หมอดูสาวพลิกชะตา

 ก่อนหน้าค่ำคืนนี้ ชีวิตข้ายังคงเรียบง่ายในเรือนเล็กหลังสวน ทว่าทุกอย่างเปลี่ยนไปเมื่อท่านย่าหยวนฉางเรียกข้ากับเฉินอี้เฟิงไปพบในทางเดินลับ ท่านย่ามองเราด้วยสายตาแน่วแน่แต่แฝงความเมตตา

 หลังฝึกฝนที่ลานน้ำตกกับท่านย่าหลายวัน วันหนึ่งท่านย่าก็พูดขึ้นว่า

 "เจ้าทั้งสอง จงลงไปฝึกที่สถานที่จริงเสียบ้าง"

 ข้าหลุบตาลงรับคำอย่างนอบน้อม

 "ครัวของคฤหาสตระกูลเฉินมีเรื่องแปลก ถ้วยชามตกแตกเองบ่อยครั้ง อาหารหายไปโดยไร้ร่องรอย ยามค่ำคืนยังมีเสียงหัวเราะเด็กดังขึ้น แต่กลับไม่มีผู้ใดเห็นตัว"

 เฉินอี้เฟิงขยับตัวเล็กน้อย สีหน้าสงบ

 "ท่านย่าให้ข้ากับเขาไปดูแลเรื่องนี้หรือ"

 ท่านย่าพยักหน้า

 "ใช่แล้ว เจ้าอย่าประมาท แม้จะเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย แต่ทุกประสบการณ์ล้วนมีคุณค่า"

 ข้าก้มศีรษะ

 "ข้าจะไม่ทำให้ท่านย่าผิดหวัง"

 เฉินอี้เฟิงมองข้าแวบหนึ่ง แววตาเขานิ่งสงบ

 「นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าต้องเผชิญเหตุการณ์จริง...หัวใจข้าหวั่นไหวอยู่ไม่น้อย」 [>///<] 

 หลังรับคำสั่งจากท่านย่า ยามค่ำข้ากับเฉินอี้เฟิงเดินเคียงกันไปยังครัวหลังเรือน

 「ครัวแห่งนี้...แม้จะคุ้นเคย แต่ยามนี้กลับรู้สึกแปลกตา」

 ข้าสูดลมหายใจเบา ๆ มือกำชายเสื้อแน่น

 "เจ้าพร้อมหรือไม่" เฉินอี้เฟิงเอ่ยเสียงแผ่ว

 ข้าพยักหน้า แม้ในใจยังสั่นไหว

 "ข้าพร้อมแล้ว" [^///^] 

 ข้าก้าวเท้าอย่างเงียบงันไปยังครัวหลังเรือน แสงจันทร์สาดลอดหน้าต่างไม้เก่า เสียงลมหายใจของเฉินอี้เฟิงข้างกายเบาราวกับกลัวรบกวนความเงียบสงัด ข้าหลุบตาลงเล็กน้อย มือกำชายเสื้อแน่น

 「เหตุใดหัวใจข้าจึงเต้นแรงเช่นนี้ ทั้งที่เป็นเพียงเรื่องแปลกในครัว」 [ (⁄ ⁄•⁄ω⁄•⁄ ⁄) ] 

 เรานั่งเฝ้าครัวในความมืด เงาสะท้อนจากตะเกียงไหววูบวาบ ข้ารู้สึกถึงกลิ่นอาหารลอยฟุ้งในอากาศ ทั้งที่ไม่มีใครปรุง

 「กลิ่นนี้...อบอุ่นและเศร้าสร้อยประหลาด」 [TwT] 

 ทันใดนั้น ถ้วยชามบนชั้นเริ่มสั่นไหวทีละใบ ก่อนจะลอยขึ้นกลางอากาศ ข้าสะดุ้ง เฉินอี้เฟิงขยับตัวเข้ามาใกล้

 "ระวัง" เขากระซิบเสียงเบา

 จานใบหนึ่งลอยสูงขึ้น ข้ารีบคว้าไว้ก่อนจะตกแตก เฉินอี้เฟิงช่วยประคองอีกใบ

 "หากเสียงดัง บ่าวไพร่จะกรูกันมา" เขามองข้าอย่างเคร่งเครียด

 ข้าพยักหน้า มือสั่นเล็กน้อย รีบหยิบกระดาษยันต์ขึ้นมาเขียนอักขระ

 「เจ้าตัวน้อย...เหตุใดจึงซุกซนถึงเพียงนี้」 [O_o] 

 เงาเล็ก ๆ วูบผ่านตรงมุมห้อง เสียงหัวเราะแผ่วเบาดังขึ้น

 "เขาอยู่ตรงนั้น" เฉินอี้เฟิงชี้ไปยังเงามืดข้างตู้กับข้าว

 ข้าขว้างยันต์ไปยังจุดนั้น ทว่าเงากลับหลบวูบไปอีกทาง ยันต์ตกลงพื้นไร้ผล

 ข้าขมวดคิ้ว

 "เขาเร็วเกินไป" [>.<] 

 เฉินอี้เฟิงขยับเข้ามาใกล้ เอ่ยเสียงแผ่ว

 "ขว้างสองอันขนานกัน"

 ข้าพยักหน้า รีบเขียนยันต์อีกใบ แล้วขว้างสองอันพร้อมกัน ยันต์ทั้งสองพุ่งไปขนาบซ้ายขวา เงาเล็ก ๆ ถูกขวางไว้กลางห้อง เสียงหัวเราะขาดห้วง เงานั้นค่อย ๆ ปรากฏเป็นร่างเด็กชายตัวเล็ก เขาขยับไม่ได้เพราะติดยันต์

 ข้าค่อย ๆ เอ่ยเสียงอ่อนโยน

 "เจ้าตัวน้อย...ออกมาเถิด ข้าไม่คิดร้าย"

 「ในที่สุด...เจ้าก็ยอมให้ข้าเห็นตัว」 [ (´• ω •') ] 

 เงานั้นค่อย ๆ ปรากฏเป็นเด็กชายตัวเล็ก ใบหน้าซูบซีด ดวงตาเศร้า

 "ข้าหิว...ข้าคิดถึงกลิ่นอาหาร" [T^T] 

 ข้ายิ้มละมุน

 "เจ้าหิวหรือ ข้าจะเตรียมอาหารให้เจ้าเอง" [ (๑˘︶˘๑) ] 

 เฉินอี้เฟิงมองข้าแววตาอ่อนโยน

 「เขาเข้าใจข้าเสมอ ไม่ต้องเอื้อนเอ่ยถ้อยคำใด」 [ (◕‿◕✿) ] 

 ข้าตั้งสำรับเล็ก ๆ วางข้าวต้มร้อน ๆ ไว้ตรงหน้าเด็กน้อย

 "เจ้าชื่ออะไรหรือ"

 เด็กน้อยหลบตา

 "ข้า...ไม่มีชื่อ ข้าเป็นเพียงเด็กเร่ร่อน" [;w;] 

 ข้าหลุบตาลง

 "เจ้าต้องลำบากมากสินะ"

 "ข้าป่วย...ข้าแอบเข้ามาเพราะหิว แต่ยังไม่ทันได้กินอะไรก็หมดแรง"

 ข้าสะท้านในใจ

 「ชีวิตเล็ก ๆ ที่ไร้ที่พึ่ง...เหตุใดชะตาจึงโหดร้ายเช่นนี้」 [Q_Q] 

 "ข้าอยู่ที่นี่เพราะยังหิว...ข้าคิดถึงกลิ่นอาหาร"

 ข้าสูดลมหายใจเบา ๆ

 "ข้าจะช่วยเจ้าเอง" [ (っ˘ω˘ς) ] 

 เฉินอี้เฟิงหยิบยันต์ออกมา เขาเอ่ยเสียงอ่อนโยน

 "ข้าจะทำพิธีส่งวิญญาณให้เจ้า"

 เด็กน้อยมองเราด้วยแววตาหวาดกลัว ข้าคุกเข่าลงข้างเขา

 "เจ้าไม่ต้องกลัว ข้าอยู่ตรงนี้"

 ข้ายิ้มบางเบา

 "เจ้าจะได้พบคนที่เจ้ารักอีกครั้ง" [TwT] 

 เฉินอี้เฟิงเริ่มร่ายคาถา

 "ฮุ้..." เสียงเขานุ่มนวลราวสายลม

 ข้าจับมือเด็กน้อยไว้แน่น

 「ขอให้เจ้าพบความสุขในภพหน้า」 [ (っ˘̩╭╮˘̩) っ] 

 ทันใดนั้น แสงจันทร์ส่องผ่านหน้าต่าง วิญญาณหญิงสาวปรากฏขึ้น

 "ลูกของข้า..."

 เด็กน้อยร้องไห้โผเข้ากอดแม่ [TOT] 

 ข้าหลุบตาลง น้ำตาซึม

 "เจ้าจะได้ไปอยู่กับแม่แล้ว"

 เฉินอี้เฟิงมองภาพนั้นอย่างเงียบงัน

 「ความรักของแม่...อบอุ่นยิ่งกว่าสิ่งใด」 [TwT] 

 แม่ลูกกอดกันแน่น ร้องไห้ด้วยความดีใจและคิดถึง

 ข้าสะท้านในใจ

 "ขอให้เจ้าทั้งสองพบสุขในภพหน้า"

 แสงวิญญาณค่อย ๆ เลือนหายไป บรรยากาศในครัวกลับมาเงียบสงบ

 ข้าหลุบตาลง สูดลมหายใจเบา ๆ

 "ข้าดีใจที่ได้ช่วยเหลือเขา" [^^] 

 เฉินอี้เฟิงเอื้อมมือแตะไหล่ข้าเบา ๆ

 "เจ้าทำได้ดีมาก" [>///<~] 

 ข้ายิ้มบางเบา

 「แม้จะหวั่นไหว แต่ข้าก็ต้องเดินต่อไป」 [ (๑˘︶˘๑) ] 

 เราสองคนเก็บความลับนี้ไว้ในใจ ไม่มีใครล่วงรู้ ข้ารู้สึกผูกพันกับเฉินอี้เฟิงมากขึ้น

 「ประสบการณ์ครั้งนี้...ทำให้ข้าเข้าใจวิถีแห่งการเป็นผู้ฝึกวิชาสายขาวว่าความเมตตาและการปล่อยวาง」 [UwU] 

 ข้าหลุบตาลง ยิ้มละมุน

 "ข้าขอบคุณท่าน...ที่อยู่เคียงข้างข้าเสมอ" [>///<] 

 เฉินอี้เฟิงมองข้าอย่างเงียบงัน

 "ข้าจะอยู่ข้างเจ้า...ไม่ว่าเมื่อใด" [ (๑•́ ₃ •̀๑) ] 

 หัวใจข้าอบอุ่นอย่างประหลาด

 「บางที...โชคชะตาอาจนำพาเราให้พบกัน เพื่อเรียนรู้และเติบโตไปด้วยกัน」 [ (●´ω｀●) ]