วิธีการฝึกบำเพ็ญตนโดยใช้ศิลาสลักลายปรากฏอยู่ในหัว
ใบหน้าเล็กของเมิ่งฝานเผยความตกตะลึง ผนึกลึกลับนั้นแปลกประหลาดยิ่งหากอิงตามพลังของเมิ่งฝานในยามนี้ก็ยังไม่อาจหลอมรวมกับมันได้แต่สามารถดึงดูดข้อมูลภายในออกมาได้อย่างไม่ขาดสาย
จากบันทึกในผนึกทำให้เมิ่งฝานรู้ว่าศิลาสลักลายนับเป็หนึ่งในวิธีการฝึกฝนขั้นฝึกกายาที่ต้องอาศัยพลังภายนอกในการกระตุ้นร่างกายของผู้ฝึกฝนวัตถุดิบที่ต้องใช้มีอยู่สองอย่าง นั่นคือเหล็กสีนิลและหยดมรกต!
วาดตราสัญลักษณ์พิเศษตามที่บันทึกไว้ในวิธีการฝึกฝนลงบนเหล็กสีนิลด้วยหยดมรกตในบันทึกได้บอกเอาไว้ว่าหากผู้บำเพ็ญตนนำมันมาไว้กับตัวก็จะสามารถช่วยขจัดของเสียที่อยู่ในร่างกายของผู้บำเพ็ญตนขั้นฝึกกายาได้ทำให้สามารถบำเพ็ญตนได้เร็วกว่าเดิม
มันมีความสามารถดีเลิศเพียงนั้นเชียวหรือ?
เมิ่งฝานครุ่นคิดพร้อมกับพึมพำเื่หินสลักลายด้วยความสงสัยเขาไม่เคยได้ยินเื่นี้มาก่อนแต่หากเป็ความจริงก็คล้ายว่าคุณสมบัติของมันจะเกิดขึ้นด้วยวิธีเดียวกันกับอาชีพหนึ่งในแผ่นดินใหญ่แห่งนี้นักหลอมศัสตรา
นักหลอมศัสตราหรือที่ผู้คนในแผ่นดินใหญ่ผืนนี้เรียกกันอีกชื่อว่าปรมาจารย์จิตศัสตราอาศัยการหลอมศัสตราและการฝึกฝนพลังจิติญญาเป็หลักมีเพียงพวกเขาเ่าั้ที่จะนำวัตถุมาหลอมรวมกันแล้วทำให้กลายเป็สิ่งที่เลิศล้ำยิ่งขึ้น
หรือว่าลูกปัดสีดำเม็ดนี้จะมีความเกี่ยวข้องกับปรมาจารย์จิตศัสตรา?
เมิ่งฝานรู้สึกตื่นเต้นอยู่ในใจ ทว่าสีหน้ากลับแสดงออกถึงความจนปัญญาเหล็กสีนิลคือสิ่งที่หาได้ไม่ยากแต่หยดมรกตเป็ถึงโอสถวิเศษระดับหนึ่งซึ่งนับเป็สิ่งที่ล้ำค่าจนไม่รู้ว่าต้องอธิบายอย่างไร
หลายปีมานี้เมิ่งฝานสะสมเหรียญทองคำได้เพียงสองเหรียญทว่าราคาของโอสถวิเศษระดับหนึ่งมีราคาที่สูงกว่าหนึ่งร้อยเหรียญทองคำอย่างแน่นอนอีกทั้งเขาก็ยังไม่รู้ว่ามันจะได้ผลหรือไม่เพราะเมิ่งฝานเองก็ไม่รู้มาก่อนว่าโอสถวิเศษมีสรรพคุณในด้านนี้อยู่ด้วย
หลังจากที่ครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่เมิ่งฝานก็กัดฟันแน่นอย่างไรก็รู้อยู่แล้วว่าลูกปัดเม็ดนี้ลึกลับเพียงใดหากเขาไม่ลองดูสักครั้งก็เกรงว่าคงต้องเสียใจในภายหลัง
หลังจากที่ตัดสินใจเด็กหนุ่มก็หลับตาลงแล้วเริ่มทำการบำเพ็ญทันที
ข้ามผ่านราตรีโดยไร้ซึ่งบทสนทนาใดเมิ่งฝานลืมตาขึ้นมาอีกครั้งในยามที่แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องเข้ามาแม้จะผ่านการบำเพ็ญพลังปราณมาทั้งคืนแต่ก็ไม่ทำให้เขารู้สึกเหนื่อยล้าในทางกลับกันเมิ่งฝานรู้สึกมีชีวิตชีวาเป็อย่างมาก
การบำเพ็ญพลังปราณนั้น ยิ่งบำเพ็ญนานเท่าใดก็ยิ่งสามารถยกระดับร่างกายให้ไปอยู่ในจุดที่น่าสะพรึงได้มากเท่านั้นเล่ากันว่าหากบำเพ็ญไปอยู่ในขั้นหลอมปราณขึ้นไปนั้นต่อให้ไม่กินข้าวกินน้ำสามวันก็ยังมีพละกำลังเต็มเปี่ยม
หลังจากจัดระเบียบเสื้อผ้าและล้างหน้าล้างตาเสร็จเรียบร้อยเมิ่งฝานจึงออกจากบ้านแล้วมุ่งหน้าไปในหมู่บ้านทันทีหยดมรกตหนึ่งต้นมีราคาสูงกว่าหนึ่งร้อยเหรียญทองคำอย่างแน่นอนต่อให้นำเหรียญที่มารดามอบให้มารวมกับของตนเอง เมิ่งฝานรู้ดีว่าอย่างไรก็คงไม่พอเช่นนั้นเขาก็ต้องคิดหาวิธีอื่นด้วยตนเองแล้ว
ตลอดทางไร้คำพูดใดๆ จุดหมายปลายทางของเมิ่งฝานคือบ้านหลังหนึ่งในหมู่บ้านที่สร้างขึ้นได้ไม่เลวดีกว่าบ้านของเมิ่งฝานยิ่ง อีกทั้งบรรยากาศโดยรอบก็ดีจนน่าอิจฉา
เมื่อมาถึงพุ่มไม้ที่ค่อนข้างหนาทึบเมิ่งฝานก็เลียนเสียงร้องของแมวอยู่สองสามครั้ง จากนั้นเฝ้ารออย่างเงียบงันไม่นานจึงมีเด็กหนุ่มสวมชุดสีน้ำเงินเดินออกมาเส้นผมของเขาค่อนข้างยาวมีอายุใกล้เคียงกับเมิ่งฝาน ผิวสีขาว ร่างท้วมยามนี้เขาผู้นั้นกำลังเดินจ้ำอ้าวออกมาอย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นเมิ่งฝานสีหน้าของเด็กหนุ่มก็มีความตกตะลึงปรากฏขึ้นมาทันทีก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงแหลม “เมิ่งฝานเ้ายังกล้าออกมาอีกหรือ!”
เด็กชายร่างท้วมตรงหน้านับว่าเป็สหายที่ดีเพียงคนเดียวของเมิ่งฝานในหมู่บ้านอูเจิ้นแห่งนี้เขามีนามว่าหลี่ว์เล่อ เป็บุตรชายของพ่อค้าสมุนไพรแห่งอูเจิ้นแม้ทางบ้านจะมีฐานะไม่เลวแต่เขากลับไม่มีพร์ในเื่การบำเพ็ญตนเท่าใดนักและแม้ว่าจะมีพืชวิเศษอยู่มากมายแต่เขาก็เป็เพียงผู้บำเพ็ญตนในขั้นฝึกกายาระดับสามเท่านั้น
ปกติแล้วหลี่ว์เล่อมักถูกพวกเหลยเทารังแกไม่น้อยเช่นกันฉะนั้นเมื่อก่อนเขากับเมิ่งฝานจึงนับได้ว่าร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาทำให้มีความสัมพันธ์ที่สนิทสนมกันไม่เลว
เมื่อได้ยินเมิ่งฝานก็หัวเราะออกมาเล็กน้อย ก่อนจะถามออกไปเสียงเบา
“เหตุใดข้าจะไม่กล้าเล่า?”
หลี่ว์เล่อมองเมิ่งฝานด้วยสายตาที่แปลกไปจากนั้นจึงเอ่ยออกมาเสียงเบา “เ้ารู้หรือไม่ หลังจากที่เ้าทำร้ายเหลยเทาครั้งก่อนเหลยหู่ก็ป่าวประกาศไปทั่วว่าหากเขาเจอเ้าในหมู่บ้านแห่งนี้ไม่ว่าที่ใด...เมื่อไหร่จะจัดการเ้าเมื่อนั้นเ้าต้องระวังตัวให้มาก อย่าให้พวกนั้นมาเจอเ้าได้ มิฉะนั้นแล้ว...”
เมื่อเอ่ยถึงเหลยหู่ั์ตาของหลี่ว์เล่อก็ฉายแววยำเกรงและหวาดกลัวออกมาอย่างไม่อาจปิดบังนั่นทำให้เมิ่งฝานกำหมัดพลางกัดฟันแน่นก่อนจะเอ่ยว่า “เ้าไม่ต้องห่วง วันหน้าผู้ใดจะทำร้ายผู้ใดก็ยังไม่แน่นอนแต่ครั้งนี้ข้ามาหาเ้าเพราะมีเื่สำคัญจะบอก!”
“เื่อันใด?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นเมิ่งฝานก็ยกยิ้มอย่างเก้อเขินก่อนจะเอ่ยว่า “พอดีว่าข้า้าหยดมรกตสักขวดแต่เ้าก็คงจะรู้ว่าเหรียญทองคำที่ข้ามีอยู่ตอนนี้ไม่มากพอมีเพียงร้อยกว่าเหรียญเท่านั้น เ้าคิดว่า...”
“อะไรนะเ้า้าใช้เงินหนึ่งร้อยเหรียญในการแลกกับหยดมรกตอย่างนั้นหรือ? เ้ารู้หรือไม่ว่ายามนี้ท่านพ่อข้าให้ข้าซื้อมันในราคาเท่าไหร่?” หลี่ว์เล่อแบมือออกแล้วพูดอย่างจนปัญญา “ราคาของหยดมรกตในยามนี้ราวๆหนึ่งร้อยยี่สิบถึงหนึ่งร้อยห้าสิบเหรียญ!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นเมิ่งฝานรู้สึกเกรงใจเล็กน้อยอย่างไรเขาก็รู้ดีว่าข้อเรียกร้องของตนเองค่อนข้างเกินไปสักหน่อยอย่างน้อยการที่ต้องขาดทุนถึงยี่สิบเหรียญทองคำก็ไม่ใช่เื่เล็กทว่าเมื่อเห็นสีหน้าทุกข์ใจของเมิ่งฝานหลี่ว์เล่อก็ยกยิ้มอย่างชอบใจ จากนั้นจึงล้วงเข้าไปในสาบเสื้อตรงหน้าอกแล้วนำขวดโอสถสีขาวออกมาแล้วส่งให้กับอีกฝ่าย
“รับไปสิ!”
เมิ่งฝานรับโอสถขวดนั้นมาแล้วทดลองดมกลิ่นเพียงครู่หนึ่งเขาถึงกับต้องพูดออกมาด้วยเสียงที่ตกตะลึง “หยดมรกต เ้ายอมแลกมันกับเงินหนึ่งร้อยเหรียญทองคำของข้าอย่างนั้นหรือ?”
หลี่ว์เล่อแบมือออกแล้วพูดอย่างจนปัญญา “แล้วข้าจะทำอย่างไรได้หากไปซื้อที่ท่านพ่อของข้าก็ไม่มีทางได้ราคานี้แน่นอนขวดนี้เป็ขวดที่ท่านพ่อนำมาให้ข้าใช้ในการบำเพ็ญตน แต่ช่างเถอะถึงอย่างไรต่อให้ข้าใช้เองก็คงไม่ค่อยเห็นผลเท่าไหร่ ขายให้เ้าเสียก็ดีเหมือนกัน!”
เมิ่งฝานมองสีหน้าที่คล้ายไม่ใส่ใจของหลี่ว์เล่อแล้วรู้สึกอบอุ่นในหัวใจเขารู้ว่าหลี่ว์เล่อแค่ใช้มันเป็ข้ออ้างเท่านั้นอีกฝ่าย้าช่วยเหลือเขาอย่างจริงใจโดยไม่สนใจเื่ขาดทุน
เมิ่งฝานนำถุงเหรียญทองคำส่งให้แก่อีกฝ่าย ก่อนจะตบไหล่ของหลี่ว์เล่อแล้วเอ่ยเสียงเบา “เ้าไม่ต้องห่วง วันข้างหน้าข้าจะต้องตอบแทนเ้าอย่างแน่นอน!”
หลี่ว์เล่อส่งเสียง ‘หึ’ ออกมาจากนั้นเ้าของั์ตาที่มีความนัยก็เอ่ยว่า “เื่ตอบแทนอะไรเช่นนั้นไม่จำเป็ ข้าไม่รู้ว่าเ้าฝึกบำเพ็ญตนแบบใดแต่หากครั้งหน้ามีโอกาสก็ช่วยข้าจัดการเหลยเทาให้หนักสักครั้งแต่หากเ้าพ่ายแพ้ขึ้นมาก็อย่าบอกว่าข้าเป็คนพูดก็แล้วกัน!”
เหลยเทา!
เมิ่งฝานคลี่ยิ้มออกมาเล็กน้อยเพราะบุคคลที่สามที่พวกเขากำลังพูดถึงคงจะไม่กล้าลงไม้ลงมือกับเมิ่งฝานไปอีกพักใหญ่เหลยเทาไม่มีวิชายุทธ์ที่เยี่ยมยอดอันใดทว่าอานุภาพของวิชามหาหัตถ์สังหารนั้น...หากเหลยเทาไม่ได้มีระดับพลังที่สูงกว่าเมิ่งฝานสองระดับก็คงไม่มีโอกาสที่จะต้านทานได้เลยแม้แต่น้อย
ทางฝั่งของเหลยเทาก็คงจะรู้ตัวดีตราบใดที่คนผู้นั้นยังไม่อาจบำเพ็ญตนจนอยู่ในระดับที่คิดว่าเหนือกว่าเมิ่งฝานได้ก็คงไม่กล้าเผชิญหน้ากับเมิ่งฝานแน่นอนและเมิ่งฝานในยามนี้ไม่มีทางให้โอกาสนั้นกับอีกฝ่ายเป็แน่
หลังจากที่บอกลาอีกฝ่ายเมิ่งฝานก็กลับบ้านทันทียามนี้เขาได้รับหยดมรกตมาแล้วส่วนเหล็กสีนิลก็เป็เพียงเหล็กทั่วไป แต่มีน้ำหนักมากกว่าเหล็กธรรมดาเล็กน้อยและที่บ้านของเขาก็พอจะมีอยู่บ้าง
เด็กหนุ่มถือขวดหยดมรกตในมือเอาไว้แน่นเพียงครู่หนึ่งความรู้สึกวาดหวังก็เกิดขึ้นในใจเพราะในที่สุดเขาก็มีโอกาสได้ทดลองคุณสมบัติของศิลาสลักลายเสียที
กลางดึก ในห้องนอนของเมิ่งฝาน
นอกจากเสียงจิ้งหรีดดังระงมแล้วก็ไร้ซึ่งเสียงใดอีกเมิ่งฝานนั่งอยู่บนโต๊ะอย่างเงียบงันพร้อมทั้งนำของทั้งสองสิ่งวางไว้ตรงหน้าสิ่งหนึ่งคือเหล็กที่มีสีดำทมิฬสองชิ้น ส่วนอีกสิ่งหนึ่งก็คือหยดมรกตนั่นเอง
หลังจากผ่านไปครึ่งวันเมิ่งฝานก็รวบรวมของทั้งสองสิ่งมาจนครบแล้วแต่ในยามนี้เขาก็ยังมองของทั้งสองสิ่งด้วยความไม่มั่นใจเขาเคยได้ยินเพียงว่าโอสถวิเศษมีสรรพคุณในการรักษาเท่านั้นไม่เคยได้ยินว่าสามารถนำมาทำอะไรเช่นนี้ได้ด้วยและหากมันสูญเปล่าเขาคงต้องเ็ปอย่างมาก
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งเมิ่งฝานก็กัดฟันแน่นแล้วพึมพำออกมาเสียงเบา ‘เอาล่ะ!’ หลังจากนั้นก็หลับตาลงเพื่อระลึกถึงข้อมูลจากบันทึกของผนึกที่อยู่ในหัว
อักขระโบราณมากมายปรากฏขึ้นในหัวสัญลักษณ์ที่อยู่ภายในเป็สิ่งที่เมิ่งฝานไม่เคยเห็นจากที่ใดมาก่อน นับว่าเป็สิ่งที่ลี้ลับอย่างมาก
ผ่านไปครู่ใหญ่เมิ่งฝานก็ลืมตาขึ้นมาั์ตาของเขาวาวโรจน์ก่อนจะเปิดขวดโอสถสีขาวออก นำหยดมรกตที่อยู่ข้างในออกมาอิงตามบันทึกที่อยู่ในหัวของเขาแล้วนั้นเมิ่งฝานจำเป็ต้องนำหยดมรกตใส่ไว้ในฝ่ามือแล้วเริ่มทำการเคลื่อนพลังปราณ
สัญลักษณ์โบราณนั้นคือสิ่งที่ยากจะเข้าใจเมิ่งฝานตั้งจิตให้มั่นอย่างตื่นเต้นและไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อยเมื่อพลังปราณเคลื่อนตัวไปยังปลายนิ้วเด็กหนุ่มก็เริ่มวาดตราสัญลักษณ์นั้นลงไปบนเหล็กสีนิล
กว่าเขาจะวาดตราสัญลักษณ์นั้นลงบนเหล็กสีนิลทั้งสองชิ้นเสร็จสิ้นก็ใช้เวลาไปกว่าหนึ่งก้านธูปเมื่อปลายนิ้วของเด็กหนุ่มหยุดลงเขารู้สึกคล้ายกับว่าสติของตนเองกำลังจะดับวูบไปเสื้อผ้าบริเวณแผ่นหลังของเขาในยามนี้ก็เปียกโชกไปด้วยเหงื่อเช่นกัน
เหตุใดจึงได้รู้สึกเหนื่อยเสียยิ่งกว่าการฝึกบำเพ็ญตน!
เมิ่งฝานรู้สึกตระหนกในใจก่อนจะรีบนำลูกปัดสีดำเม็ดนั้นออกมาเพื่อดูดซับพลังเข้าไปในร่างกายแม้เขาจะวาดสัญลักษณ์นั้นลงบนเหล็กสีนิลเพียงสองชิ้นทว่ากลับรู้สึกคล้ายกับว่าพลังในร่างกายสูญสิ้นไปจนหมดก็ไม่ปานและเขาจำเป็ต้องใช้เวลาในการฟื้นฟูพลังนานกว่าครึ่งชั่วยามจึงได้รู้สึกดีขึ้น
หรือมันจะเกี่ยวข้องกับการหลอมศัสตราของปรมาจารย์จิตศัสตรา? เล่ากันว่าหากปรมาจารย์จิตศัสตรา้าหลอมศัสตรานอกจากจำเป็ต้องมีฝีมือในเื่การหลอมศัสตราแล้วก็ยังต้องมีพลังจิติญญาที่แข็งแกร่งอย่างมากเพราะการสูญเสียพลังน่าสะพรึงยิ่งกว่าการฝึกฝนพลังเมิ่งฝานรู้สึกลังเลชั่วครู่ก่อนจะมองไปยังเหล็กสีนิลที่ถูกตนเองทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลง
เมื่อแสงจันทร์สาดส่องเมิ่งฝานก็พบว่าเหล็กทั้งสองชิ้นไม่เหมือนกับยามก่อนแล้วแม้ว่ามันจะยังคงเป็เหล็กสีนิลดังเดิมแต่เมื่อแสงจันทร์สาดส่องลงมากลับพบว่าตราสัญลักษณ์ที่ถูกวาดเอาไว้กำลังเปล่งประกายราวกับว่ามีพลังที่ลึกลับบางอย่างไหลเวียนอยู่ภายในก็ไม่ปาน!
รูม่านตาของเมิ่งฝานหดเล็กลงเมื่อเห็นว่ามันต่างไปจากเมื่อครู่ก่อนจะนำเหล็กสีนิลขึ้นมาไว้กับตัว
หนักถึงเพียงนี้เชียวหรือ!
เมิ่งฝานรู้สึกแปลกใจทันทีเขาคิดไม่ถึงว่าเหล็กสีนิลที่ดูเหมือนเบานี้จะมีน้ำหนักมากกว่าแต่ก่อนหรือเป็เพราะตราสัญลักษณ์ข้างบนนั้น? เด็กหนุ่มเก็บความสงสัยไว้แล้วเริ่มตั้งกระบวนท่าที่ตนเองใช้ในการฝึกฝนพลันความเ็ปที่คล้ายกับหัวใจถูกทิ่มแทงก็แทรกซึมเข้าสู่ิัของเมิ่งฝาน
มันเป็ความเ็ปที่รุนแรงยิ่งกว่าการถูกคมหินบาดคล้ายกับว่ามันทิ่มแทงไปจนถึงกระดูกก็ไม่ปานทำให้ร่างกายของเมิ่งฝานถึงกับสั่นเทาไปด้วยความเ็ป
เมิ่งฝานกัดฟันแน่นยืนหยัดจนสามารถฝึกฝนกระบวนท่าทั้งหมดสำเร็จเมื่อเขาหยุดการฝึกฝนก็ได้กลิ่นเหม็นคาวจากร่างกายตนเองเมื่อเมิ่งฝานเปิดเหล็กสีนิลออกทั้งได้แสงจันทร์คอยให้ความสว่างจึงพบว่าบนร่างกายของตนเองเต็มไปด้วยของเหลวสีดำและภายในของเหลวนั้นก็เต็มไปด้วยสิ่งแปลกปลอมที่อยู่ภายในร่างกายทั้งสิ้น
ชำระเอ็นล้างกระดูก!
เมื่อประโยคนั้นผุดขึ้นมาในหัวก็ทำให้ดวงตาของเมิ่งฝานวาวโรจน์ใบหน้าเล็กมีความตกตะลึงปรากฏขึ้นมาทันที
75
![นักการเมืองอัจฉริยะเกิดใหม่ในต่างโลก [政治家]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1691805381_99110525.webp)
