(จบบริบูรณ์)ทะลุมิติมาเป็นนางร้าย พร้อมระบบบังคับทำภารกิจ เอาชีวิตรอดจาก Death Flag

บทที่ 37 พี่เลี้ยงเด็ก?

เซี่ยเสี่ยวเล่ยรู้ดีว่าตัวเองถามคำถามที่ไม่จำเป็น แถมยังโง่อีกต่างหาก 

แน่นอนเธอรู้ว่าเทพบุตรกับเหลียงเฉินสนิทกันมาก! เป็นไปไม่ได้ที่ทั้งสองจะไม่รู้จักกัน! 

แต่อย่าลืมสิว่าแม้เธอจะรู้เรื่องนี้ แต่ซือหลินไม่รู้!

เพื่อไม่ให้เทพบุตรเกิดความสงสัย คิดว่าเธอแอบไปสืบเรื่องของเขาหรือเหลียงเฉินเพื่อจุดประสงค์แอบแฝง เซี่ยเสี่ยวเล่ยเลยต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง 

เธอกับเทพบุตรเพิ่งจะรู้จักกัน เธอต้องรักษาความสัมพันธ์อันล้ำค่านี้ไว้! 

ซือหลินเป็นคนขี้ระแวง ไม่ค่อยเชื่อใจใครง่ายๆ เธอใช้ความพยายามอย่างยิ่งยวดถึงจะสร้างความประทับใจแก่เขาจนเริ่มสนิทกัน ถ้าให้เทพบุตรเข้าใจผิด เธอก็คง…จบเห่! 

และอาจจะ…ลงเอยเหมือนเหวินซิน!

เมื่อนึกถึงเหวินซิน เซี่ยเสี่ยวเล่ยก็คิดว่าเดี๋ยวเธอต้องเล่าเรื่องของหยวนเฉินกับเหวินซินให้เทพบุตรฟัง 

ซือหลินชะงักไปตอนที่ได้ยินเซี่ยเสี่ยวเล่ยพูดชื่อของเหลียงเฉิน 

"ใครนะ?" เขาคิดว่าลมแรงเลยไม่ได้ยิน 

"เหลียงเฉิน" เซี่ยเสี่ยวเล่ยพูดชื่อของเหลียงเฉินซ้ำอย่างว่าง่าย 

เทพบุตรจ๋า~ อย่าสงสัยฉันเลย ฉันไม่ได้คิดอะไรกับเหลียงเฉินของคุณจริงๆ ถึงเจ้าของร่างเดิมจะคิดก็เถอะ 

"รู้จักสิ" ซือหลินมองเซี่ยเสี่ยวเล่ยด้วยสีหน้าจริงจัง "อย่าบอกนะว่าเธออยู่ที่บ้านเขา?" 

"อืม ช่วงปิดเทอมฉันพักอยู่ที่นั่นชั่วคราวค่ะ" เซี่ยเสี่ยวเล่ยตอบอย่างจริงจัง 

"เธอไม่ได้บอกว่าไปอยู่เป็นเพื่อนกับเพื่อนตัวเองหรอกเหรอ?" ซือหลินทำท่าเหมือนจะซักไซ้ ราวกับกำลังสอบสวนนักโทษ

"อืม เพื่อนฉันอยู่ที่นั่นค่ะ "เซี่ยเสี่ยวเล่ยตอบ "ก็ลั่วลั่วนั่นแหละ เธอเป็นแขกของเหลียงเฉิน" 

เป็นอย่างที่คิด เทพบุตรจ๋า~ นายนี่พอเป็นเรื่องของพระเอกก็ทำหน้าจริงจังแบบนี้ตลอดเลยนะ นี่พวกนายคงไม่ได้…กันใช่ไหม ก็ขนาดคราวก่อนที่เจอกัน เพื่อไปเจอพระเอกนายถึงกับต้องมาเสริมหล่อเลยนี่?

"แขกของเหลียงเฉิน?" ซือหลินดูเหมือนจะสนใจเรื่องนี้ 

"อืม" เซี่ยเสี่ยวเล่ยพยักหน้า "แล้วฉันก็…ทำงานพาร์ทไทม์ที่นั่นด้วย" 

พูดจบ เซี่ยเสี่ยวเล่ยก็ก้มดูเวลาแล้วทำท่าตกใจ 

"อ๊ะ ใกล้จะเจ็ดโมงแล้ว! คุณเหลียงให้ฉันเตรียมอาหารเช้าให้เสร็จก่อนเจ็ดโมงครึ่ง!" 

เทพบุตรจ๋า~ ช่วยพาฉันกลับไปซักทีเถอะ

"เขาให้เธอทำอาหารเช้า?" ซือหลินดูจะตกใจมากกว่าเรื่องที่ลั่วลั่วเป็นแขกของเหลียงเฉินเสียอีก

"อ่า…" เซี่ยเสี่ยวเล่ยเกาหัวทำท่าเขินอาย "คือ…ฉันทำงานพาร์ทไทม์เป็นแม่ครัวที่นั่น คุณเหลียงให้ฉันช่วยรับผิดชอบอาหารสามมื้อ" 

"อ๋อ" ซือหลินเข้าใจแล้ว จู่ๆเขาก็ยิ้ม วางมือลงบนหัวเซี่ยเสี่ยวเล่ยเบาๆ "ที่แท้ก็พี่เลี้ยงเด็กนี่เอง!" 

"…" เซี่ยเสี่ยวเล่ย 

ชาติที่แล้วเธอตัวเตี้ย เลยโดนพี่ชายวางมือบนหัวบ่อยๆ เซี่ยเสี่ยวเล่ยคิดว่าพอมาอยู่ในร่างนี้ที่สูงถึง 170 เซนติเมตร เธอคงไม่โดนแบบนั้นอีกแล้ว 

แต่แล้ว…ฟ้าสูงยังมีฟ้าที่สูงกว่า พออยู่ต่อหน้าเทพบุตร เธอก็ยังคงเป็นเด็กตัวเล็กๆที่โดนลูบหัว! 

ภาพแบบนี้ ความรู้สึกแบบนี้มันช่าง…น่าเศร้าใจจริงๆ

แต่…ก็เขาเป็นเทพบุตรนี่นา! แล้วจะไม่ตัวสูง หุ่นดีได้ยังไง! 

ยังไงก็เถอะคำว่าพี่เลี้ยงเด็กนี่…มันยังไงๆอยู่นะ 

"คุณซือ ฉันแค่ทำอาหาร เรียกว่าแม่ครัวก็พอ" เซี่ยเสี่ยวเล่ยพูดแก้