ยอดเซียนย้อนเวลากลับมาเป็นปะป๊า

บทที่ 44 ชีวิตนี้ผมต้องตอบแทนเขา

ห้องนอนชั้นสองของวิลล่า 

หานรั่วเสวี่ยเพิ่งจัดการธุระของบริษัทเสร็จ เธอกำลังเตรียมตัวอาบน้ำและเข้านอนก็ได้รับสายโทรศัพท์จากเฉินเป้า

ปกติเฉินเป้าจะไม่ติดต่อเธอโดยตรง โดยเฉพาะในเวลาดึกขนาดนี้ แน่นอนว่าต้องมีเรื่องเกิดขึ้นแน่

เมื่อสายถูกเชื่อมต่อ เธอก็ได้ยินข่าวที่ทำให้ตกใจ เดิมทีอยากจะสอบถามให้ชัดเจนว่าเกิดอะไรขึ้น แต่สุดท้ายอีกฝ่ายก็วางสายไปเสียก่อน

หลังจากตระหนักถึงสถานการณ์เร่งด่วน หานรั่วเสวี่ยก็รีบโทรหาหลิงอี้ แต่ปรากฏว่าอีกฝ่ายปิดเครื่อง

เธอลุกขึ้นวิ่งไปที่โรงรถทันที ในขณะเดียวกันก็ยังโทรหาหลิงอี้ต่อ

แต่เพราะรีบเกินไป จนรองเท้าแตะของเธอหลุด แต่เธอไม่สนใจแล้วรีบวิ่งเข้าไปในโรงรถด้วยเท้าเปล่า ก่อนจะเหยียบคันเร่งขับรถปอร์เช่พุ่งขึ้นไปบนเขาเยว่ลู่

เส้นทางบนภูเขาที่ปกติใช้เวลาสิบกว่านาที แต่หานรั่วเสวี่ยใช้เวลาเพียงเจ็ดแปดนาทีก็ถึงแล้ว

หลังลงจากรถ เธอไม่สนใจก้อนหินบนพื้น แล้ววิ่งเท้าเปล่าไปทุบประตูใหญ่ทันที

หลิงอี้กำลังฝึกบันทึกกลืนฟ้าอยู่ในห้องรับแขก เมื่อได้ยินเสียงก็หยุดการฝึกและไปเปิดประตู

"มีอะไร?"

"เฉินเป้าบอกว่าคุณฉีกำลังมีปัญหา พวกเขาไม่สามารถช่วยเธอได้" หานรั่วเสวี่ยพูดสั้น ๆ "ขึ้นรถ ฉันจะพาคุณไป..."

เธอยังพูดไม่ทันจบประโยคก็เห็นหลิงอี้วิ่งไปยังหน้าผาอย่างบ้าคลั่ง แล้วกระโดดลงไปจากยอดเขาอย่างไม่ลังเล!

เธอตกใจรีบวิ่งตามไป ผลคือเห็นหลิงอี้ลงพื้น สร้างหลุมขนาดใหญ่ที่เชิงเขา แล้ววิ่งไปยังทิศชานเมืองโดยไม่รีรอแม้แต่น้อย

หานรั่วเสวี่ยกังวลว่าฉีซืออวิ๋นและเสี่ยวเสี่ยวจะเกิดเรื่อง เธอไม่สนใจเท้าที่เป็นแผล แล้วสตาร์ทรถอีกครั้ง หลังจากเลี้ยวอย่างสวยงามก็พุ่งตรงลงไปข้างล่างเขาทันที

ในเวลาเดียวกัน เธอก็โทรหาปู่ไปด้วย

หานยวนน่าจะนอนหลับไปแล้ว โทรครั้งที่สองถึงได้รับสาย

"คุณปู่ มีคนทำร้ายภรรยาของอาจารย์หลิง ปู่อู๋และคนอื่น ๆ ก็ห้ามเขาไม่ได้"

"อะไรนะ?!" เสียงของหานยวนดังขึ้น ได้ยินความโกรธในน้ำเสียง "สารเลว! คิดว่าตระกูลหานไม่มีคนแล้วเหรอ  

หานเทา เรียกคนมารวมตัว ตามฉันไป..."

หานยวนวางสายโทรศัพท์ หานรั่วเสวี่ยไม่ได้ถามแผนการของคุณปู่อีก แต่โยนโทรศัพท์ทิ้ง แล้วมุ่งสมาธิกับการขับรถ

------

บริเวณประตูหลังของหมู่บ้าน ท้องฟ้ามีดวงจันทร์สีเงินสว่าง พื้นดินปกคลุมไปด้วยหิมะขาวโพลน

อู๋เฉียนใช้ฝ่ามือเหล็กต่อสู้กับหยวนเทียนกังมาสิบกว่าท่า กระทั่งจับจังหวะได้ จึงตบอกหยวนเทียนกังอย่างแรง

เมื่อได้ยินเสียงดัง ปั้ก! อู๋เฉียนพลันยินดี คิดในใจว่า โดนหมัดนี้แล้ว แม้แต่ร่างกายที่แข็งแกร่งราวกับเหล็กก็ต้องได้รับบาดเจ็บแน่นอน!

แต่เขายังไม่ทันได้ยินดี หยวนเทียนกังกลับดูเหมือนไม่เป็นอะไร ตวัดหมัดใส่เขาอย่างแรง จนร่างของเขาพุ่งออกไปกระแทกพื้นจนเกิดหลุมลึก

"เป็นไปไม่ได้!" อู๋เฉียนมีเลือดซึมออกจากมุมปาก เบิกตากว้างด้วยสีหน้าที่ไม่อยากเชื่อ "นายเป็นใครกันแน่?"

"เดิมทีเป็นเพียงแขกของโลกนี้ ไม่เชื่อในภูตผีหรือพระพุทธเจ้า ชาตินี้เต็มไปด้วยความฝันอันวิจิตร เป็นชายชราในเสื้อกันฝนที่เมืองฉงโจว" หยวนเทียนกังดึงเสื้อกันฝนบนไหล่ พูดด้วยน้ำเสียงที่ไร้ความยินดีหรือเศร้า

"..." เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ดวงตาของอู๋เฉียนแทบจะถลนออกมา "คุณ… คุณคือหยวนเทียนกังแห่งเมืองฉงโจว!? ผู้ที่ฝึกฝนทั้งภายในและภายนอก มีพลังกำลังแต่กำเนิด และเชี่ยวชาญในการสังหารผู้ฝึกยุทธ์!?"

"เพิ่งจะรู้หรือ? ช่างโง่เขลาเสียจริง" หยวนเทียนกังกล่าวอย่างเฉยเมย

"ไม่น่าแปลกใจเลย ไม่น่าแปลกใจ..." หลังจากรู้ตัวตนของหยวนเทียนกัง อู๋เฉียนไม่มีแม้แต่ความอยากจะลุกขึ้น เขานั่งลงบนหลุมขนาดใหญ่ ส่ายหน้าพลางถอนใจ "ไม่น่าแปลกใจเลยที่ผมโจมตีแล้วคุณไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่นิดเดียว นี่คือความโง่เขลาของผมเอง"

"เมื่อยอมรับชะตากรรมแล้ว ก็จงฆ่าตัวตายเสีย เพื่อไม่ต้องทนทุกข์" หยวนเทียนกังกล่าวอย่างเย็นชา

เขาเคยเห็นผู้คนที่รู้ตัวตนของเขาแล้วพยายามฆ่าตัวตายมามาก เขาจึงไม่สนใจที่จะลงมือเองอีก

อย่างไรก็ตาม เขาเห็นอู๋เฉียนกลับส่ายหน้าและลุกขึ้นยืน ก่อนหน้านี้เขาไร้ซึ่งความมุ่งมั่น แต่ไม่รู้เพราะเหตุใดตอนนี้กลับมีพลังรบอย่างเต็มเปี่ยม

"การตายในมือของอาจารย์หยวนถือเป็นเกียรติของข้าในฐานะผู้ฝึกยุทธ์" อู๋เฉียนกล่าวพลางยกมือทั้งสองข้างตั้งท่าป้องกัน "แต่ผมยังไม่พร้อมตาย ผมต้องช่วยให้คุณฉีหนีรอด ดังนั้น แม้จะสามารถชะลอเวลาได้เพียงหนึ่งนาที แม้จะถูกทุบกระดูกทั้งร่าง ผมก็ยอม!"

บนใบหน้าสีดำของหยวนเทียนกังเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่เขาก็มีสีหน้าแน่วแน่ ยกหมัดขึ้นฟาดใส่อู๋เฉียนอย่างรุนแรง "ถึงเวลาตายแล้ว"

อู๋เฉียนเห็นหยวนเทียนกังโจมตีเข้ามาก็ไม่ได้สู้กลับแบบเดิมเหมือนก่อน เขาละทิ้งความคิดที่จะทำร้ายคู่ต่อสู้สาหัส แต่กางมือป้องรอบตัวแน่นหนา ตั้งท่าป้องกันอย่างเดียวโดยไม่โจมตี พยายามยืดเวลาออกไปให้นานที่สุด

ดังนั้นเมื่อเผชิญกับหมัดที่ฟาดมาของหยวนเทียนกัง อู๋เฉียนจึงผลักไปทางขวาด้วยมือซ้าย จากนั้นถอยหลังพร้อมกับรับหมัดด้วยมือขวา และดึงไปทางขวาต่อ เมื่อหมัดกระแทกถูกเขา มันจึงเบี่ยงเบนจากตำแหน่งหัวใจและตกลงที่อกด้านขวาแทน

อู๋เฉียนถูกกระแทกจนกระเด็นออกไปอีก คราวนี้ไม่ใช่แค่เลือดซึมที่มุมปาก แต่เป็นการกระอักเลือดสด ๆ ออกมา

คราวนี้เขาลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ไม่สนใจความเจ็บปวดบนร่างกาย เดินเข้าหาหยวนเทียนกังทันที - เขาไม่อาจถอยหลังได้อีก จำเป็นต้องยื้อหยวนเทียนกังไว้ให้แน่น

"เมื่อครู่ฉันใช้กำลังเพียงสี่สิบเปอร์เซ็นต์ ซี่โครงของนายก็หักแล้ว ถ้ายังทนต่อไป ซี่โครงจะแทงทะลุปอด นายจะทรมานยิ่งกว่าตายเสียอีก" หยวนเทียนกังเห็นเขาเดินเข้ามา จึงกล่าวตักเตือน "จงฆ่าตัวตายเสีย จะได้ไม่ทรมาน"

"เฮอะ ๆ..." อย่างไรก็ตามอู๋เฉียนกลับยิ้มกว้าง เผยให้เห็นฟันที่ถูกเลือดย้อมสีแดง แล้วหัวเราะว่า "รอไปก่อนเถอะ ถ้าทนไม่ไหวค่อยฆ่าตัวตายก็ไม่สาย"

"ดื้อรั้นเสียจริง!" หยวนเทียนกังแม้จะรู้สึกสะเทือนใจ แต่ก็ยกหมัดขึ้นฟาดใส่อู๋เฉียนอีกครั้ง

คราวนี้อู๋เฉียนวางมือทั้งสองข้างไว้ข้างหน้า รอให้หมัดนั้นโถมเข้ามา พยายามจับหมัดของหยวนเทียนกังด้วยแรงบีบจากสองข้าง แต่ผลคือ แม้จะสัมผัสกันได้ แต่กำลังของเขากลับไม่เพียงพอที่จะต้านทานหยวนเทียนกังได้เลย

เสียงตึงดังสนั่น อู๋เฉียนถูกกระแทกกระเด็นออกไป ระหว่างนั้นเขาก็พ่นเลือดสดออกมา ภายใต้แสงจันทร์ส่องสว่าง ภาพนี้ดูน่าพิศวงนัก

เมื่ออู๋เฉียนตกลงพื้น เขาหอบหายใจสองครั้งแล้วดิ้นรนลุกขึ้นยืน ก่อนจะได้ยินเสียงดังมาจากช่องอกอย่างชัดเจน เห็นได้ชัดว่ากระดูกซี่โครงหักมากขึ้นเรื่อย ๆ

"ยังไม่ยอมแพ้อีกหรือ?"

"รอก่อนนะ" อู๋เฉียนลุกขึ้นด้วยความยากลำบาก สีหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

หยวนเทียนกังส่ายหน้าแล้วปรากฏตัวต่อหน้าอู๋เฉียนในพริบตา

อู๋เฉียนเห็นดังนั้นจึงตวัดมือออกไป แต่ถูกหยวนเทียนกังจับข้อมือได้อย่างง่ายดาย เขาบิดเพียงเล็กน้อย กระดูกแขนของอู๋เฉียนก็หักทันที

"อ๊าก!" ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทำให้อู๋เฉียนร้องครวญครางมองฟ้า

แต่ในไม่ช้าเขาก็กัดฟันและอดทนต่อความเจ็บปวด งอแขนที่หักกลับไปในทิศทางตรงกันข้าม พร้อมเคลื่อนตัวไปด้านหลังของหยวนเทียนกัง ใช้มืออีกข้างรัดคอของเขา แล้วใช้เท้าทั้งสองข้างรัดขาของหยวนเทียนกัง พยายามยึดเขาไว้กับที่

"เฮ้อ..." หยวนเทียนกังเห็นสถานการณ์เช่นนั้นจึงถอนหายใจออกมาคราหนึ่ง แล้วถามว่า "สุดท้ายแล้วก็หนีไม่พ้นความตายอยู่ดี เหตุใดจึงดิ้นรนถึงเพียงนี้ ทนทุกข์ทรมานมากมายเช่นนี้ไปทำไมกัน"

หลังจากพูดจบ หยวนเทียนกังเพียงขยับตัวครั้งหนึ่ง อู๋เฉียนที่รัดตัวเขาก็ราวกับกระดาษแผ่นบาง กระเด็นออกไปแล้วตกลงบนพื้นอย่างแรง กระอักเลือดออกมาไม่หยุด

แขนและขาทั้งสองข้างของเขาถูกหักสะบั้น

แต่เขาก็กลั้นความเจ็บปวดอย่างสาหัส ใช้ศีรษะดันพื้น ดิ้นรนพยายามลุกขึ้นยืน

น่าเสียดายที่ขาทั้งสองข้างของเขาหักแล้ว แม้จะพยายามยืนก็เพียงแค่ใช้เข่าตั้งอยู่บนพื้น ดูราวกับกำลังคุกเข่าเท่านั้น

แต่อู๋เฉียนก็ยังมีความกล้าหาญมากกว่าคนที่ยืนอยู่หลายคน!

หยวนเทียนกังเห็นดังนั้นก็รู้สึกประหลาดใจ จึงถามว่า "อยู่ในสภาพนี้แล้ว ยังไม่คิดจะฆ่าตัวตายอีกหรือ?"

เพียงเห็นอู๋เฉียนใช้สุดกำลังยกแขนที่หักขาด สายลมเย็นพัดแขนโยกไปมา แต่ใบหน้าของอู๋เฉียนกลับแน่วแน่ "รอก่อน"

"..." หยวนเทียนกังขมวดคิ้ว คิดไม่ออกว่าอู๋เฉียนกำลังยึดมั่นอะไร ช่างแตกต่างจากคนที่เขาเคยพบมาอย่างสิ้นเชิง เขาจึงเอ่ยถามว่า "รู้ดีว่าไม่มีหวังที่จะชนะ แต่ยังดิ้นรนทำไมกัน?"

"นายท่านมีพระคุณกับผม เขารักษาอาการบาดเจ็บของนายท่าน และช่วยชีวิตนายท่านของผมไว้ ชีวิตนี้ผมต้องตอบแทน"