(จบ) พลิกตำนานสามก๊ก

บทที่ 31 เล่าเจี้ยงผู้อัปยศ

การออกศึกครั้งแรกของผู้บัญชาการเล่า ในความคิดของคนอื่น มันคือความอัปยศ

ขอโทษสำหรับวาจาดูแคลนผู้อื่นทั้งหมดที่เขามีมาเสมอ

ตั้งแต่เปิดฉากโจมตีไปจนถึงสิ้นสุดการรบ เล่าเจี้ยงไม่ได้ขยับไปไหนเลย

เป็นฮองตงออกคำสั่งโจมตีแทนทั้งหมด

ใช่ว่าการร่วมรบและออกคำสั่งของเล่าเจี้ยงจะไม่จำเป็น ทว่าร่างกายของผู้บัญชาการหนุ่มอยู่เหนือการควบคุม สมองขาวโพลนไปหมด

ทั้งสองฝ่ายต่อสู้กันอย่างดุเดือด การตายอันน่าสลดใจ ล้วนสะท้อนอยู่ในดวงตาของเด็กหนุ่มสวมเกราะทอง

เขาตัวสั่นงันงก หวาดกลัวเกินกว่าจะลืมตามองสนามรบ

แน่นอน นี่เป็นการกระทำที่ขี้ขลาด!

หากมองตามหลักเหตุผล นี่เป็นเรื่องปกติ

อย่างไรเสียเล่าเจี้ยงอายุเพียงแค่สิบห้าปี และนี่คือการออกรบเป็นครั้งแรก

แต่มิอาจปลอบใจตัวเองเช่นนี้ได้ เขามีความทะเยอทะยานสูง จะไม่เข้มงวดกับตัวเองเหมือนคนธรรมดาได้อย่างไร?

เด็กหนุ่มสวมเกราะฝืนลืมตาขึ้นมา ดูยุทธภูมิสงครามที่น่าสลดใจ

ภาพแขนขาที่ถูกตัดขาด เนื้อเลือดสาดกระเซ็นไปทั่วทุกที่ สุดท้ายก็ทำให้ความองอาจของเล่าเจี้ยงพังทลายลง

เขาเริ่มอาเจียนเอาเป็นเอาตาย น้ำหูน้ำตาไหล ทำตัวเองขายหน้า!

ข้าจะรับมือกับภาพเช่นนี้ได้จริง ๆ หรือ?

หากไม่มีฮองตงกับคนอื่น ๆ บางทีข้าอาจถูกฆ่าตายไปแล้วใช่ไหม?

บางทีข้าก็ไม่จำเป็นต้องเข้าสนามรบด้วยตัวเองก็ได้ใช่ไหม?

เอี๋ยมเอ๋อร์ ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกิน…

เล่าเจี้ยงรู้สึกเศร้าหมองอย่างยิ่ง ความรุนแรงของภาพเบื้องหน้าทำให้เขาพังทลายอย่างสิ้นเชิง

มีเพียงทหารกลุ่มเล็ก ๆ ของฮองตงเท่านั้น ด้วยความกล้าหาญของเหล่าขุนพลกับคนอื่น ๆ การต่อสู้จึงจบลงอย่างรวดเร็ว

เตียนอุยผู้บ้าระห่ำรู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก เร่งนำหัวที่ตัดมาได้เอาความดีความชอบกับนายท่าน

แต่ไม่คิดเลยว่าเล่าเจี้ยงจะร่ำไห้… หนุ่มน้อยคร่ำครวญจนเสียงแหบแห้ง ตะโกนแทบขาดใจ ร้องไห้จนทหารทุกคนลืมเก็บกวาดสนามรบจนสิ้น

ฮองตงระงับความอยากพุ่งเข้าไปปลอบใจเอาไว้ และมองคุณชายด้วยน้ำตาคลอหน่วย

เล่าเจี้ยงไม่เพียงแต่เป็นผู้มีพระคุณเท่านั้น เขายังได้เฝ้าดูอีกฝ่ายเติบโตขึ้นมาอีกด้วย ทั้งสองจึงผูกพันต่อกันอย่างยิ่ง

บางทีนี่อาจโหดร้ายเกินไปสำหรับเด็กวัยสิบกว่าปีก็ได้ 

แต่ใครให้เจ้าเป็นเล่าเจี้ยงกัน? ความทะเยอทะยานของเจ้าลิขิตไว้ ให้มีภูเขาซากศพและสายธารเลือดต้องเหยียบย่ำ หลบหนีไม่พ้นหรอก!

นี่คืออุปสรรคที่เจ้าต้องข้ามผ่านไป พยายามเข้า ก้าวขาออกมาให้ได้!

เสียงร้องไห้ระงมค่อย ๆ แผ่วลง เล่าเจี้ยงเหนื่อยจนล้มหมดสติไป

เขาที่ไม่ได้ต่อสู้กลับเหนื่อยล้ามากกว่าเตียนอุยกับคนอื่น ๆ ที่ผ่านการนองเลือดมาเสียอีก

คุณชายมองไปที่ฮองตงกับคนอื่น ๆ ด้วยความอิจฉา… อิจฉาที่พวกเขาสามารถโลดแล่นไปมาในสนามรบได้อย่างเสรี โดยไม่คำนึงถึงชีวิตและความตาย

เด็กหนุ่มก็เกลียดตัวเองเช่นกัน เกลียดที่ตัวเองขี้ขลาดอ่อนแอ และไร้ความสามารถเช่นนี้!

มีแต่ร้องไห้ตัวสั่นเหมือนสตรี ทำตัวเป็นสาวน้อย!

หากซัวเอี๋ยมเห็นตัวเองเช่นนี้ คงผิดหวังมาก…

กองทัพโพกผ้าเหลืองมีอยู่ทั่วทุกหนทุกแห่งในที่ราบภาคกลาง และในไม่ช้าเล่าเจี้ยงก็เปิดฉากการรบครั้งที่สอง

แน่นอนว่า เขายังไม่พร้อมเหมือนเคย ทว่าสนามรบก็เป็นเช่นนี้ ไม่ใช่เกม ไม่มีตัวเลือกให้หยุดชั่วคราว

เล่าเจี้ยงยังคงอยู่ในสภาพไม่สู้ดีนัก ยังคงเฝ้าดูฉากการต่อสู้อันน่าสลดใจด้วยความขลาดกลัว

คราวนี้เขาไม่อาเจียน ไม่ร้องไห้ เพียงแต่ร่างกายยังคงแข็งทื่อ และสั่นเทาเหมือนเดิม 

บางทีข้าอาจจะค่อย ๆ คุ้นเคยกับมันแล้วก็ได้!

ใช่! ให้เวลาข้าอีกหน่อย ข้าต้องปรับตัวเข้ากับสนามรบได้แน่!

เล่าเจี้ยงสูดหายใจเข้าลึก ปลอบใจตัวเองผู้อ่อนแอ และพยายามให้กำลังใจ

"นายท่าน!"

เสียงของฮองตงขัดจังหวะความคิด เขาเคลื่อนสายตาไปมองพยัคฆ์เกาทัณฑ์

ภาพที่เห็นคืออีกฝ่ายลากทหารโพกผ้าเหลืองคนหนึ่งมาหา ก่อนจะเตะชายผู้นั้นอย่างรุนแรง

"นายท่าน คนผู้นี้คือผู้นำของกบฏโพกผ้าเหลือง เชิญนายท่านสังหารมันด้วยตัวเองเถิด!"

"นี่..."

เล่าเจี้ยงมองไปที่ฮองตงด้วยความลำบากใจ พลันรู้สึกว้าวุ้นขึ้นมา

ไม่ได้… ไม่ได้! ข้าลงมือทำได้ที่ไหนกัน!

ข้ายังไม่คุ้นเคยกับการมองพวกเจ้าฆ่าคน จะให้ข้าฆ่าเองแล้วหรือ!

เมื่อเห็นเล่าเจี้ยงไม่ไหวติง ไทสูจู้ก็ก้าวไปข้างหน้าอย่างเด็ดเดี่ยว

“นายท่าน ท่านลืมสิ่งที่ข้าเคยพูดไปแล้วหรือ?”

คุณชายหันไปมองใบหน้าของไทสูจู้ที่เต็มไปด้วยคราบเลือด ภาพฆ่าเสือพลันฉายชัดขึ้นมาในมโนสำนึก

“คุณชาย ฆ่ามันเร็ว แล้วท่านจะไม่หวาดกลัวอีกต่อไป”

เสียงสั่งสอนของไทสูจู้ดังก้องขึ้นในใจ

เล่าเจี้ยงเผยสีหน้าแข็งกร้าว กัดฟันแน่น พลางยกดาบใหญ่ขึ้น และฟันหัวผู้นำกลุ่มโพกผ้าเหลืองอย่างดุดัน!

สายตาของทุกคนเปลี่ยนจากความคาดหวังเป็นความผิดหวัง เพราะดาบใหญ่ของผู้บัญชาการหยุดอยู่เหนือคอของผู้นำกลุ่มโพกผ้าเหลือง

"อือ ๆๆ!"

ผู้นำกลุ่มโพกผ้าเหลืองที่ถูกมัดจนกลายเป็นบ๊ะจ่างพยายามดิ้นรนสุดชีวิต และก้มหัวขอความเมตตาไม่หยุด

เล่าเจี้ยงพยายามจับดาบใหญ่อย่างเต็มที่ แต่มือกลับสั่นอยู่กลางอากาศไม่หยุด เขาก้มหน้าหลับตาปี๋ แต่ไม่ว่าอย่างไรก็โน้มน้าวตัวเองไม่ได้

อ๊าก!!!

ทำไม! ทำไมข้าถึงทำไม่ได้!

ทำไมข้าถึงอ่อนแอไร้ความสามารถเช่นนี้ ความพยายามสิบกว่าปี ข้าทำไปเพื่ออะไร!?

ข้าที่เป็นแบบนี้จะเอาอะไรไปต่อสู้ในสนามรบ?

จะเอาอะไรมาช่วงชิงตัวตนในตำนานจากทุกสารทิศ?

จะเอาอะไรมาพิชิตใต้หล้า?

จะเอาอะไรมาปกป้องคนที่ข้ารัก!

เมื่อมองผู้นำกลุ่มโพกผ้าเหลืองที่ร้องขอความเมตตา หัวใจของเล่าเจี้ยงก็อ่อนลงอีกครั้ง ตั้งแต่ต้นจนจบเขาก็ยังมิอาจแกว่งดาบใหญ่ในมือได้

"นายท่าน..."

เสียงของฮองตงดึงดูดสายตาของผู้บัญชาการไปหาเหล่าทหารของตน เขามองเห็นบางอย่างจากแววตาของทุกคน

นั่นคือความผิดหวัง!

เล่าเจี้ยงตื่นขึ้นมากะทันหันราวกับรู้แจ้ง

คนทั้งสามตรงหน้าคือที่พึ่งพิงที่ใหญ่ที่สุดของเขา หากปราศจากความช่วยเหลือจากสามยอดขุนพล ตนก็ไม่กล้าเป็นผู้นำทัพเพียงลำพังแน่

ต้องฆ่าเท่านั้น!

แผ่นหลักของข้าแบกรับความปรารถนาของพวกท่านอยู่!

เล่าเจี้ยงไม่รู้ว่าไปเอาความกล้ามาจากไหน เหวี่ยงดาบลงทันที ดาบใหญ่ฟันเข้าที่คอของผู้นำกลุ่มโพกผ้าเหลืองทันใด

ทว่าไม่รู้เพราะเหตุใด เหวี่ยงดาบลงทีเดียวตัดหัวไม่ขาด แต่กลับปักค้างอยู่กึ่งกลางคอ

เลือดแดงฉานสาดกระเซ็นโดนใบหน้าเด็กหนุ่ม ก่อนมีเสียงกรีดร้องของเล่าเจี้ยงดังออกมา

"อ๊าก!"

เขาตกใจมากจนปล่อยดาบ ทรุดตัวนั่งลงกับพื้น แล้วถอยหลังไปไม่หยุด

ภาพตรงหน้าเขาทำให้วิญญาณของเล่าเจี้ยงล่องลอยไปอีกครั้ง ทั้งร่างสั่นสะท้านอยู่บนพื้น

"โอก..."

อาการอาเจียนเริ่มพะอืดพะอมขึ้นมา ตามมาด้วยการร้องไห้อย่างสะเทือนใจ

สามขุนพลยังคงไม่ก้าวเข้าไปปลอบโยน ทว่าความดูแคลนในสายตาเลือนรางลงไปบ้าง

ในที่สุดคุณชายก็เอาชนะความกลัว และกล้าก้าวออกมาครั้งแรก!