ตอน 6 เส้นทางไปหุบเขาโถ่วโตว
ระหว่างทางที่มุ่งไปหุบเขาโถ่วโตว...จิ้งิเหาะเหินอย่างสบายใจ มองทิวทัศน์รอบๆ
"หากเส้นทางไปหุบเข้าโถ่วโตวไม่เต็มไปด้วยอันตรายมากมายเช่นนั้นก็คงนับว่าเป็ดินแดนที่แสนงามดินแดนหนึ่ง"
"เ้าคิดอย่างข้าไหมปีศาจกระทิง"
ปีศาจกระทิงไม่ตอบ
จิ้งิคิดในใจ...
"ทิวทัศน์งดงามเช่นนี้หากข้าได้ชมมันกับป๋ายเหริ่นสือจะดีไม่น้อย "
แล้วก็เผลออมยิ้มออกมา... ทันใดนั้นก็รีบเร่งแรงเหาะพุ่งไปข้างหน้า
ถึงปากทางเข้าหุบเขา...
จิ้งิคิดในใจ...
"หุบเขาโถ่วโตวที่เต็มไปด้วยอันตราย...อันตรายยังงั้นหรอนี่มันนิทานหลอกเด็กชัดๆ บัดนี้ข้ามาถึงปากทางเข้ายังไม่พบว่ามีอันตรายอันใด"
พูดยังไม่ทันขาดคำ พื้นดินหน้าหุบเขาก็ค่อยๆแตกระแหง แยกออกเป็ส่วนๆั์ก็ผุดออกมาจากพื้นดิน ร่างใหญ่โต
ถือขวานดินขึ้นมาไล่ทุบจิ้งิ
"ฮ่าๆ ท่านรีบนิ่งนอนใจมากเกินไปท่านจิ้งิเป็ยังไงล่ะ นี่เพิ่งจะเริ่มต้นทางเข้าหุบเขา เราก็โดยไล่ทุบเสียแล้ว"
"หนวกหู!!! เ้าหุบปากไปเถอะน่า...เ้าปีศาจกระทิงขี้เซา"
ฮึบ ฟื้ดด ฟึบ!!!! เสียงจิ้งิะโหลบขวานของั์ร่างใหญ่
จิ้งิต่อสู้กำั์ร่างใหญ่อยู่นานกว่าจะหนีผ่านเข้าไปในหุบเขาได้สำเร็จ
(ั์ดินตนนั้นเป็ั์ผู้เฝ้าทางเข้าหุบเขา....)
เมื่อก้าวเท้าเข้าไปในหุบเขาได้ อันตรายก็ไม่ยอมเลิกรา เถาวัลย์พิษเข้ามาเกี่ยวขาจิ้งิ... มีพิษสีเขียวซึมออกมา
พิษนี้จะค่อยๆๆซึมเข้าร่างของผู้ที่ถูกรัดไม่นานจะเกิดอาการชาจนไม่สามารถขยับตัวได้ จนกระทั่งแข็งตายไปในที่สุด
โชคดีที่จิ้งิไหวตัวทัน ทันทีที่เถาวัลย์พันขาพิษยังไม่ทันได้ซึมเข้าร่างเขาก็รีบกำจัดมันซะ
จิ้งิต่อสู้กับเหล่าเถาวัลย์มหาศาลที่พุ่งออกมาจากมุมมืดรอบตัว...พุ่งตรงมาที่ร่างของเขา
มีเถาวัลย์เส้นหนึ่งกำลังจะพุ่งเข้ามาแทงจิ้งิจากด้านหลัง
วินาทีนั้นปีศาจกระทิงก็ออกมาจากร่างจิตของจิ้งิอัตโนมัติ
"โอ้วววว วู้ววว ข้าออกมาเองได้อย่างไรเนี่ย"
"รีบช่วยข้ากำจัดนี่ก่อนเถอะ"
ปีศาจกระทิงรีบทำลายเถาวัลย์ที่กำลังจะแทงจิ้งิจากด้านหลังนั้นซะ
"ปีศาจกระทิง...ท่านจะออกมาได้เองเมื่อข้าใช้กระแสจิตปลดปล่อยเ้า หรือเวลาที่ข้ามีภัยอันตราย ท่านจะออกมาเอง"
"ที่สุดๆไปเลย งั้นข้าขออยู่ช่วยเ้าก่อนนะอย่าเพิ่งรีบให้ข้ากลับเข้าไป"
"อืม ตกลง ตามนั้น "
ทั้งสองช่วยกัน.... กำจัดเถาวัลย์พิษจนสิ้นซากก่อนที่จะเดินทางต่อไปยังปลายยอดของหุบเขา
ซึ่งจุดสูงสุดของหุบเขา ตามตำราเล่าขานเล่าว่าเป็ที่หลบซ่อนจากพิภพของอั่วหลัวเหอ
ตลอดเส้นทางนั้น หลุนจิ้งิก็พบอันตรายแปลกๆนานับประการจนมิอาจบรรยายได้สิ้นสุด...
แต่จิ้งิก็ผ่านพ้นอันตรายมาได้ทุกเมื่อ เพราะพลังเวทย์ที่สูงส่งเป็เื่ยากที่จะมีผู้ต่อกรจิ้งิได้อีกทั้งยังมีเ้าปีศาจกระทิงบ้าพลังคอยช่วยเหลือ
ดังนั้นการเดินทางขึ้นไปยังจุดยอดหุบเขา เป็เื่ง่ายดายนัก
ทั้งสองใช้เวลาเดินทาง 3 วัน สามคืน ไปถึงจุดหมาย
จิ้งิกับปีศาจกระทิงแอบมองอยู่ปากถ้ำ.... เห็นพญาหงส์หยกอั่วหลัวเหอ ปีกสีฟ้าครามสลายพลิ้วไหว....ประกายแวววาวคล้ายมุกทะเล....ในตาเป็สีเขียวมรกต.. หงอนสีทองแววับจับใจ เป็สัตว์เทพที่สง่างามน่าเกรงขาม
"ปีศาจกระทิง... เอายังไงดีอั่วหลัวเหอ(พญาหงส์หยก) นางกำลังกกไข่ นางมีลูกน้อยข้าไม่อยากต่อสู้กับนางเลย"
"งั้นท่านก็ไม่ต้องทำร้ายนาง...."
จิ้งิครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เดินไปมาหน้าปากถ้ำ....
"อืม ข้าคิดออกแล้ว อั่วหลัวเหอ(พญาหงส์หยก)เป็สัตว์เทพในตำนาน...ตะบะต้องสูงส่งแน่ต้องสามารถรับกระแสจิตของข้าได้ "
"ปีศาจกระทิงเ้าเฝ้าข้าเอาไว้ให้ดีอย่าให้ผู้ใดรบกวนสมาธิญาณของข้า"
จิ้งิรีบนั่งสมาธิญาณ หน้าถ้ำ...ส่งกระแสเข้าไปสื่อสารกับอั่วหลัวเหอ (พญาหงส์หยก) ในถ้ำ...
ด้วยพลังปราณตะบะอันสูงส่งของอั่วหลัวเหอ (พญาหงส์หยก)ััได้ว่าจิ้งิไม่ได้หวังมาทำร้ายตน
อั่วหลัวเหอ (พญาหงส์หยก) ที่เลื่องลือว่าดุร้ายก็ไม่ได้มีท่าทีที่ดุร้ายต่อจิ้งิเลยแม้แต่น้อย
จิ้งิแปลกใจมาก จึงเอ่ยถามอั่วหลัวเหอ (พญาหงส์หยก)
"ข้าหลุนจิ้งิ ผู้สืบทอดตำแหน่งประมุก์ขอเสียมารยาทบุกเข้ามาในเขตแดนของท่าน "
"หวังว่าท่านอั่วหลัวเหอ (พญาหงส์หยก)ผู้าุโจะยินดีต้อนรับข้า"
อั่วหลัวเหอ (พญาหงส์หยก) ส่งกระแสจิตสื่อสารโต้ตอบกับจิ้งิ
"เชิญเ้าเข้ามาเถิด...ข้ามิได้ปรากฏกายบนแดนใดๆมานับหลายแสนปีแล้ว"
"ครั้งนี้นับว่าเป็เ้าที่มาปรากฏกายต่อหน้าข้า"
"หลุนจิ้งิขอเสียมารยาทถามท่านสักประโยค..."
3K
