ตอนที่ 25 ส่งาาปีศาจไปผิดโลก
เื่ าาปีศาจกลับมาจากต่างโลก
เช้าวันแรกในต่างโลกของสามสาวได้เริ่มต้นขึ้น พวกเธอตื่นขึ้นมาก็พบกับผู้หญิงจำนวนมาก
กำลังนอนอยู่บนเตียงเดียวกัน โดยมีเมดสาวทั้งสามกำลังทำความสะอาดห้องนี้อยู่
“ตื่นแล้วเหรอคะ ทั้งสามคน ห้องน้ำอยู่ทางนั้นนะคะ” เบต้าชี้ทางไปห้องน้ำให้สามสาวที่พึ่งตื่น
“คนที่นอนอยู่บนเตียงคือใครงั้นเหรอ” สามสาวถามเมดที่กำลังทำความสะอาดห้องอยู่
“บางคนก็เป็เ้าหญิงเอลฟ์ บางคนก็เป็ดาร์กเอลฟ์ มีแม้แต่เ้าหญิงปีศาจเลยนะ”
อัลฟ่าอธิบายว่าผู้หญิงที่นอนอยู่เป็ใครบ้าง
“เ้าหญิงงั้นเหรอ” สาวสามใที่มีเ้าหญิงมานอนอยู่ในห้องนี้
“พวกเธออยู่ในฮาเร็มของาาปีศาจนะคะ” อัลฟ่าอธิบายต่อพลางทำความสะอาดห้องไปด้วย
“ฉันไปอาบน้ำดีกว่า” เรนลุกไปอาบน้ำเป็คนแรก
“แล้วแม็กม่าไปไหนงั้นเหรอ” จิน่ากับอีฟถามหาแม็กม่า
“ถ้าหมายถึงาาปีศาจละก็ มีธุระกับกลุ่มปีศาจใหม่ที่พึ่งเดินมาถึง
กำลังสร้างเมืองกันอยู่ด้านล่าง ท่านคงจะไปดูแลงานสร้างเมืองรอบๆ ปราสาท”
อัลฟ่าตอบกลับ
“พวกคุณลุกไปอาบน้ำดีกว่านะ เมื่อวานจัดหนักคนหมดแรงไปเลย
พวกคุณยังไม่ได้อาบน้ำั้แ่เมื่อวานเลยนะ” เบต้าเรียกให้แกมม่ามาพาทั้งสองคนไปอาบน้ำ
ณ ด้านนอกปราสาทของาาปีศาจ ปีศาจที่เป็นักรบส่วนใหญ่ถูกเกณฑ์มาสร้างเมือง
เพื่อให้ปีศาจจากในทวีปมืดย้ายเข้ามา ตอนนี้มีกลุ่มปีศาจใหม่พึ่งจะเดินทางมาถึง
าาปีศาจกำลังเดินตรวจงานสร้างเมืองอยู่ าาปีศาจเดินมาจนถึงหน่วยคัดคน
หน่วยนี้กำลังหางานให้พวกปีศาจหน้าใหม่ที่พึ่งเข้าร่วมกับกองทัพปีศาจ
“เฮ้ผู้คุ้ม! นั้นใครนะ ทำไมมีมนุษย์มาเดินอยู่แถวนี้ได้”
ปีศาจหน้าใหม่ตัวหนึ่งกำลังถามถึงมนุษย์ที่กำลังเดินอยู่ตรงนั้น
“ไอ้บ้า! นั้นาาปีศาจ พวกเอ็งก็จำเอาไว้ด้วยว่านั้นคือาาปีศาจ”
ผู้คุ้มตอบกลับสร้างความใให้กับปีศาจหน้าใหม่ที่ได้ยิน
“มนุษย์คนนั้นคือาาปีศาจงั้นเหรอ เดียวนะรู้สึกคุ้นๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหน”
ปีศาจหน้าใหม่เหมือนจะเคยเห็นาาปีศาจจากที่ไหนสักแห่ง
ในขณะที่พวกปีศาจหน้าใหม่กับผู้คุ้มกำลังคุยกันาาปีศาจก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่าง
“เ้าปีศาจนั้นเหมือนเราเคยเห็นที่ไหนมาก่อน นึกออกละ (ปีศาจจากตอนที่15)
ตอนที่เราไปช่วยงานปราบปีศาจของคุณจิน่า ทำไมปีศาจนั้นถึงมาที่นี่ได้”
แม็กม่าหันเห็นปีศาจที่เคยตอนที่อยู่โลกเดิม
“เฮ้ เ้าปีศาจตัวนั้นนะ มานี่สิ” าาปีศาจชี้ไปทางปีศาจหน้าใหม่ที่กำลังคุยกันอยู่
“ฉันงั้นเหรอ” ปีศาจหน้าใหม่รู้สึกกลัวที่ถูกาาปีศาจเรียกไปหา
“เอ็งนั่นแหละ มานี่” าาปีศาจย้ำอีกครั้ง จนทำให้ผู้คุ้มลากมันไปหาาาปีศาจ
“จำกันได้ไหม เราเคยเจอกันมาก่อน แต่ไม่ใช่ที่โลกนี้” าาปีศาจพูดเื่ที่พวกเขาเคยเจอกัน
“จำได้ครับ” ปีศาจหน้าใหม่ตอบด้วยน้ำเสียงที่สั่นกลัว ปีศาจหน้าใหม่จำตอนที่เจอกันครั้งแรกได้
“แกมาโลกนี้ได้ยังไง มาถึงที่นี้ตอนไหน เวลาผ่านไปกี่วันหลังจากที่พวกเราเจอกันครั้งสุดท้าย”
าาปีศาจยิงคำถามเป็ชุดใส่ปีศาจหน้าใหม่
“มาตามทางเชื่อมที่หนีจากการพิพากษามา มาถึงเมื้อกี้เลย พึ่งผ่านไปแค่ไม่กี่วันเอง”
ปีศาจหน้าใหม่ยังตอบด้วยน้ำเสียงที่สั่นกลัว
“ถ้าให้เ้านี้นำทางให้ อาจจะกลับไปโลกเดิมก็ได้ ต้องไปบอกทั้งสามคนก่อน”
แม็กม่าที่คิดในใจก็รีบวิ่งกลับขึ้นไปบนห้อง โดยสั่งให้ผู้คุ้มทำการคุ้มตัวปีศาจตัวนี้ไว้ก่อน
สามสาวกำลังอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำขนาดใหญ่ ผู้หญิงคนอื่นที่นอนอยู่ในห้องก็ตื่นกันหมดแล้ว
พวกเธอเข้าไปอาบน้ำรวมกับสามสาว
“มนุษย์งั้นเหรอ คนนี้ผิวสวยจังนะ”
เอลฟ์คนหนึ่งเดินไปลูบผิวของอีฟที่กำลังอาบน้ำอยู่ทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย
“มีอะไรงั้นเหรอคะ” อีฟถามเอลฟ์สาวที่มาลูบผิวเธอ
“แค่เห็นผิวเธอสวยก็เลย อดใจไม่ไหวนะ” เอลฟ์สาวตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม
เธอเป็คนที่สวยมากถึงขนาดที่รอยยิ้มทำให้อีฟถึงกับหน้าแดง
“พวกคุณเป็ใครงั้นเหรอ” เรนไม่ได้อยู่ฟังที่เมดสามบอกจึงไม่รู้ว่าพวกเธอเป็ใคร
“เราเป็เ้าหญิงเอลฟ์แห่งป่าแสนขาว ทางตะวันตก ยินดีที่ได้รู้จัก” เอลฟ์คนนั้นตอบกลับ
พวกเธอคุยกันต่อตามภาษาหญิงสาว
“ฉัน อีฟ ส่วนนี้ก็เรน คนนี้ก็ชื่อจิน่า” อีฟแนะนำตัวเองและเพื่อนๆ ของเธอ
“เราคือคนคุ้มกันเ้าหญิงเอลฟ์” เอลฟ์สาวอีกคนแนะนำตัวเอง
เนื่องจากเ้าหญิงแห่งป่าแสนขาวอยู่ที่นี่ คนคุ้มกันจึงติดตามเธอมาด้วย
“เราเป็ดาร์กเอลฟ์ จากหุบเขาแห่งไฟ” ดาร์กเอลฟ์คนหนึ่งแนะนำตัวเอง
เรนที่มั่นใจในความใหญ่ของหน้าอกยังต้องแพ้เธอคนนี้
[ตัวละครเยอะจัดมีเป็สิบคน แนะนำตัวแค่นี้แล้วกันยังไงก็ตัวประกอบอยู่แล้ว]
เสียงของแม็กม่าก็ดังขึ้น เขากำลังเรียกสามสาวอยู่ พวกเธอรีบออกไปตามเสียงเรียกของแม็กม่า
“มีอะไรงั้นเหรอ” สามสาวนุ่งผ้าเช็ดตัวออกมาพร้อมกัน
“หาทางกลับบ้านได้แล้ว” แม็กม่าตอบสามสาว
ทำให้พวกเธอดีใจอย่างมากในที่สุดก็จะได้กลับบ้าน
“นายท่านจะไปไหนงั้นเหรอคะ” เมดสาวทั้งสามที่ทำความสะอาดอยู่ในห้องที่ได้ยินเข้าก็ใทันที
เมดทั้งสามไม่อยากให้าาปีศาจจากไหน ฮาเร็มสาวที่อยู่ในห้องน้ำก็ได้ยินเหมือนกัน
พวกเธอก็ไม่อยากให้าาปีศาจจากไปเช่นกัน
แม้จะทำใจยากแต่โลกนี้ก็สงบลงแล้วไม่มีาอีกต่อไป ไม่มีเหตุผลที่าาปีศาจจะมีตัวตนอยู่
แม็กม่าให้สามสาวไปเตรียมตัว ส่วนตัวเขาเองเรียกลูกน้องคนสนิทให้มารวมตัวกัน
“คิดว่าาาปีศาจเรียกรวมพวกเราทำไมกัน” ปีศาจท่าทางแข็งแกร่งกำลังคุยกัน
“คงมีงานพิเศษให้พวกเราแน่ๆ คงได้สนุกกันละ” ปีศาจอีกตัวตอบกลับ
“เงียบหน่อย ถึงหน้าห้องบัลลังก์แล้ว” แม่ทัพของาาปีศาจบอกให้คนอื่นๆ เงียบ
“เข้าไปกันเถอะ” รองแม่ทัพสาวเปิดประตูให้คนอื่นตามเข้าไป
“พวกเรามากันครบแล้วค่ะ ท่านจอมมาร” รองแม่ทัพสาวกล่าวกับาาปีศาจที่นั่งอยู่บนบัลลังก์
“เรามีเื่ต้องบอกพวกเ้า อาจจะทำใจยากสักหน่อย แต่พวกเราต้องจากกันแล้ว
เรามีโลกให้กลับไป คงอยู่กับพวกเ้าตลอดไปไม่ได้ ตอนนี้าก็จบลงแล้ว
โลกปีศาจก็ไม่ภัยอะไรให้ต้องระวังอีก ที่เรียกพวกเ้ามาในครั้วนี้ เราจะสั่งคำสั่งสุดท้าย
ท่านแม่ทัพ คุณจะเป็ราขาปีศาจคนต่อไป มีใครคัดค้านไหม”
าาปีศาจกล่าวถามปีศาจที่อยู่ในห้อง แม้พวกเขาไม่อยากให้าาปีศาจจากไป
แต่ก็ไม่อาจคัดคำสั่งได้ ไม่มีใครคัดค้านสิ่งที่าาปีศาจพูด
ความทรงจำเก่าตลอดพันปีได้ไหลย้อนกลับมา คนที่สนิทที่สุดก็มีแม่ทัพกับรองแม่ทัพ
ทั้งสามรู้จักกันั้แ่แม็กม่ามันถึงโลกนี้ความสัมพันธ์พันปีไม่อาจจะลบเลือนได้
“เอาละ พวกเ้าก็ไปทำงานต่อได้แล้ว” หลังจากกล่าวลากันเสร็จก็ถึงคราวต้องไปแล้ว
สามสาวมารออยู่หน้าห้อง เมดสาวทั้งสามนั่งร้องไห้อยู่ข้างๆ สามสาว
ปีศาจนับพันมายืนกล่าวลาาาปีศาจอยู่เต็มทางเดิน
ทั้งสี่เดินไปกับปีศาจหน้าใหม่ที่แม็กม่าคุยในตอนแรก มันอาสาจะไปสั่งที่รอยแยกระหว่างโลก
“มันอยู่ตรงไหน จะได้ใช้พลังไปถึงที่เลย” แม็กม่าถามปีศาจนำทาง
“ูเาที่ปีศาจตัวอื่นแรกว่า “ูเาแห่งเสียง” ตรงนั้นนะ” มันชี้ไปทางูเาขนาดใหญ่ตรงหน้า
ด้วยพลังของาาปีศาจก็พาทั้งหมดมาถึงูเาแห่งเสียงได้สำเร็จ
“รอยแยกอยู่ตรงหน้าแล้ว” ปีศาจนำทางพูด มีรอยแยกแปลกประหลาดอยู่ตรงหน้าพวกเขา
แม็กม่าเดินนำสามสาวไป ก่อนจะไปเขาได้ถามเื่วิธีที่จะกลับไปโลกเดิม
แต่ปีศาจบอกว่าให้ทำตามความรู้สึก ช่องว่างระหว่างมิติจะนำทางต่อไปให้เอง
แม้จะไม่รู้วิธีแต่ก็ไม่มีทางเลือก ถ้าอยากจะกลับบ้านก็มีแต่วิธีนี้เท่านั้น ทั้งสี่เดินหายเข้าไป
ในนั้นรอบด้านมืดสนิท แต่กลับมองเห็นคนอื่นๆ ที่เดินอยู่ข้างๆ ได้ มีพื้นใสๆ ให้เหยียบเดินไป
ทั้งสี่เดินอยู่ในนั้นสักพักจนเห็นแสงสีขาวที่ส่งพวกเขามาโลกนี้
“แสงนั้น รีบวิ่งเร็ว” แม็กม่าที่เห็นแสงสีขาวก็เรียกให้สามสาววิ่งไปหามัน
แม็กม่าที่ควรอยู่หน้าสุดตอนนี้กลับช้าที่สุด มีบางอย่างเกิดขึ้นพื้นที่เขาเหยียบอ่อนตัวลง
มันกลายเป็เหมือนของเหลว ทำให้แม็กม่าวิ่งได้ยากมาก สามสาวที่วิ่งนำไปก็ย้อนกลับมาช่วย
แต่แสงสีขาวได้พุ่งเข้ามาหาพวกเธอ สามสาวหายไปต่อหน้าแม็กม่า
แม็กม่าที่กำลังดิ้นให้หลุดจากพื้นใสๆ เขาพยายามเอามือไปจับแสงสีขาว แต่มันก็หายไป
พร้อมกับตัวเขาที่ร่วงลงไปสู่ความเวิ้งว้างอันไกลโพ้น แม็กม่าร่วงหล่นลงมาเรื่อยๆ
จนเห็นแสงสีขาวอยู่ด้านล่าง มันพุ่งเข้าใส่แม็กม่าเหมือนกันสามสาว
เขารู้สึกตัวอีกที่ก็มาโผล่ที่ทะเลทรายแห่งหนึ่ง “ตุ๊บ!!” อดีตาาปีศาจตกใส่พื้นทรายอย่างแรง
“แหวะ! ทรายเต็มปากเลย” แม็กม่าเอาทรายออกจากปากและปัดทรายที่อยู่ตามตัวออก
“ทะเลทรายที่ไหนวะเนี่ย” แม็กม่ามองไปทางไหนก็เห็นแต่ทราย เขาเดินขึ้นไปบนเนินทรายใกล้ๆ
จนเห็นกับพื้นป่าขนาดใหญ่ๆ ที่อยู่ตรงเส้นขอบฟ้า มันดูเหมือนกับเป็การแบ่งเขตระหว่าง
ทะเลทรายกับป่า แม็กม่าไม่รอช้า ใช้พลังาาปีศาจลอยไปใกล้พื้นป่าเส้นขอบฟ้า
ตอนนี้ตรงหน้าคือป่า มองไปทางซ้ายก็เป็ป่าสุดลูกหูลูกตา ทางขวาก็เหมือนกัน
“โลกเรามีที่ไหนเป็แบบนี้มั่งวะเนี่ย ตอนนี้อยู่แถว”ทะเลทรายซะฮารา“งั้นเหรอ”
แม็กม่ากำลังคิดว่าตัวเองมาอยู่ส่วนไหนของโลกตัวเอง แต่ทันใดนั้นเอง
ก็ได้ยินเสียงของคนกลุ่มหนึ่งดังมาจากในป่า เป็ภาษาอะไรก็ไม่รู้
แม็กม่าจึงเปิดสกิลแปลภาษาของาาปีศาจทำให้ฟังรู้เื่
“มันไปทางนั้นแล้ว จัดการมันซะ” เสียงที่แม็กม่าได้ยิน
“เล็งไปที่ขา ทำให้มันเสียสมดุล”
“ยิงใส่ที่ขามันสิ” เสียงจำนวนมากดังขึ้นมาในขณะที่แม็กม่าเดินไปตามเสียง
และคำตอบที่แม็กม่า้าก็ถูกเฉลย ทหารใส่ชุดเกราะกำลังสู้กับอะไรบางอย่าง
มันดูเหมือนกับเต่าขนาดใหญ่ไม่มีกระดอง แต่ดูรวดเร็วมาก
ทหารที่กำลังสู้กับมันอยู่ก็ใส่ชุดเกราะเหมือนสมัยยุคกลางของโลกเดิม
ในที่สุดแม็กม่าก็รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ต่างโลก ไม่ใช่โลกเดิม ไม่ใช่โลกปีศาจ
“เวรเอ๊ย เอาอีกแล้วสินะ” แม็กม่าบ่นในใจ
***************************จบภาคแรก********************