ณ หมู่บ้านแห่งหนึ่งในชนบทอันห่างไกลมีสตรีนางหนึ่งยืนนิ่งสงบเฉกเช่นน้ำในบึงตรงหน้านาง สีหน้านางแลดูหมองคล้ำ ใบหน้านางมีร่องรอยตามกาลเวลาแต่สิ่งเหล่านี้ก็ไม่อาจบดบังความงามของนางได้ มวยผมที่เคยเกล้ามวยไว้ถูกปล่อยออกเหมือนเป็การปลดปล่อยตัวเองจากกฎเกณฑ์ต่างๆที่รัดตัวนางจนแทบหายใจไม่ออก
สตรีผู้นี้ชื่อ‘จางฟางเหนียง’ นางจางอายุ 30 ปี นางทนมาพอแล้วกับความล้มเหลวในชีวิตความทุกข์ที่ประดังเข้ามานั้นเกินกว่านางจะทนไหวอีกต่อไป บิดามารดาและน้องชายนางจากไปหมดแล้วเหลือแค่นางกับสามีสองคน
นางจางเป็สตรีที่งามที่สุดในหมู่บ้านแห่งนี้แม้นางจะไม่งามล่มเมืองแต่ก็ถือว่าเป็หญิงงามที่โดดเด่นนางหนึ่งบิดาของนางเสียชีวิตตอนนางอายุใกล้ครบ 15 ปีทำให้ไม่มีใครดูแลที่นา ส่วนน้องชายนางก็ร่างกายอ่อนแอเกินกว่าจะทำนาได้มารดานางจึงแต่งเขยเข้าบ้าน โดยดูจากสินสอดที่ฝ่ายชายจัดมาให้ตอนนั้นเองที่สามีนางล่าหมีตัวโตมามอบให้หนึ่งตัว มารดานางจึงตอบตกลงไปหลังแต่งงานไม่นานมารดาและน้องชายนางก็เสียชีวิต
นางอยู่ร่วมกับสามีมาร่วม 15ปี แต่ก็ยังไม่มีบุตรสักคนแต่สิ่งที่เหมือนฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้นางทนไม่ไหวอีกต่อไปคือสามีของนาง ‘พี่หม่าต้าน’ บุรุษผู้นี้ดีแทบทุกเื่ เสียอย่างเดียวคือ'เื่บนเตียง' สามีนางเป็นายพรานที่ร่างกายบึกบึนดั่งม้าป่าไปเสียทุกส่วนแถมยังมีความกำหนัดที่ถี่จนนางแทบทนไม่ไหว จะเรียกว่าเื่บนเตียงก็ไม่ถูกเสียทีเดียวเพราะมันเกิดนอกเตียงก็บ่อยครั้ง หากวันไหนไม่ได้หลับนอนกับนางเกิน 3 ครั้งบุรุษผู้นี้คงไม่คลายกำหนัดทุกท่วงท่าในการเสพสังวาสก็ทั้งรุนแรงและทรมานนางเหลือเกิน แถมทุกครั้งยังจบอย่างรวดเร็วจนนางไม่เคยไปถึงจุดนั้นเลยสักครั้ง
ต้องโทษชุนกงถูเล่มนั้น(หนังสือภาพวาดการเสพสังวาส)ที่มารดาของนางแอบใส่ไว้ในกล่องเครื่องประดับของนางก่อนวันแต่งงานเพื่อขับไล่สิ่งชั่วร้ายสามีนางไปพบเข้าโดยบังเอิญไม่นานหลังจากแต่งงานกันจากนั้นทุกท่วงท่าในตำราเล่มนั้นก็ถูกงัดเอามาใช้กับนางอย่างเคี่ยวกรำ นางอยากขัดขืนสามีแต่บิดานางสั่งสอนมาจนนางฝังจำว่าสตรีที่ดีต้องยึดตามหลักสามเชื่อฟังสี่จรรยาห้ามขัดใจสามีในเื่แบบนี้เป็อันขาด และนางอยากเผาตำราเล่มนั้นนักแต่ก็ทำไม่ลงเพราะมันเป็ของดูต่างหน้ามารดา่แรกนางก็ยอมทนสามีเพราะนางอยากได้ลูกชายตัวอ้วนๆมาคอยสืบทอดวงศ์ตระกูลแต่นานเข้าก็ไม่มีสักที นางจึงหมดหวังในที่สุด
นางเหม่อมองท้องฟ้าที่เริ่มตั้งเค้ารอเป็ฝนเป็ครั้งสุดท้ายแล้วนางก็กระโจนลงไปในบึงแห่งนั้น
'หนาวจัง ทรมานจัง ไม่เอาแล้ว ข้าไม่อยากตายแล้ว' นางเกิดนึกเปลี่ยนใจขึ้นมาแต่โชคไม่เข้าข้างนางข้อเท้านางติดกับอะไรบางอย่าง นางนึกเสียใจที่คิดสั้นแบบนี้แต่โลกนี้ก็ไม่มียาแก้ความเสียใจ มันไม่อาจย้อนคืนได้แล้ว นางทรมานอย่างแสนสาหัส ก่อนที่จะขาดใจนางรู้สึกเหมือนิญญานางลุกโชนไปเป็ไฟ ล่องลอยสู่เบื้องบน แล้วดับหายไปในอากาศ กลับสู่ความว่างเปล่า..
4K
