้องเอากุญแจนั้นออกมาก่อนค่ะ"

คิรันหันมาพยักหน้าภายใต้หมวกกันน็อกปิดบังใบหน้า: "เข้าใจแล้วครับลลิน เราจะขี่รถใช้เส้นทางเลียบคลองภาษีเจริญและถนนสายรองเลี่ยงเมือง สมุทรสาคร เข้าเขตบางขุนเทียน ลัดเลาะเข้ากรุงเทพฯ ชั้นในทางถนนราษฎร์บูรณะและเจริญกรุง เพื่อหลบด่านตรวจหลักด่านด่วนทั้งหมด ลลินเกาะเอวผมไว้แน่นๆ นะครับ พายุจะสงบหรือพัดถล่มอยู่ที่รุ่งสางวันนี้แล้ว"

จักรยานยนต์คันเก่าเคลื่อนตัวออกจากโรงเรือร้างอย่างเงียบเชียบ ฝ่าความมืดสลัวเลาะเลียบไปตามถนนดินลูกรังสายเล็กเลียบชายคลอง กลิ่นไอดินเปียกชื้น ไอเสียรถ และละอองฝนปะทะใบหน้า คิรันขับขี่ด้วยความสุขุมไม่ใช้ความเร็วสูงเกินไปลัดเลาะผ่านนากุ้งและโรงงานแถวสมุทรสาคร กลิ่นมลพิษควันรถเริ่มหนาแน่นขึ้นเมื่อล่วงเข้าเขตชานเมือง ทันใดนั้น ที่สี่แยกไฟแดงสายรองเลียบคลองภาษีเจริญ มีด่านตรวจตำรวจท้องที่ด่านเล็กตั้งตรวจค้นรถตู้โดยสารและรถกระบะอยู่ ลลินใจเต้นแรงแทบหลุดจากอก กอดกระชับเอวสอบของคิรันแน่นหนา คิรันชะลอความเร็วขับรถผ่านตำรวจที่กำลังสแกนไฟฉายใส่รถคันอื่น เจ้าหน้าที่เพียงแค่ปัดสายตามองไรเดอร์ส่งของสองคนที่ขับขี่จักรยานยนต์เก่าๆ ผ่านไปโดยไม่เอ่ยเรียกตรวจค้นแต่อย่างใด ความเงียบและภาพพรางของอาชีพธรรมดาสามัญช่วยพาพวกเขารอดพ้นปากเหยี่ยวปากกาเข้ามาจนถึงเขตสาทรได้อย่างปลอดภัยท่ามกลางฝนตกพรำไม่ขาดสาย

เมื่อขี่รถเลี้ยวเข้าสู่ตรอกมืดสลัวแถวสาธรซอย 11 คิรันดับเครื่องยนต์และนำรถไปจอดแอบซ่อนอยู่หลังกองขยะข้างเสาไฟฟ้าแรงสูง ทั้งสองก้าวลงจากรถเดินเท้าย่ำน้ำขังมุ่งตรงไปยังตึกแถวทาวน์เฮ้าส์สามชั้นซึ่งเป็นสำนักงานกฎหมายเก่าของพ่อเธอ ทนายสาวพบว่าที่ประตูเหล็กด้านหน้าอาคารมีแถบพลาสติกกั้นเขตของเจ้าหน้าที่ตำรวจกองพิสูจน์หลักฐานพันปิดกั้นไว้อย่างแน่นหนา มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนหนึ่งนั่งสัปหงกอยู่ภายใต้ตู้ยามสลัวด้านหน้า

ลลินส่งสัญญาณบอกคิรัน ทั้งคู่พากันเดินอ้อมเข้าไปในตรอกแคบหลังตึกซึ่งไร้ผู้คน คิรันช่วยอุ้มส่งร่างบางข้ามขอบรั้วไม้ระแนงผุพังด้านหลัง จากนั้นคิรันปีนตามเข้าอย่างว่องไว ลลินมุ่งตรงไปยังกล่องจดหมายไม้สักเก่าคร่ำคร่าสีน้ำตาลเข้มที่ติดอยู่บนกำแพงไม้หลังบ้าน เธอเอื้อมมืออันสั่นเทาคลำไปตามขอบล่างของกล่องไม้ ปลายนิ้วสัมผัสเจอปุ่มกดลับขนาดเล็กด้านข้าง เมื่อกดปุ่ม แผ่นไม้ด้านล่างก็ดีดตัวเปิดออกเผยให้เห็นช่องว่างลับภายใน ช่องนั้นมีกุญแจทองเหลืองขนาดเล็กหุ้มถุงพลาสติกใสวางซ่อนอยู่ มันคือกุญแจสำรองของตู้นิรภัยที่ธนาคารกรุงเทพสาขาสีลมของพิมลภา!

ขณะที่ลลินกำลังจะดึงกุญแจเก็บใส่กระเป๋าเสื้อ ทันใดนั้น แสงไฟฉายสว่างวาบก็กวาดผ่านข้ามกำแพงเข้ามา พร้อมเสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวเดินสืบเสาะเข้ามาในตรอกหลังบ้าน คิรันเข้าสวมกอดรั้งตัวลลินไปซ่อนแอบหลังถังน้ำสแตนเลสขนาดใหญ่ทันที ชายหนุ่มโอบร่างเธอแน่นเอามือซ้ายปิดปากลลินไว้เพื่อป้องกันไม่ให้เธอส่งเสียงเล็ดลอด ส่วนมือขวาชักปืนขึ้นลำอย่างเงียบเชียบ แสงไฟฉายของเจ้าหน้าที่เวรยามกวาดผ่านกล่องจดหมายไม้และซอกถังน้ำไปมาอย่างน่าหวาดเสียว ลลินหลับตานิ่ง ใจเต้นโครมครามกอดหน้าอกคิรันไว้แน่น จนกระทั่งแสงไฟเลือนหายและฝีเท้าของเจ้าหน้าที่ยามก้าวห่างออกไป ทั้งสองถอนหายใจระบายความโล่งอก คิรันพยุงลลินปีนรั้วกลับออกไป ก้าวขึ้นซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์เตรียมตัวมุ่งหน้าไปยังเป้าหมายสุดท้ายที่สีลมทันที