นับถอยหลังสู่การประหารราชาปีศาจ (Yaoi) [แปลจบแล้ว]

        โครงการเสริมความแข็งแกร่งพลังเวทมนตร์ของโม่จ้านมิอาจเดินหน้าต่อไป ทำได้เพียงถูกพับเก็บเอาไว้เป็นการชั่วคราว เพียงแต่ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่พอจะนับได้ว่าเป็นข่าวดี --- เจียนั่วคุ้มกันพ่อค้ามั่งคั่งกลุ่มหนึ่งมายังเมืองเป้ยเท่อ อีกทั้งยังทิ้งอัศวินกลุ่มหนึ่งไว้คุ้มครองพวกเขาจนกว่าจะเสร็จธุระ รอกระทั่งการเดินทางติดต่อค้าขายระหว่างทั้งสองเมืองเพิ่มมากขึ้น การจัดการดูแลภายในเมืองอาจจะผ่อนปรนลงบ้าง

       ทว่ายามนี้ประตูเมืองเป้ยเท่อมีการตรวจสอบอย่างเข้มงวด ต่อให้เป็นอัศวินก็ยังต้องถอดหมวกพิสูจน์ตัวตน หากคิดจะสวมชุดเกราะปะปนเข้าไปก็ยังคงทำมิได้ ฉิวอินมองโม่จ้านที่กำลังเซื่องซึม ติดที่ตนมิอาจหาผู้ที่สามารถช่วยเหลือ ได้แต่ร้อนใจจนเอาแต่กระทืบเท้า

       “นี่คือรายชื่ออัศวินที่ตอบรับการอยู่ปฏิบัติหน้าที่ ขอท่านโปรดอนุมัติ” เก๋อหลินวางกระดาษแผ่นหนึ่งลงบนโต๊ะ กลับพบว่าคนตรงหน้ากำลังเหม่อลอย

       “...ท่านเจียนั่ว?”

       “รู้แล้ว วางไว้ตรงนั้นเถิด” เห็นได้ชัดว่าเจียนั่วจิตใจมิอยู่กับเนื้อกับตัว “ข้าเลือกเสร็จแล้วจะออกคำสั่งย้ายไป”

       เก๋อหลินขมวดคิ้วขณะปิดประตู คราก่อนยามกลับจากเมืองเป้ยเท่อ เจ้านายของตนค่อนข้างผิดปกติอยู่แล้ว นึกมิถึงว่าเมื่อหนึ่งอาทิตย์ก่อนจะขอลาหยุดกับท่านเจ้าเมืองอย่างเป็นประวัติการณ์ กล่าวว่ามีเรื่องส่วนตัวต้องจัดการ กลายเป็นข่าวใหญ่ที่แพร่ขยายในหมู่อัศวิน เกิดสารพัดข่าวลือเต็มไปหมด กระทั่งผู้รับใช้ข้างกายท่านเจ้าเมืองยังมาแอบฟังในค่ายอัศวิน ท้ายที่สุดเรื่องราวยิ่งถูกกระจายออกไปกลับยิ่งเชื่อถือมิได้ ท่านเจ้าเมืองถึงขั้นจำเป็นต้องออกมาสยบข่าวลือ กล่าวว่าเจียนั่วเพียงไปนำสิ่งของที่ลืมไว้ในเมืองเป้ยเท่อเท่านั้น

       เหตุผลน่าเหลือเชื่อนี้มิอาจสยบข่าวลืออย่างเห็นได้ชัด ผู้คนน้อยใหญ่ในจวนเจ้าเมือง มีผู้ใดไม่รู้ถึงความเข้มงวดถึงขั้นทำให้ผู้อื่นเดือดดาลของเจียนั่วบ้าง เมื่อไม่กี่วันก่อนเจียนั่วกลับจากวันหยุด ‘การเดินทางอันลึกลับของหัวหน้ากองอัศวินรักษาการณ์’ ได้กลายเป็นประเด็นถกเถียงอย่างเผ็ดร้อนอีกครา เมื่อตรวจสอบแหล่งที่มา พบว่าเป็นเรื่องเล่าลือมาจากสาวใช้นางหนึ่ง --- สาวใช้ที่ตื่นแต่เช้าได้รับคำสั่งจากท่านเจ้าเมืองให้ไปซื้อเครื่องแบบเต็มยศ ทว่ากลับพบหัวหน้ากองอัศวินรักษาการณ์ยืนตัวตรงอยู่หน้าร้านเครื่องแบบ และวันนั้นก็คือวันที่เขาขอลาหยุด

       เพียงแต่คู่กรณีมิรู้อันใดสักอย่าง และทุกคนต่างเลือกที่จะปิดปากมิเอ่ยถึงอย่างรู้กัน โทสะของหัวหน้าเจียนั่ว กระทั่งท่านเจ้าเมืองยังต้องยอมอ่อนข้อสามส่วน ยิ่งไปกว่านั้นเหล่าผู้ใต้บังคับบัญชายังเป็นกลุ่มอัศวินที่ได้รับการสั่งสอนอย่างหนักมาก่อน

       ในฐานะอัศวินผู้ช่วย แน่นอนว่าเก๋อหลินรับรู้ได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของหัวหน้า --- แม้ยามหัวหน้ากลับมาจะค่อนข้างเหนื่อยล้า แต่ทว่าจิตใจดูมีชีวิตชีวาอย่างมาก กลิ่นอายรอบกายยิ่งดูแข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม ยามฝึกล้วนออกแรงมากขึ้นเช่นกัน ในขณะที่เก๋อหลินคิดว่าเจียนั่วได้รับการชี้แนะจากผู้แข็งแกร่งจนมีความมั่นใจในตนเองมากขึ้น อารมณ์ของเจียนั่วกลับซึมกะทือจนเห็นได้ด้วยตาเปล่า

       ......แท้จริงแล้วเกิดเรื่องอันใดขึ้น ผู้ใดก็ได้บอกข้าที? ก่อนหน้านี้ยามอยู่อาณาจักรไหลเต๋อ อารมณ์ของท่านเจียนั่วก็ยังมิเคยขึ้นๆ ลงๆ เช่นนี้มาก่อน

       หัวหน้าผู้น่าเชื่อถือได้มีท่าทีสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเช่นนี้ ทันใดนั้นเก๋อหลินพลันรู้สึกว่าบนไหล่ของตนหนักอึ้งเกินบรรยาย

       สาเหตุที่เจียนั่วกลัดกลุ้ม แน่นอนว่าเป็นเพราะโม่จ้าน

       คราก่อนคนทั้งสองติดต่อคบค้ากันอย่างเบิกบานใจ และครานี้ทันทีที่เจียนั่วได้ยินว่ามีภารกิจที่เมืองเป้ยเท่อ ตนจึงรีบคว้าเอาไว้ทันที ตนเห็นท่าทางกระตือรือร้นที่โม่เจ๋อเอ่อร์มีต่อพลังเวท คิดอยากจะสอนทักษะใช้งานได้จริงจำนวนหนึ่ง เพียงแต่นึกมิถึงว่าเมื่อได้พบกับโม่เจ๋อเอ่อร์อีกครา อีกฝ่ายกลับอยู่ในสภาพไร้ชีวิตชีวา

       “ชั่วชีวิตนี้ของข้าถูกกำหนดให้มิอาจใช้พลังเวทแล้ว เจียนั่ว เจ้าพยายามเข้าล่ะ”

       ในยามที่โม่จ้านกุมมือเจียนั่วและใช้สายตาเจือความเศร้าสร้อยเช่นบิดาผู้เปี่ยมเมตตาจ้องมอง เจียนั่วถึงกับขนลุกขนชันไปทั้งตัว แม้จะเป็นเช่นนี้ ทว่าโม่จ้านยังคงฟังคำชี้แนะไม่กี่ข้อของเขา เอ่ยว่า ‘เตรียมเอาไว้เผื่อใช้การ’

       หากเอ่ยว่าโม่เจ๋อเอ่อร์ไร้พรสวรรค์ด้านพลังเวท เจียนั่วไม่มีทางเชื่ออย่างเด็ดขาด ผู้ที่สามารถรับรู้ถึงพลังเวทตั้งแต่ครั้งแรกของการชี้นำ ถึงขั้นสามารถควบคุมพวกมัน หากมิใช่เพราะความรู้ที่โม่เจ๋อเอ่อร์มีต่อพลังเวทน้อยนิดเกินไปจริงๆ ตนถึงขั้นนึกว่าได้พบกับอัจฉริยะจากตระกูลจอมเวทเสียแล้ว

       สาเหตุคืออันใด เหตุใดเขาจึงได้ใช้น้ำเสียงท้อถอยเพียงนั้น? พลังวิญญาณของอีกฝ่ายอยู่ในระดับปกติ อีกทั้งยังมีพละกำลังทางกายเหนือผู้คนทั่วไป คงจะมิใช่สาเหตุทางด้านกายภาพ ตนเคยลอบสืบเรื่องของโม่เจ๋อเอ่อร์ แต่ทว่าทุกเบาะแสเกี่ยวกับเขาสิ้นสุดลงที่เมืองเยวียหนา ไม่พบต้นตอใดแม้แต่น้อย

       กำลังรบทางกายที่แข็งแกร่งและประวัติที่มิต่างกับกระดาษว่างเปล่า หรือโม่เจ๋อเอ่อร์มาจากองค์กรนักรบที่ลึกลับและคร่ำครึแห่งหนึ่ง อีกฝ่ายทำเพื่อสิ่งที่เรียกว่า ‘ความรุ่งโรจน์ของนักรบ’ จึงได้บังคับให้เขาล้มเลิกการเรียนเวทมนตร์?

       เจียนั่วกับเก๋อจือต่างกันลิบลับในทุกๆ ด้าน เพียงแต่นึกมิถึงว่าในยามเช่นนี้จะอยู่ในระดับเดียวกันอย่างน่าประหลาดเสียแล้ว

       เจียนั่วขมวดคิ้ว ใคร่ครวญถึงเรื่องที่อาจจะเกิดขึ้น อารมณ์ของโม่เจ๋อเอ่อร์เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วเช่นนี้ จะต้องถูกองค์กรที่อยู่เบื้องหลังตักเตือนเป็นแน่ ทั้งๆ ที่ยามเอ่ยลากับตนยังลิงโลด ผ่านไปไม่กี่วันกลับมีสภาพเช่นนี้ เห็นทีผู้ที่จับตาดูเขาจะนำข่าวไปฟ้อง และผู้ที่อยู่ข้างกายของเขา...

       ปาอินที่กำลังเข้าเรียนรู้สึกเย็นสันหลังวาบทันใด ตามด้วยจามออกมาชุดใหญ่

       “ท่านเจียนั่ว! มิได้การแล้ว!” ทันใดนั้นประตูพลันถูกอัศวินไม่กี่นายผลักออกอย่างกะทันหัน เจียนั่วสะดุ้งตกใจ “โรงเก็บของเกิดไฟไหม้ ท่านเก๋อหลินรีบรุดไปแล้ว ขอเชิญท่านไปสั่งการด้วยตนเองขอรับ!”

       “ได้ พวกเจ้านำทาง” เจียนั่วมองเอกสารราชการที่วางอยู่บนโต๊ะหนึ่งปราดก่อนจะลุกขึ้นเพื่อรีบรุดไปสถานที่เกิดเพลิงไหม้

       ......

       ช่วงเวลาเรียนตรงกันของฉิวอินกับปาอินมีมิมากนัก และในช่วงเวลาเช่นนี้ โม่จ้านเลือกที่จะปลดปล่อยตนเองให้เป็นอิสระ ชายหนุ่มผู้หนึ่งนั่งยองอยู่บนพื้น รวบรวมพลังเวทเป็นผักและผลไม้หลากชนิดเพื่อเล่นขายของ บ้างรวบรวมพลังเวทเป็นลูกบอลแล้วใช้ฝักกระบี่เล่นสนุกเกอร์ และยังถึงขั้นใช้พลังเวททำเป็นไพ่นกกระจอกกองเล็ก...

       หดหู่ก็หดหู่แล้ว ไม่สบายใจก็ไม่สบายใจแล้ว ระบายสักหน่อยย่อมเป็นเรื่องดี

       ในขณะที่โม่จ้านกำลังเล่นอย่างเพลิดเพลินยิ่งนัก ข้างหูพลันมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น เสียงเคาะ ‘ก๊อก ก๊อกๆ’ สามครั้ง เพียงฟังก็รู้แล้วว่าคือผู้ใด ฝ่ามือใหญ่ของโม่จ้านโบกสะบัด พลังเวทพลันกำจัดทุกสิ่งในอากาศให้เลือนหายไป

       เจียนั่วในชุดเครื่องแบบเต็มยศเผยสีหน้าเคร่งขรึมยิ่งกว่ายามปกติ เดินเข้ามาในห้องพร้อมทั้งสอดส่องโดยรอบ

       “ฉิวอินกับปาอินกำลังเรียน หากเจ้าจะมาหาพวกเขาก็ต้องรออีกสักพัก” โม่จ้านมองเจียนั่วด้วยความสงสัย

       “ข้ารู้แล้ว” สามคำง่ายๆ ช่างเข้ากับรูปแบบการทำงานของเจียนั่ว ทว่าโม่จ้านกลับสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ --- ‘ข้ารู้แล้ว’ หมายความว่าอย่างไร? ทันทีที่เข้าห้องพลันเดินตรวจตรามิต่างกับค้นสถานที่เกิดเหตุ หรือว่าห้องของปีศาจแฝงฝันสองตนนี้ซ่อนของต้องห้ามเอาไว้งั้นหรือ?

       หัวใจของโม่จ้านพลันหนักอึ้ง หรือว่าเกิดเรื่องอันใดกับสองคนนั้น?

       เพียงแต่ไม่รอให้โม่จ้านเอ่ยถามสิ่งใด เจียนั่วกลับคว้าข้อมือโม่จ้านวิ่งไปบนถนน จากนั้นหยุดลงในซอกเล็กแห่งหนึ่ง

       “...??” โม่จ้านที่เครื่องหมายคำถามเต็มหัวยังคงมองเจียนั่วด้วยสีหน้างุนงงอย่างหนัก บนใบหน้าเขียนไว้ด้วยคำว่า ‘ขอคำอธิบาย’

       “ที่นี่คือซอกทางตัน คริสตัลบันทึกภาพบนตรอกมิอาจส่องมาถึงที่นี่” เจียนั่วหันกลับไปมองด้านนอก “เจ้ามิได้กำลังรอโอกาสหนีมาโดยตลอดงั้นหรือ?”

       “เอ่อ นับว่าใช่กระมัง” โม่จ้านรู้สึกคลำหาสมองมิเจออยู่บ้าง ถึงแม้การออกจากเมืองจะต้องวางแผนการลับๆ แต่กระนั้นก็ไม่จำเป็นต้องวิ่งมาคุยกันถึงที่นี่กระมัง?

       แววตาของเจียนั่วเอาจริงเอาจัง เขาถอนหายใจเสียงเบา ตามด้วยรีบกุมมือโม่จ้านไว้มั่น “จะช่วยเจ้าให้หลุดพ้นจากคนเหล่านั้นอย่างแน่นอน”

       โม่จ้านสัมผัสได้ว่าคล้ายกับมีบางสิ่งไม่ถูกต้อง ทว่าความหวังดีจะต้องมิผิดอย่างแน่นอน “อืม ขอบใจเจ้า เพียงแต่เห็นทียามนี้คงจะเป็นไปมิค่อยได้กระมัง”

       เจียนั่วส่ายหน้า ใช้แววตาแน่วแน่จดจ้องโม่จ้าน “ไม่ ยามนี้เป็นโอกาสที่ดีที่สุด ตามข้ามา”

       โม่จ้านงุนงงขั้นสุดเสียแล้ว สถานการณ์และน้ำเสียงที่มิต่างกับกำลังหนีตามกันเช่นนี้มันคืออันใด?

       “ข้ายังมีของที่ทิ้งไว้ที่นั่น จำต้อง--- อุ๊บ อา? ”

       โม่จ้านยกมือขึ้นเล็กน้อยเพื่อแสดงออกถึงการคัดค้าน ผลคือเอ่ยยังมิทันจบกลับถูกชุดเกราะที่เจียนั่วโยนให้กระแทกเสียจนซวนเซ

       “เจ้าสวมมันเสียก่อน ข้าจะไปนำมาให้ บอกข้ามาว่ามีสิ่งใดบ้าง” เจียนั่วเอ่ยพลางเดินออกไปข้างนอก “เจ้าอาจจะถูกจับตาดูอยู่ จะเผยโฉมหน้ามิได้เด็ดขาด”

       นึกมิถึงว่าจะถูกหาตัวเจอแล้ว?!

       อารมณ์ของโม่จ้านแปรเปลี่ยนเป็นตึงเครียดระดับสูงทันที เห็นทีคงไม่ไปมิได้เสียแล้ว