ไม่เป็นแล้วโสมพันปี เกิดใหม่ชาตินี้ขอเป็นคุณหนูหกที่ได้แต่งงาน! [จบ]

            เมื่อในรถเทียมล่อไม่มีคนป่วยจึงมีพื้นที่ให้เจินเจินซึ่งตื่นตั้งแต่เช้าได้ลงไปนอนครั้นตื่นมาอีกทีก็พบว่ามาถึงในเมืองแล้ว เวลานี้เองที่ท้องของนางส่งเสียงร้องโครกครากออกมา

            “พวกเราไปหาอะไรกินกันก่อนเถิด”กู่ซื่อเลิกม่านขึ้นบอกกล่าวแก่กู้ซิ่วไฉและหยวนเหล่าเอ้อร์

            “ดีเหมือนกัน” ยามนี้เลยเวลาเที่ยงมาแล้ว ร้านขายอาหารเล็กๆ ข้างทางล้วนปิดหมดแล้วมีแค่หอสุราใหญ่ๆ เท่านั้นที่ยังคงเปิดให้ลูกค้าเข้าไปกินอาหาร

            กู้ซิ่วไฉบอกให้หยวนเหล่าเอ้อร์ขับรถเทียมล่อไปจอดหน้าหอสุราแห่งหนึ่งเสี่ยวเอ้อร์ของหอสุราเห็นมีรถเทียมล่อมาจอดพลันรีบออกมาต้อนรับอย่างกระตือรือร้นหยวนเหล่าเอ้อร์เห็นหอสุราแล้วใบหน้าเปลี่ยนเป็นไม่ดีนัก กระซิบพูดกับกู้ซิ่วไฉ“พวกเราเปลี่ยนไปกินที่อื่นดีหรือไม่ ที่นี่ราคาน่าจะแพง ข้าไม่ได้พกเงินมา”

            “ไม่ต้องห่วง ข้าเลี้ยงเอง”กู้ซิ่วไฉยิ้มกล่าว

            หยวนเหล่าเอ้อร์ส่งสายบังคับรถให้แก่เสี่ยวเอ้อร์ยิ้มพลางเอ่ยว่า “จะได้อย่างไรกัน” ก่อนจะช่วยกู้อวี้ซึ่งนั่งบนรถเข็นลงมาและรับตัวเจินเจินที่กู่ซื่ออุ้มอยู่มาอุ้มไว้เอง ก่อนจะก้าวเท้าเดินเข้าไปในหอสุราเป็นคนแรก

            เมื่อเลือกที่นั่งเหมาะๆ ได้ก็นั่งลงแล้วหันไปเอ่ยกับเสี่ยวเอ้อร์ว่า “เอาอาหารขึ้นชื่อของที่นี่มาสักสามสี่อย่างแล้วก็เอาขนมสักสองสามจานมาให้พวกเรารองท้องก่อนด้วย”

            เสี่ยวเอ้อร์มิกล้ารับคำเพราะก่อนหน้านี้ลูกค้าท่านนี้ยังพูดอยู่เลยว่าตัวเองไม่ได้พกเงินมา เลยหันไปหาลูกค้าซึ่งเดินตามมาด้านหลังอย่างขอคำยืนยัน

            “ไปนำมาเถิด” กู้ซิ่วไฉกล่าว ก่อนจะหันไปเอ่ยถามหยวนเหล่าเอ้อร์ “ฉินเจียกงต้องการสุราสักไหด้วยหรือไม่”

            หยวนเหล่าเอ้อร์สั่นศีรษะ “ไม่ข้าไม่ดื่ม ดื่มแล้วปากจะเหม็น ตัวก็มีแต่กลิ่นสุรา บุตรสาวข้าไม่ชอบ”

            กฎข้อแรกของการกินข้าวนิ่มคืออย่ากระทำสิ่งที่ผู้เลี้ยงดูอย่างบุตรสาวรังเกียจ

            ครั้นขนมถูกยกมาวางบนโต๊ะเจินเจินยื่นมือออกไปหมายจะหยิบหนึ่งชิ้นเข้าปาก กลับถูกกู้อวี้ใช้ตะเกียบตีที่มือไม่แรงนัก“หากยังไม่ล้างมือก็ห้ามจับของกิน”

            หยวนเหล่าเอ้อร์ที่ยื่นมือออกไปหมายจะหยิบหนึ่งชิ้นเข้าปากเช่นกันมีอันต้องชะงักไปก่อนจะยิ้มแหยแล้วชักมือกลับ มองของกินเล่นบนโต๊ะตาละห้อยเช่นเดียวกับบุตรสาว

            “รบกวนไปนำน้ำสะอาดมาให้พวกเราล้างมือที”กู้อวี้หันไปเอ่ยกับเสี่ยวเอ้อร์ เสี่ยวเอ้อร์ยิ้มรับคำพร้อมกับรีบไปนำมาให้ขณะที่ในใจคิดว่า ลูกค้ากลุ่มนี้แม้จะแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าธรรมดา ทว่ากลับพิถีพิถันในการกินมิใช่น้อย

            เจินเจินจ้องมองขนมบนโต๊ะพร้อมกับลอบกลืนน้ำลายกู่ซื่อเห็นแล้วก็ใจอ่อน ใช้ตะเกียบคีบขนมชิ้นหนึ่งป้อนใส่ปากให้กู้อวี้เห็นแล้วก็มิได้กล่าวคำใด เพียงแค่ยกยิ้มมุมปากเท่านั้น

            เจินเจินอ้าปากรับขนมเข้าไปเคี้ยวพร้อมกับยิ้มปลื้มปริ่มขนมนี้อร่อยเหลือเกิน!

            หยวนเหล่าเอ้อร์คิดในใจไฉนถึงไม่มีผู้ใดป้อนเขาบ้างนะ จากนั้นจึงหันไปมองกู้ซิ่วไฉตาละห้อยหากดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่เข้าใจเจตนาในแววตาที่สื่อไป เอ่ยว่า “เจินเจินยังเด็กนางคงหิวจนทนไม่ไหว ขอท่านอย่าถือสา”

            เขาฟังแล้วก็ก้มหน้าคอตกอย่างเศร้าใจ

            หลังจากเสี่ยวเอ้อร์ยกกะละมังใส่น้ำมาให้กู่ซื่อช่วยล้างมือให้เจินเจินก่อนเป็นคนแรก จากนั้นทุกคนถึงค่อยล้างต่อคนสุดท้ายคือหยวนเหล่าเอ้อร์ พอล้างเสร็จน้ำในกะละมังกลายเป็นสีดำในทันที

            “แฮะๆ”หยวนเหล่าเอ้อร์ยิ้มประดักประเดิดกล่าวว่า “ข้าบังคับรถเทียมล่อมาตลอดทางมือเลยสกปรก…”กล่าวจบยื่นมือไปหยิบขนมชิ้นหนึ่งเข้าปาก เคี้ยวด้วยท่าทางเอร็ดอร่อย

            กู้อวี้มองการกระทำทั้งหมดนี้พร้อมกับคิดในใจเขาทราบแล้วว่าเหตุใดเจินเจินถึงปล่อยให้เนื้อตัวสกปรกเลอะเทอะทุกวัน เลยตั้งปณิธานในใจว่าจะต้องให้เด็กหญิงอยู่ที่บ้านสกุลกู้ต่อให้จงได้ไม่ใช่เป็นเพราะว่าเขาตัดใจจากนางไม่ลง หากเป็นเพราะเขาเป็นห่วงกลัวว่าอีกฝ่ายจะเสียคนต่างหาก

            ภายในหอสุราเวลานี้มีลูกค้าไม่มากอาหารจึงถูกยกมาวางไว้บนโต๊ะหลังจากที่สั่งไปเพียงไม่นานอาหารขึ้นชื่อของที่นี่รสชาติไม่เลว โดยเฉพาะเนื้อหมูสามชั้นผัด เนื้อหมูถูกหั่นเป็นชิ้นไม่เล็กไม่ใหญ่ครั้นป้อนเข้าปากแล้วใช้ฟันกัด น้ำมันจากหมูพลันกระจายไปทั่วโพรงปากเป็นอาหารที่กินแล้วทำให้รู้สึกมีความสุขเหลือเกิน

            แน่นอนว่านี่คือความคิดของหยวนเหล่าเอ้อร์และเจินเจินแค่เพียงสองคนเท่านั้นทั้งคู่กินจนปากมันแผล็บ

            สกุลกู้ทั้งสามไม่ค่อยขยับตะเกียบทำให้อาหารมื้อนี้นับว่าสองพ่อลูกสกุลหยวนเป็นฝ่ายได้เปรียบทั้งคู่กินอย่างเอร็ดอร่อย ครั้นกินอิ่มก็ยกน้ำชาขึ้นดื่ม จากนั้นจึงใช้มือลูบท้องที่นูนขึ้นมาเล็กน้อยพร้อมกับส่งเสียงเรอออกมา

            กู้ซิ่วไฉเรียกให้เสี่ยวเอ้อร์มาคิดเงินก่อนที่ทั้งหมดจะเดินออกจากหอสุรา จากนั้นจึงมุ่งหน้าไปยังโรงหมอจี้เหรินถัง ซึ่งเป็นโรงหมอที่ใหญ่ที่สุดของที่นี่หมอจ้าวของโรงหมอแห่งนี้เชี่ยวชาญในการรักษาอาการบาดเจ็บเนื่องจากอุบัติเหตุ โดยผู้ดูแลเหยาของโรงหมอไป๋เฉ่าถังเป็นผู้แนะนำมา

            ครั้นทั้งหมดเดินเข้าไปในโรงหมอ และยื่นจดหมายจากผู้ดูแลเหยาให้แก่หมอจ้าวหมอจ้าวจึงบอกให้กู้อวี้ไปที่ห้องด้านหลังเพื่อจะได้ทำการตรวจรักษาให้ในทันที

            กู้ซิ่วไฉยืนรออยู่ในห้องโถงของโรงหมออย่างร้อนใจไม่นานต่อมาบุตรชายกับหมอจ้าวก็เดินออกมาจากห้องด้านหลัง หมอจ้าวมองสบกับสายตาคาดหวังของทุกคนก่อนจะส่ายหน้าพลางเอ่ยว่า “ขาของเขามิอาจรักษาให้หายได้แล้ว”

            ใบหน้าคาดหวังของทุกคนแปรเปลี่ยนเป็นผิดหวังในทันใดเจินเจินวิ่งเข้าไปจับมือกู้อวี้ด้วยสีหน้าจริงจังจริงใจ “พี่ชาย ไม่เป็นไรไม่ต้องกลัว ข้าจะเลี้ยงท่านเอง”

            ประโยคนี้ทำให้หมอจ้าวรวมถึงผู้ไข้คนอื่นที่อยู่ในโรงหมอหลุดหัวเราะออกมาเด็กหญิงผู้นี้ช่างไร้เดียงสาเหลือเกิน

            กู่ซื่อกับกู้ซิ่วไฉถึงกับหัวเราะอย่างเอ็นดูออกมาเช่นกันมีเพียงแค่หยวนเหล่าเอ้อร์ที่กล่าวอย่างน้อยอกน้อยใจ “แล้วพ่อเล่าเจ้าจะไม่เลี้ยงพ่อหรือ”

            “ท่านพ่อมีท่านแม่อยู่แล้วมิใช่หรือ”เจินเจินเอ่ยออกไป ประหนึ่งว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องธรรมดา มิใช่เรื่องแปลกอันใด

            กู้อวี้มองสองพ่อลูกอย่างนิ่งงันเป็นอย่างที่คิดไว้จริงๆ ที่เจินเจินเป็นเช่นนี้เพราะได้ท่านอารองหยวนสอนมานั่นเอง

            ทุกคนนึกว่าทั้งคู่แค่เพียงพูดจาหยอกล้อกันเท่านั้นต่างหัวเราะออกมาอย่างไม่คิดมาก มีเพียงแค่กู้อวี้คนเดียวที่ทราบว่าหยวนเหล่าเอ้อร์พูดออกมาจากความรู้สึกจริงๆ

            “พวกเราไปกันเถิด” กู้อวี้เอ่ยคำสีหน้ามีแต่ความเรียบเฉยไม่เบิกบาน ทุกคนเห็นแล้วนึกว่าเป็นเพราะเรื่องขาจึงรีบหุบยิ้มโดยไม่รู้เลยแม้แต่น้อยว่าเหตุผลที่ชายหนุ่มอารมณ์ไม่ดีเป็นเพราะเรื่องที่หยวนเหล่าเอ้อร์ต้องการให้เจินเจินที่เพิ่งจะอายุแค่สี่ขวบเลี้ยงดูต่างหากหาใช่เรื่องขาที่รักษาไม่ได้ไม่

            “พวกเราลองไปให้ท่านหมอที่โรงหมอแห่งอื่นตรวจดูดีหรือไม่”ครั้นเดินออกมาจากโรงหมอ กู้ซิ่วไฉเอ่ยถามบุตรชายอย่างระมัดระวัง

            กู้อวี้ตอบรับเพียงคำเดียว “อืม”หากเพียงแค่นี้ก็ทำให้กู้ซิ่วไฉต้องรู้สึกประหลาดใจแล้วเขานึกว่าบุตรชายจะปฏิเสธเสียอีก

            คนทั้งหมดจึงมุ่งหน้าไปยังโรงหมอไป๋จี้ถังหลังจากนั้นก็ไปโรงหมอไป๋จี้ถัง ต่อด้วยโรงหมอซิ่งหลินถัง และโรงหมอฮุ่ยเหรินถังแต่ไม่ว่าจะไปหาหมอคนใด หรือโรงหมอใดล้วนบอกเป็นเสียงเดียวกันว่าขาของกู้อวี้หมดหนทางในการรักษาให้หายแล้ว ทั้งหมดเข้าออกโรงหมอที่มีในเมืองตลอดทั้งบ่ายจนบัดนี้ท้องฟ้ากำลังจะเปลี่ยนเป็นสีส้มในอีกไม่ช้า

            “พวกเราพักที่นี่สักคืนดีหรือไม่”กู้ซิ่วไฉเสนอ ด้วยกลัวว่าหากเดินทางกลับกลางค่ำกลางคืนจะไม่ปลอดภัย

            ทว่าหยวนเหล่าเอ้อร์กลับส่ายหน้า“เช่นนั้นได้เปลืองเงินแย่ ฉินเจียกง ท่านไม่ต้องเป็นห่วง มีข้าอยู่ทั้งคน”หยวนเหล่าเอ้อร์ไปเอาความมั่นใจนี้มาจากที่ใด มาจากบุตรสาวอย่างไรเล่า

            และอีกเหตุผลที่เขาอยากรีบกลับก็คือเขาซ่อนเงินเอาไว้ในบ้านจึงไม่วางใจหากต้องนอนที่อื่น จึงต้องการรีบกลับไปนอนที่บ้านเท่านั้นจึงจะรู้สึกอุ่นใจ

            หยวนเหล่าเอ้อร์บังคับรถเทียมล่อให้วิ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วจนในที่สุดก็สามารถออกจากในเมืองยามตะวันคล้อยได้ โดยในเกวียนเต็มไปด้วยข้าวของมากมายซึ่งกู่ซื่อใช้เวลายามที่บุตรชายเข้าพบหมอไปซื้อหามาเนื่องจากในรถมีข้าวของวางจนเต็ม นางจึงต้องอุ้มเจินเจินไปวางบนตักบุตรชาย จะได้มีที่นั่งเพียงพอให้นางหย่อนก้นนั่ง

            หากเป็นสถานการณ์ปกติกู้อวี้คงจะคัดค้านไปแล้วทว่านี่ไม่ใช่ เจินเจินซึ่งนั่งอยู่บนตักคุยจ้อไปตลอดทางไม่ยอมหยุดคุยไปคุยมาหนังตาเริ่มหย่อน ในที่สุดก็หลับคาอกของกู้อวี้ เด็กหนุ่มกลัวอีกฝ่ายจะร่วงลงไปจึงใช้สองมือโอบตัวนางเอาไว้

            เจินเจินในเวลานี้นั่งขดตัวเป็นก้อนกลมซุกอยู่ในอ้อมกอดของกู้อวี้ประหนึ่งแมวน้อยขี้เซาทั้งยังเอาหัวถูไถที่ซอกคอของชายหนุ่มไปมา คล้ายกับกำลังหาที่เหมาะๆ สบายๆกู้อวี้จึงจับศีรษะของเจินเจินให้พิงมาที่แขนของตนขณะที่ตัวเองก็ยังคงกอดนางเอาไว้เช่นนั้น