บ้านตระกูลธรรมวงศ์
“กวินวันนี้คุณจะกลับบ้านประมาณกี่โมงค่ะ อ้อจะได้เตรียมกับข้าวไว้รอ”
“ไม่ต้อง ผมมีนัดทานข้าวกับพวกนักลงทุนคงจะกลับดึกคุณก็ไม่ต้องรอหรอก”
กวิน ลูกชายคนโตของตระกูลธรรมวงค์หรือก็คือสามีของฉันเอง เขามักจะเ็ากับฉันแบบนี้อยู่เสมอ 2 ปีที่แต่งงานกันเราแถบจะไม่ได้นั่งกินข้าวด้วยกันดีๆเลยสักครั้ง
“ค่ะถ้าอย่างงั้นก็เดินทางระวังๆนะคะ”
กวินไม่ได้พูดอะไรต่อเพียงแค่ชำเลืองตามามองฉันเพียงเล็กน้อยก่อนจะเดินออกจากห้องไปฉันที่เห็นแบบนั้นก็ได้แต่เดินตามเขาออกไปอย่างเงียบๆ
ทันทีที่เราสองคนเดินมาถึงชั้นล่างตรงโถงทางเดินคุณหญิงรัตนาแม่ของกวินก็เดินเข้ามาหาลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของเขาในทันที
“ลูกชายแม่เตรียมตัวเสร็จแล้วเหรอลูกปะ! ไปห้องอาหารกัน แม่ให้ต้นอ้อเตรียมอาหารเช้าเอาไว้รอแล้ว”
“ผมขอไปทำงานเลยดีกว่าครับแม่เช้านี้ผมมีประชุม”
“ไม่อยู่กินข้าวเช้าก่อนไปเหรอ”
“ไม่ละครับ ผมไม่ค่อยหิว”คุณหญิงรัตนาหน้าบึ้งตึงขึ้นมาทันที
ก่อนจะหันมาต่อว่าฉันยกใหญ่
“เป็เพราะเธอปรนนิบัติลูกชายฉันไม่ดีเขาถึงเป็แบบนี้งานการก็ไม่รู้จักทำอยู่บ้านไปวันๆ คอยแต่เกาะแกะลูกชายของฉันอยู่ได้ ดูสิกวินทำงานจนไม่มีเวลากินข้าว เธอน่ะหัดสำนึกเอาไว้ด้วย”
“แม่ค่ะทำไมแม่พูดแบบนี้ละคะเื่ไปทำงานเป็แม่กับกวินนะคะที่ไม่ยอมให้หนูออกไปทำ”
“นั้นมันก็เพราะว่าแกมันไม่ได้เื่ไอ้งานกระจอกๆอย่างทำขนมขายแบบนั้นฉันไม่ยอมให้แกไปทำให้ฉันและลูกชายฉันต้องอับอายหรอกนะ”
“พอสักทีเถอะครับ ผมไปทำงานก่อนนะถ้าแม่กับอ้อจะทะเลาะกันก็ค่อยทะเลาะกันหลังจากผมไปแล้วได้ไหมแค่นี้ผมก็ปวดหัวจะแย่”
ดีนักนะไอสามีบ้า!แทนที่จะปกป้องฉันกลับทิ้งให้ฉันต้องเผชิญหน้ากับครอบครัวตัวเองอยู่ลำพัง
“งั้นลูกก็ไปเถอะเดี่ยวทางนี้แม่จะจัดการเอง”
“เห้อ! ผมไปนะครับแม่”พูดจบกวินก็เดินออกจากบ้านไปทิ้งฉันไว้กับแม่ของเขา เขาจะรู้บ้างไหมนะว่าฉันต้องเจออะไรบ้างแม่ของเขาไม่เคยดีกับฉันเลย วันๆเอาแต่หาเื่จิกกัด แถมใช้งานฉันทุกวัน
พอฉันจะออกไปหางานทำ ก็ไม่ยอมให้ฉันไปอ้างว่าฉันยังต้องทำงานบ้าน ต้องดูแลเื่อาหารทั้งที่ในบ้านก็มีทั้งแม่บ้านและแม่ครัว นี้มันจะรังแกกันเกินไปแล้ว
พลัก!!
“โอ้ย!! คุณแม่ผลักอ้อทำไมค่ะ”
ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ตั้งตัวคุณหญิงรัตนาก็หันกลับมาผลักตัวฉันอย่างแรงจนฉันล้มลงก้นกระแทกพื้น ร่างกายเ็ปไปทั้งตัว
เนื่องจากแผลเก่าตามร่างกายที่เคยถูกแม่ของกวินทำเอาไว้ยังไม่หายดีทำให้ตอนนี้ทั้งตัวของฉันมีแต่ลอยช้ำเต็มไปหมด
“ในเมื่อกวินไปแล้วฉันก็ขอพูดกับแกชัดๆเลยนะแกอย่าคิดจะอกตัญญูกับครอบครัวฉันกับลูกชายของฉันเป็อันขาดเพราะที่แกมีกินมีใช้จนถึงทุกวันนี้ก็เพราะครอบครัวของฉันจำใส่กะลาหัวเอาไว้สะด้วย”
“แม่พูดแบบนี้ก็ไม่ถูกนะคะทุกวันนี้หนูก็พยายามดูแลทุกอย่างเป็อย่างดีที่หนูไม่ได้ทำงานก็เพราะว่าแม่กับกวิน้าให้หนูอยู่ดูแลบ้านคอยทำนู้นทำนี่ให้ไม่ใช่เหรอค่ะ”
เพียะ!!!
แม่กวินตบหน้าฉันอย่างแรงจนฉันรู้สึกชาไปทั้งหน้าแถมที่ปากก็มีกลิ่นคาวเืจางๆ จนฉันเริ่มรู้สึกเจ็บที่มุมปาก
“แกไม่มีสิทธิ์พูดอะไรทั้งนั้นในเมื่อแกแต่งเข้ามาแล้ว แกก็ต้องทำตามที่ฉันสั่ง!”
พูดจบคุณหญิงรัตนาก็เดินจากไปฉันได้แต่ยืนนิ่งทำอะไรไม่ถูก ดวงตาเริ่มร้อนผ่าวเพราะความเ็ปทั้งกายและใจ
ได้แต่กุมมือข้างนึงเอาไว้ที่แก้มที่โดนตบั้แ่เกิดมาฉันยังไม่เคยถูกใครทำร้ายร่างกายฉันแบบนี้มาก่อนเลยในชีวิตที่นี้มันนรกชัดๆ
6K
