พวกนักผจญภัยปฏิบัติต่อลีโอด้วยความเคารพอย่างยิ่ง พวกเขาดูตื่นเต้นที่เ้าหน้าที่ Virex ผู้ทรงเกียรติยอมร่วมภารกิจกับกลุ่มนักผจญภัยเล็กๆ อย่างพวกเขา
นักผจญภัยหัวโล้นมีชื่อว่า "เคย์" และคนที่มีผมหยิกชื่อว่า "เจย์" ซึ่งทั้งคู่เป็เด็กกำพร้าที่ถูกเลี้ยงดูมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเดียวกัน โดยมีเซนส์การตั้งชื่อที่แย่มาก
เคย์และเจย์เป็นักผจญภัยระดับ 'E' และสังกัดอยู่ในกิลด์ระดับ 'Bronze' ที่ชื่อว่า 'Mountain Warriors'
Mountain Warriors เป็กิลด์ขนาดเล็กที่มีสมาชิกไม่เกินหนึ่งพันคน และมีความเชี่ยวชาญในการรับภารกิจในพื้นทีู่เาสูง
เนื่องจากกิลด์ขาดแคลนกำลังคนอย่างรุนแรง แม้ว่าภารกิจการกำจัดหมาป่านี้จะเป็ภารกิจระดับ 'B' แต่กิลด์ก็สามารถส่งนักผจญภัยระดับ 'E' เพียง 5 คน และระดับ 'D' อีก 5 คน ไปทำภารกิจนี้เท่านั้น
โดยปกติ กำลังพลระดับนี้เพียงพอสำหรับทำภารกิจระดับ 'C' เท่านั้น แต่เนื่องจากกิลด์ขาดแคลนนักผจญภัยระดับสูง พวกเขาไม่มีทางเลือกนอกจากต้องรับภารกิจที่อันตรายเกินกำลังของพวกเขาเล็กน้อย...
เหล่านักผจญภัยหวังว่า เมื่อหมาป่าที่โตเต็มวัยและแข็งแกร่งกว่ากำลังหลับจำศีล พวกเขาจะสามารถทำภารกิจนี้ให้สำเร็จได้
อย่างไรก็ตาม หมาป่าหนุ่มที่เฝ้าระวังอยู่ กลับพิสูจน์ให้เห็นว่ายากที่จะรับมือมากกว่าที่พวกเขาคาดการณ์ไว้ ส่งผลให้พวกเขาสูญเสียพลสอดแนมที่มีเพียงคนเดียวในทีม
ลีโอที่ตั้งใจฟังสิ่งที่นักผจญภัยทั้งสองพูด เขาได้รับความรู้มากมายเกี่ยวกับโลกใบนี้และการทำงานภายในเกม
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่สำคัญที่สุดที่เขาได้เรียนรู้คือ แม้ว่าภารกิจนี้จะถูกจัดอันดับให้มีความยากระดับ 'B' แต่หากดำเนินการอย่างรวดเร็วและกำจัดหมาป่าหนุ่มที่เฝ้าระวังก่อนที่หมาป่าโตเต็มวัยจะตื่นจากการจำศีล ภารกิจนี้จะง่ายขึ้นมาก
หากปล่อยให้เวลาผ่านไปจนถึงสัปดาห์หน้า เมื่อหมาป่าที่แข็งแกร่งกว่าตื่นขึ้นมาจากการหลับใหล ภารกิจจะกลายเป็งานที่ยากยิ่งขึ้น
เวลาเป็สิ่งสำคัญ และจินตนาการอันสร้างสรรค์ของลีโอก็เริ่มคิดถึงสถานการณ์ต่างๆ เพื่อจัดการกับปัญหานี้
ในความคิดของเขา ลีโอจินตนาการถึงการแต่งตัวให้ เจย์ ดูเหมือน สเต็กเนื้อชิ้นโต และปกคลุมเขาด้วยน้ำมันหอมที่เย้ายวนที่สุด
เจย์จะต้องเต้นรำอยู่นอกเหมืองเพื่อดึงดูดหมาป่าทั้งหมดให้วิ่งไล่ตามเขา
เมื่อเจย์ล่อหมาป่าออกมาได้สำเร็จ ทีมที่เหลือก็จะสามารถเข้าไปในเหมืองและกำจัดหมาป่าที่หลับอยู่ได้
ส่วนเจย์จะใช้เถาวัลย์ที่ห้อยอยู่จากต้นไม้แกว่งตัวข้ามหน้าผา ปล่อยให้หมาป่าที่ไล่ตามมาตกเหวตาย...
มันเป็สถานการณ์ที่ดูเหมือนหลุดออกมาจากการ์ตูน ซึ่งแทบจะเป็ไปไม่ได้เลยในความเป็จริงถึง 99.99% แต่การได้คิดถึงสถานการณ์แห่งชัยชนะอันสมบูรณ์แบบแบบนั้นกลับทำให้ลีโอรู้สึกพึงพอใจอย่างมาก
“บอกหัวหน้ากลุ่มของพวกท่าน ให้เตรียมพร้อมสำหรับการบุกถ้ำหมาป่าพรุ่งนี้ ผมจะไปสำรวจถ้ำด้วยตัวเองในวันนี้ และกลับมาพร้อมแผนโจมตี
เนื่องจากผมได้รับค่าตอบแทนจากรัฐบาลอยู่แล้ว ผมจะไม่รับส่วนแบ่งของของรางวัลจากการเคลียร์ภารกิจนี้ แต่ผมจะพึ่งพาความช่วยเหลือจากพวกท่าน”
ลีโอกล่าวด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ซึ่งทำให้ทั้งเคย์และเจย์ดูตื่นเต้นอย่างมาก ดวงตาของพวกเขาแทบจะเปล่งประกายออกมา
แม้ว่าลีโอจะไม่เข้าใจว่าการเป็เ้าหน้าที่ Virex นั้นมีความสำคัญขนาดไหน แต่จากปฏิกิริยาของ NPC ในโลกนี้ มันดูเหมือนจะเป็เื่ใหญ่มาก
หากผู้เล่นธรรมดาพยายามออกคำสั่งกับกลุ่มนักผจญภัยใน่เริ่มต้นของเกมแบบนี้ มีโอกาสสูงที่เขาจะถูกทุบตีจนแทบจำหน้าไม่ได้เพราะความบังอาจ
แต่เมื่อลีโอทำเช่นเดียวกัน เขากลับได้รับการมองด้วยสายตานับถือจากเคย์และเจย์
แม้ว่าคลาส Actor จะนำมาซึ่งความปวดหัวมากมาย แต่ลีโอก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่ามันมีประโยชน์ในบางแง่มุม
ลีโออยากจะนั่งลงกับเคย์และเจย์เพื่อรีดเค้นข้อมูลสำคัญทั้งหมดเกี่ยวกับโลกนี้ออกมา และผูกขาดข้อมูลเ่าั้ไว้กับตัวเองก่อนที่คนอื่นจะได้ประโยชน์
แต่เขาก็รู้ดีว่าตอนนี้เขามีเวลาจำกัด
เมื่อมีผู้เล่นหนึ่งคนปลดล็อกคลาสไปแล้ว ลีโอรู้ว่าเขาเองก็ต้องเริ่มเร่งมือเช่นกัน เพราะจากผู้เล่นทั้งหมดในเกม มีเพียงเขาคนเดียวที่ไม่อาจปล่อยให้ตัวเองล้าหลังได้ ด้วยโชคชะตาพิเศษของคลาส Actor ที่เขาถือครองอยู่...
หวังว่าบทลงโทษจากการตายในเกมนี้จะไม่ร้ายแรงเกินไป ลีโอเดินออกจากโรงเตี๊ยมหลังจากจ่ายหนึ่งเหรียญทองแดงเพื่อยืมเสื้อคลุมและรองเท้าบูตสำหรับเดินบนหิมะมาใช้ ในแผนการสำรวจเหมืองที่เป็ถิ่นที่อยู่ของหมาป่า
ทันทีที่เขาออกจากหมู่บ้าน ลมหนาวเริ่มพัดปะทะผิวของเขา แต่ครั้งนี้ไม่มีการแจ้งเตือนเกี่ยวกับการถูกหิมะกัดหากเขาอยู่ข้างนอกนานเกินไป ซึ่งเป็ผลมาจากเสื้อผ้าที่ให้ความอบอุ่นที่เขายืมมา
ด้วยการใช้มินิแมป ลีโอค้นหาตำแหน่งของเหมืองและค่อยๆ มุ่งหน้าไปยังที่นั่น ความรู้สึกของเขาไม่ได้ตึงเครียดเหมือนเวลาที่เขาอยู่ในโลกจริงและต้องเดินในป่าที่ปกคลุมด้วยหิมะเพียงลำพัง บางอย่างเกี่ยวกับความจริงที่ว่านี่ไม่ใช่โลกจริง ทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังผจญภัยมากกว่าการเผชิญภัยคุกคาม
เขาสนุกกับความตื่นเต้นของภารกิจนี้มากกว่าที่จะกังวลเกี่ยวกับชีวิตของตัวเอง
หลังจากใช้เวลาประมาณ 25 นาที เขาก็มาถึงเหมือง อย่างไรก็ตาม ทันทีที่เข้าใกล้ปากทางเข้า เขาก็ได้ยินเสียงคำรามต่ำๆ ของหมาป่าจากในเหมือง และทันใดนั้นเอง แววตาสีแดงเืห้าคู่ก็จ้องมองมาจากความมืดที่ปากเหมือง
หมาป่าห้าตัวเดินออกมาจากเหมืองและเริ่มล้อมรอบลีโอ
“เวรเอ๊ย—” ลีโอสบถพลางหยิบดาบเหล็กเกรดธรรมดาคุณภาพต่ำขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจ ก่อนจะย่ำเท้าลงบนหิมะและตั้งท่าต่อสู้อย่างมั่นคง