“ได้ แกอยากโดนไล่ออกมากใช่มั้ย ถ้าอย่างนั้นก็เตรียมเก็บข้าวของออกไปจากบ้านพักของแกได้เลย”
“หึหึ...” เสียงเข้มหัวเราะในลำคอ
“ผมขอเหตุผลได้มั้ยครับว่าทำไมผมถึงควรจะถูกไล่ออก”
“นายยังจะกล้ามถามอีกหรอ”
“แล้วมันอะไรหรอครับ”
หลินเชิดหน้าขึ้น ก่อนจะจ้องมองไปยังร่างสูงทึนทึกด้วยสายตาที่ตัดสิน แขนเรียวกอดกันอยู่ที่อก จากนั้นจึงพ่นน้ำเสียงดูถูกออกมาชุดใหญ่
“ก็เพราะแกไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงยังไงล่ะ รู้ไว้ซะบ้างว่าตรงนี้มันเป็ที่ทำงาน ไม่ใช่ซ่องที่แกชอบมาขอเบิกเงินออกไปเที่ยวเล่น”
“เจ้หมายถึงอะไรหรอครับ”
“นี่แก.....จะมากไปแล้วนะ”
“ก็ผมไม่เข้าใจจริงๆ”
ชายหนุ่มเล่นคำ แววตาของมันไม่มีความกลัวเลยสักนิด แถมยังยิ้มเยาะราวกับว่าตัวเองเป็ผู้ชนะ
“ก็เพราะว่าแก.......มาทำเื่ลามกกับเลขาของฉันในสถานที่ทำงานน่ะสิ แบบนี้มันชัดพอหรือยัง”
“อ๋อ.......อย่างนี้นี่เอง”
“คราวนี้ก็ไสหัวออกไปจากที่นี่ได้แล้ว”
“แต่....เท่าที่ผมจำความได้.....เื่ลามกที่ว่า.....เจ้ก็ดูจนจบไม่ใช่หรอครับ”
“......!!!”
ดวงตาเรียวคมของหลินเบิกกว้าง เธอกลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัว อยู่ๆ ภาพในอดีตก็ฉายขึ้น นอกจากเธอจะดูลีลาสวาทของไอ้ธันดาจนจบแล้ว เธอยังแอบช่วยตัวเองข้างขอบประตูอีกด้วย!
“กะ....แกหมายความว่ายังไง”
“ก็หมายความตามที่ผมพูดนั่นแหละครับ”
“ฉะ....ฉันเนี้ยนะจะอยากดูคนชั้นต่ำอย่างแก จะมากเกินไปแล้วนะ”
“หึหึ....ผมกับเจ้ก็ระดับเดียวกันนั่นแหละครับ ไม่อย่างนั้นเจ้จะกล้าอ้าขาเกี่ยวเบ็ดช่วยตัวเองในห้องทำงานหรอ”
“......”
จู่ๆ หลินก็รู้สึกเหมือนวูบไปชั่วขณะ ใบหน้าของเธอชาไร้ความรู้สึก ริมฝีปากอวบอิ่มสั่นระริก เธอจ้องไปยังสายตาดุดันนั้น รอยยิ้มที่ผุดขึ้นมาทำให้รู้ว่ามีคนเห็นเหตุการณ์เื่วันวานโดยที่ไม่ทันรู้ตัว!
“กะ...แกพูดเื่อะไร!”
“จะให้ผมเปิดหลักฐานให้ดูหรอครับ”
ไอ้ธันดายิ้มหื่น จากนั้นมันจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโชว์ จากนั้นไม่นาน เจ้สาวเ้าของโรงสีก็ถึงกับตาถลุง ขาของเธออ่อนฮวบ สีหน้าที่บ่งบอกถึงความสุขกำลังอ้าขาพาดไว้บนโต๊ะ มือเรียวล้วงลงไปใต้ง่ามอย่างไม่อายฟ้าอายฝน การกระตุกร่างตอนเสร็จสมมันทำให้หลินรีบคว้าโทรศัพท์จากมือไอ้ธันดามาอย่างรวดเร็ว!
เพล้งงง!!!
หน้าจอที่กระทบกับผนังปูนแตกเป็เสี่ยงๆ ...ภาพที่เคยเคลื่อนไหวตอนนี้ดับมืดไปพร้อมกับโทรศัพท์ที่ได้พังทลายลง
“นี่แก.....”
“โถ เจ้....กว่าผมจะเก็บเงินซื้อได้ รู้มั้ยว่าผมต้องทำงานเท่าไหร่”
เสียงเข้มกล่าวขึ้น พร้อมกับเดินมาข้างหน้าด้วยสายตาทะลุทะลวง เรียวขาที่สั่นเครือเห็นอย่างนั้นก็ต้องรีบก้าวถ่อยหลังกลับอัตโนมัติ ในตอนแรกที่ได้เห็นภาพตัวเองในโทรศัพท์ของไอ้ธันดา หลินก็รู้สึกโกรธเป็ฟืนเป็ไฟ แต่พอได้ยินน้ำเสียงและแววตาก้าวร้าวของมันตอนนี้...หัวใจของเธอก็สั่นกลัวอย่างไม่ทราบสาเหตุ!
“แก....แกอยากได้เงินเท่าไหร่ ฉัน.....ฉันให้ได้.....ฉันจ่ายให้แกไปซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่ได้อีกเป็ร้อยเป็พันเครื่อง”
“ใครมันจะสนเื่เงินกันวะ”
แผ่นหลังระหงถ่อยมาชนผนังห้องจนหนีไปไหนไม่ได้ หลินเงยหน้าจ้องไปยังร่างสูงใหญ่ที่อยู่้า เธอตัวสั่นเครือราวกับลูกนกตกน้ำ
“ถ้าเจ้ไล่ผมออกด้วยเหตุผลนั้น คนอื่นก็จะรับรู้เหมือนกันว่าเจ้ทำอะไรบ้าง”
“นี่....นี่แกขู่ฉันหรอ”
“เจ้คิดว่าผมจะเก็บของชั้นดีไว้แค่โทรศัพท์เครื่องเดียวหรือไง”
“....”
“ถ้าเกิดว่าเฒ่าแก่รู้ว่าภรรยาแอบมาช่วยตัวเองในสำนักงาน เขาจะคิดยังไงกันนะ”
“แก.....อย่านะ”
“ผมไม่ทำอย่างนั้นหรอก........เื่นี้เราตกลงกันได้”
มือสากกร้านของไอ้ธันดาลูบไปตามหัวไหลลงมายังเรียวแขน สายตาของมันจ้องไปยังลูกแตงโมั์ที่ซุกซ่อนอยู่ในเสื้อรัดรูปด้วยความกระหาย
“ผมสงสารเจ้นะ....ยังสาว ยังสวย ไม่น่ามีผัวแก่แบบนั้นเลย”
“แก..อื้อ....แกจะทำอไร”
“ถามได้.....ผมก็จะช่วยเจ้ให้พ้นทุกข์ยังไงล่ะ!”
“อื้อออออออออ!!!!”
ร่างของเจ้เ้าของโรงสีดิ้นไปมาบนพื้น...ปากของเธอโดนมือหนาอุดไว้ไม่ให้ส่งเสียง ก่อนที่มืออีกข้างจะขย้ำล้วงเกินไปยังเต้าบวมนูน ไอ้ธันดาทำการกอบโกยความนุ่มด้วยความสนุกมือ เรี่ยวแรงกำยำของคนงานล็อคร่างระหงเอาไว้แน่น ไม่มีทางไหนเลยที่หลินจะหนีไปจากใต้วงแขนแกร่งของมันได้!
“อื้อออ อื้ออออ”
“อยู่เฉยๆ สิครับ เดี๋ยวผมจะทำให้เจ้มีความสุขเอง!”
“ปล่อย ปล่อยฉันนะ อ๊างงงง”
มือหนาล้วงลงไปใต้กางเกงผ้ารัดรูปอย่างง่ายดาย ทันทีที่นิ้วจ้วงลึกทแยงเข้าไปในเนินโหนก เรียวขาระหงก็เหยียดตรง ใบหน้าสวยหวานเชิดขึ้นฟ้า ก่อนจะกระตุกตัวไปตามแรงนิ้วที่บดขยี้อยู่บนเม็ดเสียว!
“แฉะมากขนาดนี้เลยหรอครับ”
“อ๊างงง หยุด หยุดนะ อื้มมมม”
2K
