รักร้าย นายจอมโหด

~[[รักร้าย นายจอมโหด]]~

Ep.30

วันนี้ฉันอยู่ในชุดราตรีสีขมพูแซมด้วยลูกไม้ดูเก๋ๆและเรียบหรู ลูคัสในชุดทักซิโด้สีดำดูแปลกตานิดหน่อยแต่ความหล่อทวีคูณ ฉันคล้องแขนลูคัสเดินเข้ามาในงานทุกสายตาจับจ้องมาที่เราสองคน บอกแล้วถ้าไม่เริ่ดไม่ออกจากบ้านหรอกย่ะ ลูคัสพาฉันมานั่งที่โต๊ะในกลุ่มเพื่อนๆเขาทุกๆคนต่างหน้าตาดีกันทั้งนั้น โรงเรียนนี้มันคัดหน้าตากันหรือไง

"เจ๊ เบื่อหรือเปล่า"

"ไม่นะก็สนุกดีออก"

"ขอบคุณที่ยอมมากับผมนะ รักเจ๊ที่สุด"

ลูคัสยิ้มน้อยยิ้มใหญ่แล้วเบือนหน้าหนี้ด็กคนนี้นิ ทำตัวเหมือนกับเด็กอนุบาลเลย

"ลูคัสฉันอยากเข้าห้องน้ำอ่ะอยู่ไหนเหรอ"

"ให้ผมพาไปนะ"

"ไม่ต้องๆ แค่บอกมาก็พอ"

"เจ๊เดินลัดไปทางนี้แล้วเลี้ยวขวานะ คนจะได้ไม่เยอะ"

"โอเคเดี่ยวมานะ"

สงสัยกินน้ำมากเกินไปแน่ๆเลย รู้งี้กินน้อยๆหน่อยก็ดี

กึก~ โอ๊ะ~

ฉันไม่ทันระวังเดินชนกับแผงอกคนตรงหน้าอย่างแรง หรือเขากันแน่ที่จงใจ

"ไม่รู้ว่าเธอเป็นใครแต่มากับไอ้ลูคัสแบบนี้ไม่ใช่เล่นๆแน่"

ไอ้เด็กหนุ่มตรงหน้าฉันใช้นิ้วเชยค้างฉันขึ้น เหอะ! พวกกร่างสินะที่ชอบหลบมุมระรานชาวบ้าน ฉันปัดมือหมอนี่ออกไป

"หลีกไป ฉันไม่มีธุระอะไรกับนาย"

ฉันที่จะเดินผ่านพวกนี้ไปก็มีผู้หญิงอีกคนที่ปรี่เข้ามาจะตบฉัน

หมับ~ ลูคัสจับแขนของหล่อนไว้แน่นสายตาเย็นชาแบบนี้ของลูคัสฉันไม่เคยเห็นมาก่อนทุกครั้งที่มองลูคัสจะมีแววตาสดใสเสมอ

"ถ้ายังไม่อยากตายก็ไสหัวไปสะ"

"แต่..แต่นายปฎิเสจฉันเพราะผู้หญิงคนนี้หรือไง ฉันยอมให้ได้ทุกอย่างนายเคยมองฉันบ้างไหม"

"ไม่ใช่เรื่องของเธอ ถึงยังไงฉันก็ไม่สนใจเธออยู่ดี"

"ไม่จริง! นายจะคบกับใครฉันจะตามราวีไปทุกที่"

ตึง~

ลูคัสผลักหล่อนไปชนฝาผนังใช้มือบีบคอหล่อนอยู่ ตอนนี้ทุกคนต่างตกใจกันหมดพวกที่อยู่กันหลายๆคนเมื่อกี้พากันวิ่งหนีเตลิดไปหมด แหม่เด็กพวกนี้พอทีแบบนี้อย่างไวเชียวนะ

"พอเถอะนะลูคัสปล่อยเขาไปเถอะ อย่ามีเรื่องกันเลย"

ฉันเข้าไปห้ามลูคัสที่แม้แต่สายตาเขาตอนนี้มันน่ากลัวจริงๆ อย่างกับคนละคน

"เชื่อฉันนะลูคัสอย่าทำแบบนี้"

ฉันโอบกอดลูคัสให้ใจเย็นลง ลูคัสปล่อยมือออกหล่อนพยายามหายใจรับอากาศเข้าไปถ้าช้าไปอีกนิดคงไม่มีทางรอดแน่

"อย่าให้ฉันเห็นหน้าเธออีก ไม่อย่างนั้นวันนั้นจะเป็นวันสุดท้ายที่เธอจะมีชีวิตอยู่"

หล่อนรีบลุกขึ้นวิ่งอย่างเร็ว ลูคัสยังคงกำหมัดแน่นอยู่ฉันคลายอ้อมกอดออกแล้วหันไปเผชิญหน้ากับลูคัส

"ดีแล้ว นายเก่งมากแล้วขอบใจที่เชื่อฟังฉัน"

ฉันกุมมือลูคัสมาให้เขาคลายหมัดออกลูคัสมองฉันด้วยแววตาที่ต่างออกไป ไม่ใช่แววตาเย็นชา ไม่ใช่แววตาทะเล้น แต่ฉันไม่รู้ว่าสื่อถึงอะไร

"ผมขอโทษนะ ถ้าไม่ชวนเจ๊มา.."

"ไม่ใช่ความผิดนายยายไม่ต้องขอโทษและฉันก็ไม่ได้โกรธ เพราะงั้นเลิกโทษตัวเองนะ"

ฉันยิ้มให้ลูคัส คนตรงหน้าอึ้งไปนิดหนึ่งแล้วส่งยิ้มกลับให้ฉันยิ้มแบบที่เคยยิ้มรอยยิ้มที่สดใส

ฉันกับลูคัสออกมานั่งข้างนอกบรรยากาศเย็นสดชื่น

"ฉันอยากจะถามนายหน่อยนะ ถ้านายไม่อยากตอบก็ไม่เป็นไร"

"เจ๊ถามมาเถอะ"

"นายกับคาเอลเป็นอะไรกันเหรอ ถึงฉันจะถามคาเอลแล้วแต่คาเอลบอกว่านายเป็นเด็กปั้นแต่ทุกครั้งที่ถามคาเอลก็จะเลี่ยงตอบทุกที"

"ไม่แปลกหรอกถ้าเฮียจะไม่พูด....แม่ของผมเป็นเมียน้อยผมกับเฮียเอลมีพ่อคนเดียวกัน เมื่อก่อนผมไม่รู้เลยว่าพ่อผมเป็นใครจนแม่ผมกำลังจากไปสุดท้ายแม่ก็ยอมบอกว่าผมก็มีพ่อ ครั้งสุดท้ายที่ผมคุยกับแม่แม่อยากให้ผมไปอยู่กับพ่อทั้งๆที่พ่อไม่เคยมาดูแลเราเลย วันเผาศพมีเฮียเอลที่มาหาผมเฮียบอกว่ารู้จากคนที่หวังดีกับแม่อยากให้ผมไปอยู่กับพ่อแต่ผมไม่ไป เฮียแวะเวียนมาหาผมจนสุดท้ายเฮียบอกว่าเฮียคือพี่ของผมเฮียจะดูแลผมเองตอนนั้นเฮียดูใจดีมากเฮียบอกถ้าไม่อยากอยู่กับพ่อเฮียก็จะซื้อคอนโดให้ ผมเลยตัดสินใจไปกับเฮีย แต่ใครจะไปรู้ว่าหลังจากนั้นเฮียจะโคตรบ้าได้ขนาดนี้"

ลูคัสมีสีหน้าเศร้าสร้อยถึงเขาจะพยายามเล่าเรื่องทุกอย่างแบบปกติแต่น้ำเสียงเขาสั่นเครือมากการที่เราเสียแม่ไปเคว้งคว้างแค่ไหนฉันรู้ดี

หมับ~

ฉันกอดปลอบลูคัสเอาไว้ ลูคัสนิ่งไปสักพักก็กอดตอบฉัน

"ร้องไห้ได้นะถ้านายอยากจะร้อง ฉันไม่บอกใครอยู่แล้วเวลาอ่อนแอฉันก็เป็นแบบนี้ร้องไห้ให้มันบ้างหลังจากหยุดร้องแล้วเราจะเข้มแข็งขึ้น"

"ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะ แต่ขออยุ่แบบนี้สักนะครับ"

"อื้อ ได้สิชาร์จพลังจากฉันไปได้เลย ขอให้นายรู้ไว้ว่าฉันจะไม่ทิ้งนายให้อยู่ลำพังแน่นอน"

"แค่มีเจ๊ผมก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว"