“ไอ้เอก ฟื้นได้แล้ว” หมอวัฒน์พูดกระซิบที่หูของเอก ที่หน้าจอมันขึ้น” GAME OVER” แล้ว
อุปกรณ์ต่างๆ ได้ถูกปลดออกมาจากร่างกายของเ้าเอก หมอวัฒน์รอลุ้นหลายชั่วโมงแล้ว ตามทฤษฎีแล้วเมื่อไม่มีการส่งคลื่นเข้าไนร่างกายคนแล้ว ประสาทความรู้สึกในสมองจะเริ่มทำงานทำงานเองได้ แต่โฮโมนที่จะไปกระตุ้นประสาทยังไม่ได้ผล หมอวัฒน์จึงต้องฉีดยากระตุ้นอย่างเข้มข้นเท่าที่ร่างกายของเ้าเอกจะรับได้ เข็มที่สองแล้วดูเหมือนหนึ่งชั่วโมงต่อมาลูกตาภายในเปลือกตาเริ่มขยับเหมือนประสาทเริ่มทำงาน เมื่อหมอวัฒน์เห็นเ้าเอกค่อยๆ ลืมตาขึ้น
“ไอ้เอก ไอ้เอก ตื่นแล้วหรือ” หมอวัฒน์ะโลั่น
“ผมฝันเห็นแม่นั่งร้องไห้หาว่าข้าหายตัวไป ผมพูดกับน้องสาวว่าช่วยไปบอกแม่ทีเสร็จธุระแล้วจะกลับบ้านไปหา แต่ว่าผมมาทำอะไรที่นี่ แล้วคุณเป็ใคร” เ้าเอกสะลึมสะลือ
“หมอวัฒน์เพื่อนเอ็งไง จำไม่ได้หรือ” หมอวัฒน์พูดเสียงสูงหนักแน่น จนเ้าเอกจ้องหน้าอยู่นาน
“เอ็งมาร่วมทำโปรเจกกับข้า"ชี่อ” BLOOD BRAIN WAVE เกี่ยวกับเจาะเวลาทะลุมิติประวัติศาสตร์ไง”
“แล้วข้ามานอนที่นี่นะหรือ”
“ใช่ ตอนแรกเอ็งก็นั่ง แต่ค่อยๆ ปรับให้เอ็งนอนลง”
“แล้วข้านอนไปกี่วันแล้วนี่”
“นอนไปสามวันแล้ว ข้าฉีดน้ำเกลือให้ผสมสารบำรุงร่างกายเข้าไปด้วย กลัวว่าเอ็งจะไม่ฟื้นคืนมา”
“แม่ข้า ทางบ้านคงเป็ห่วงแน่เลย ยังไม่ได้ติดต่อกลับไปเลย ขอโทรศัพท์ให้ข้าติอต่อทางบ้านหน่อยสิ” หมอวัฒน์จึงยื่นโทรศัพท์ให้เ้าเอก
"อัลโหล น้องเล็ก พี่เอกเองนะ”
“พี่ทำไมไม่โทรมา ทางบ้านเป็ห่วงพี่แย่เลย แม่กินไม่ได้ นอนไม่หลับ ร้องไห้แย่เลย เราเลยช่วยกันปลอบว่าพี่ไปทำงานต่างประเทศ ยังโทรมาไม่ได้”
“โอเคงั้นเดี๋ยวพี่โทรไปหาแม่นะ อยู่กับใคร ขอเบอร์โทรหน่อย” .....
หลังจากโทรคุยกับแม่เรียบร้อย เ้าเอกตกลงรับเงินก้อนโต...เอาไปจ่ายหนี้ แล้วขอกลับบ้าน
“โชคดีนะไอ้เอก” ในใจของหมอวัฒน์คิดว่า เื่ราวในวีอาร์ถูกบันทึกไว้เรียบร้อยแล้ว ตามรอยพระทองคำอาจนำไปสู่แหล่งแร่ทองคำในอนาคต
3K
