ตอนที่ 3: เผชิญหน้ากับเงา
`
คืนนั้นผมกลับไปที่บ้านร้างอีกครั้ง
ไม่รู้ว่าเป็ความบ้าบิ่นหรือแรงดึงดูดจากสมุดบันทึก
แต่ทุกก้าวที่เดินเข้าไปเหมือนมีใครคอยผลักให้ผมลึกเข้าไปในความมืด
เสียงกระซิบดังขึ้นทันทีที่ผมเปิดประตู
ครั้งนี้มันชัดเจนกว่าเดิม ราวกับอยู่ข้างหู
“ช่วยพวกเรา… ก่อนที่เวลา… จะกลืนกินเราไป”
ผมพยายามไม่หวั่นไหว ก้าวไปยังห้องโถง
แสงจันทร์ลอดเข้ามาเป็เส้นบาง ๆ ตัดกับความมืด
และนั่นเอง… เงาหลายร่างเริ่มปรากฏขึ้นตรงกำแพง
พวกมันไม่ใช่ิญญา แต่ก็ไม่ใช่คนจริง
ร่างกายพร่าเลือนเหมือนภาพสะท้อนในน้ำ
บางคนเป็เด็ก บางคนเป็ชายหนุ่มหญิงสาว
ทุกคนมีดวงตาว่างเปล่า… เหมือนถูกดูดกลืนไปแล้วครึ่งหนึ่ง
หนึ่งในเงาเดินเข้ามาใกล้
เสียงของมันไม่ใช่เสียงพูด แต่เป็เสียงก้องในหัวผม
“เราติดอยู่… ระหว่างวินาทีที่ไม่สิ้นสุด
ทุกครั้งที่เครื่องทำงาน… เราถูกฉีกออกจากเวลา”
ผมตัวสั่นไปทั้งร่าง แต่สมุดบันทึกในมือกลับพลิกหน้าเองอีกครั้ง
ข้อความใหม่ปรากฏขึ้นด้วยหมึกสีดำเข้ม
“ห้องทดลอง… อยู่ใต้ดิน”
ทันใดนั้น เงาทั้งหมดหันไปทางเดียวกัน
เป็ทางเดินเล็ก ๆ ที่เชื่อมไปยังห้องเก็บของด้านหลังบ้าน
ผมรู้สึกเหมือนพวกมันกำลังชี้นำให้ผมไปต่อ
แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยคำถาม —
นี่คือการช่วยเหลือ… หรือการล่อให้ผมติดกับดักเดียวกับพวกมัน?
เสียงกระซิบดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็เสียงเดียวชัดเจน
“ถ้าไม่ใช่คุณ… ไม่มีใครอีกแล้ว”
ผมสูดหายใจลึก ก้าวไปตามทางเดินที่เงาชี้นำ
ทุกฝีเท้าดังก้องในความมืด
และผมรู้ทันทีว่า… สิ่งที่รออยู่ข้างหน้าคือความจริงที่อาจเปลี่ยนชีวิตผมไปตลอดกาล...?
Next>>>
`
2K
