โดยส่วนใหญ่แล้วการต่อสู้ที่มีคะแนนหรือความอยู่รอดทางการเรียนนั่นจะมีนักเรียนเข้ารวมอย่างเอาเป็เอาตายเพื่ออนาคต
ในการต่อสู้แต่สำหรับคนที่เห็นถาพตรงหน้านั่นแค่จะเข้าไปรวมด้วยคงไม่อย่ากเข้าใกล้เลยมั้งเพราะถาพตรงหน้าอันตรายเกินกว่าที่
จะเข้ารวมได้ถึงขนาดที่ว่าถ้าเยื่องเข้าไปคงตายแน่นอนแต่กลับกันก็เป็ถาพที่ให้ความรู้สึกเหมื่อนดูหนังชั่นเยี่ยมที่ติดเรดอาเลย
เป็ถาพที่ประกอบด้วยฉากหลังดัวยต้นซากุระที่กำลังรวงโรยกลางอากาศและผสมด้วยเืที่สาดกระเสนและพื้นที่เป็ปูน
เต็มไปด้วยเืสีแดงกลับร่องร้อยการฟันไม่มีอะไรอลังการมากมายนักแต่ที่อลังการสุดๆ คงเป็ตัวตนของปีศาจสองตัวที่กำลงไล้กันฟันอยู่
ฝ่ายหญิงแทบไม่แผลเลยมีแต่เด็กหนุ่มมากกว่าที่มีแผลมากสุดแผลเต็มตัวไปหมดบวกกับแขนขวาที่ขาดไปเรียบร้อยแล้วแต่ก็ยังสู้มาได้
ถึงแม้มันจะใหญ่มากจนมองเห็นกระดูกที่โดนเชือนเห็นเป็ชันๆของพนังหรือเนื่อเยื่อที่หุ้มกระดูกความเจ็บคงยังพุ้งอยู่จนแทบจะหมดสติ
แต่เด็กหนุ่มตรงหน้ากับกำลังต่อสู้ได้โดยล่ะทิ้งเื่เื่ความเจ็บทั่งหมดแล้วในหัวมีเพียงแต่หนีและหนีเขาพย่ามหาช่องโว้
การต่อสู้เพื่อหนีแต่กับไม่มีเลยช้องว่างที่จะวิ้งเลยไปยังไม่มีเลยถึงจะหนีได้คงโดนเด็กสาวข้างตามทั่นแน่นอน
......เอาไงดีฟ่ะแขนก็ขาดาแก็เต็มตัวแถมตอนนี้ความเจ็บมันสุดๆเลย
คมดาบอันแหลมคมเชื่อนเนื่อของโยชิทากะไปที่่ท้องจนเกิดาแยาวอีกแห่งโยชิทากะรีบหาทางหลบแล้วหลบเหล่า
แต่ความแม้นย้ำของการฟันของอีกฝ่ายนั่นอันตรายถ้าเบ้นความสนใจไปทางอื่นนับลองได้มีชะตากรรมเหมื่อนแขนข้างที่ขาดไปแน่นอน
โยชิทากะตั่งสติและพย่ามหาทางหนี้อีกครั่งเพราะเขารู้ดีถ้าหากตัวเองยังต่อสู้อยู่จะมีแต่ตายกับตายแถมคนตรงหน้าดันไม่ยอมถ่อยให้ง่ายๆ
ถึงแม้เขาจะลงทุนในการใช้ดาบฟันไปที่อีกฝ่ายแต่มันไร้ความหมายเมื่อเจอกับแรงอันเหนื่อมนุษร์มนาบวกกับความแม่นย้ำยิ่งสู้แทบไม่ได้
หญิงสาวผมทองอันงดงามไม่ได้แสดงสีหน้าว่าเหนื่อยเลยแม้แต่หน่อยใบ้หน้าของเธอเหมื่อนตอนที่สู้กันครั่งแรกมีแต่จิตสังหารอันน้า
หวาดกัน เด็กสาวะโไปทิศตรงข้ามก่อนจะเอยคำนึงออกมา
"ทำได้แค่นี้สิน่ะฉันนึกว่านายจะแข็งแกรงกว่านี้"
"ขอโทษด้วยแล้วกันเพราะฉันพึ่งโดนเธอฟันแขนข้างที่ถนัดแค่ยังยกดาบนี่ฟันเธอไก้ก็บุญแล้ว"
บรรยากาศอันเย็นะเืปกคลุ้ม ทั่วบริเวณเด็กสาวหลับตาลงก่อนจะมองหน้าอีกฝ่ายเธอชู้มือสูงก่อนจะพูดว่า
"รู้รึเปล่าว่าเวดมนตร์คืออะไร"คำถามหลุดออกมา
"ขอโทษทีน่ะที่ไม่เคยใช้น่ะเคยแต่เห็นแถมรู้จักแค่บ่างชนิด" เด็กหนุ่มตอบแบบพร่อยๆ
"เวดมนตร์ในยุคปัจจุบันถ้าจะให้เปรียบเทียบกับอดีตคงต่างกันร่าวฟ้ากับเหวเพราะต้องท้องคาถาถึงจะใช้ได้แต่ถ้าเกิด
เป็ยุคปัจจุบันจะมีเครื่องมือในการร่ายเวทนั่นๆ แต่ถ้า"
ทั่นใดนั่นเองลมจากทิศต่างๆค่อยรวมตัวในฝ่าเด็กสาวยืนมือไปหาเด็กหนุ่มในลักษณะ แบ่ลกๆที่ค่อยรวมกันเกิดเป็แสงสีทอง
และจากนั่น เส่นแสงสีทองพุ้งเชียวใบ้หน้าของเด็กหนุ่มไๆป
"เฮ้ยๆๆไอ้ที่ฉันเห็นเมื่อกี่อย่าบอกน่ะว่า" เด็กหนุ่มหันด้านหลังบังเกิดเห็นรู้ใหญ่บนต้นซากุระก่อรูนั่นจะประสานเป็เหมื่อนถึง
จะแปลกใจแต่ของตรงหน้าน่ากลัวว่ามากเพราะครั่งที่แล้วเขาต่อสู้กับเด็กสาวที่ใช้เวทก็จริงแต่ความรุนแรงไม่เท่านี้
"เกิดเป็การร่ายบทเวทก็จะเป็แบบนี้" เธอตอบกลับแต่ไม่ได้แสดงสีหน้าอะไร
"ไอ้เมื่อกี่น่ากลัวสุดๆไปเลยน่ะเฟ้ย" เด็กหนุ่มในสถาพสับดะบะโกนด้วยความหงุดหงิดในตอนนี้อาวุธเขา
มีแค่ดาบคงสู่กับอีกฝ่ายไม่ได้มากแถมยังมีอาววุธอย่างเวทมนตร์ทั่งที่ใช้ดาบ "โกงเกินไปแล้วน่ะเฟ้ยย"
"ก็ใครบอกว่าโลกนี่มีความเท่าเทียมกันเล่า" เด็กสาวยิ้มตอบกลับ
"ก็ได้งั้น" เด็กหนุ่มโย้นดาบทิ้งท่ามกลางความงงของเด็กสาวและจากนั่นก็
หมัดตรงพุ้งเข้าไปที่หน้าของเด็กสาวแต่เธอใช้ดาบฟันกลับในชั่วพริบตาแต่เด็กหนุ่มก้มลงและใช้ขาเตะไปที่่เอวที่ไร้การป้อง
กัน แต่เด็กสาวกับใช้แขนรับได้ก่อนเธอจะกระเดนไปอีกไม่กี่เมตรจากจุดเดิม เด็กสาวมองไปที่เด็กหนุ่มด้วความใเพราะถ้านับเื่ใช้อาวุธแค่พอ
ถูไแต่ถ้าเป็การใช้มือเปล่าจะเก่งขึ้นมาอีกระดับนึ่ง
"ความเท่าเทียมสิน่ะ เดียวฉันบอกอะไรให้ฟังไหม" ร้อยยิ้มอันเหียมเกรียมเหมือนตอนที่ขโมยของในตอนนั่น
"ในน่ามแห่งขาาาผู้อยู่หนื่อาาทั่งปวง"
"จงฟังข้าจงรับใช้ข้าและจงตายเพื่อข้า"
THE KING OF KING (าาแห่งาา)
เมื่อการร่ายเวทจบลงระรอกเคลือนแสงสีขาวกระจ่ายไปทั่วทิศของโรงเรียนผู้คนทั่งหมดหยุดนิ่งยกเว้นครูและ
นักเรียนส่วนนึ่งส่วนนักเรียนอื่นๆหยุดนิ่งกระทั่นหันหมดร่าวกับตกอยู่ในพวัง
ความเงียบมันช่างน่ากลัวน่ากลัวอย่างบอกไม่ถูกเมื่อร่างของชายตรงหน้าหยุดนิ่งโดยสมบูรณ์ไม่มีการเคลื่อนที่
เืที่ไหลหลิ่น่แขนหยุดไหลหลังจากนั่นก็มีแสงสีขาวจำนวนมากพุ้งใส้ร่างกายของเด็กหนุ่มมันใช้อาวุธแต่เป็อย่างอื่น
ร่างกายแทบทุกส่วนาแทั่งหมดค่อยๆสมานกันร่าวกับว่าบ่างสิ่งบ่างอย่างกำลังพย่ามรักษาโยชิทากะอย่างบ้าคลั่ง
แขนที่เคยถูกฟันขาดถูกสร้างขึ้นมาใหม่ในไม่กีวินาทีพลังกายที่เคยเหือดหายถูกฟื่นฟู้จนสมบูรณ์ แถมยังทรงพลังขึ้นกว่าเดิมอีกต่างหากจิตสังหาร
ที่ไม่เคยถูกปดปล่อยค่อยๆปล่อยออกมาจนปกคลุ่มทั่วบริเวณ
เด็กสาวมองถาพตรงหน้าอย่างไม่น่าเชื่อร่างกายทั่งหมดกลับสถาพเดิมยกเว้นเสื่อผ้าที่ขาดวุ้นวิ่นเพียงเท่านั่น คำถ่ามเดียว
ที่อยู่ในใจของเธอคือเกิดอะไรขึ้น เพราะเมื่อกี่เหมื่อนเด็กหนุ่มจะทองอะไรสักอย่างจากนั่นก็เกิดแสงสีขาวพุ้งเข้าใส้ร่างกายจนหายดีเป็ปริทิ้ง
มีอยู่สิ่งเดียวที่พอจะทำได้คือ บททร่ายเวท
เวดมนตร์นั่นแบ่งได้หลากหลายไม่ว่าจะเป็ประเถทที่ต้องคาถาถึงจะใช้ได้ในสมัยก่อนเป็แบบนั่นแต่เวทยุคใหม่ต่างกัน
ถึงเวทยุคใหม่จะไม่ใช้ตัวตัดสิ้นว่าใครมีคุณค่าแต่มันก็ทรงพลังโดยเฉพาะสิ่งที่เรียกว่าบททร่ายเวท คือการนำพลังเวทจากส่วนอื่นอกจากร่างกาย
กายมาใช้ซึ่งมันยอมสงผลดีกว่าแต่ต้องจ่ายค่าตอบแทนสูง นั่นคือบทร่ายเวท และแบ่งเป็ลำดับขัน
บทที่หนึ่งทาส
บทที่สองสามัญชน
บทที่สามขุนนาง
บทที่สีาา
นั่นคือบทร่ายเวทอันประหลาดที่แทบไม่มีใครใช้ได้นอกจากต้องเข้าถึงมันจริงๆเท่านั่นถึงจะใช้บททร่ายเวทได้แถมเป็บท
ระดับสูงสุดๆในหมู่เวทสมัยใหม่อีกด้วยนั่นคือบบทร่ายเวทที่แสดงรากฐานของทนุษร์นั่นเอง
"เอาล่ะเตรียมการเรียบร้อยแล้วมาเริมกันเถอะคุณผู้หญิง" เมือเธอได้สติกลับมาแรกกดดันอันเย็กเยือกกำลังเข้าใกล้เหมือน
มีความตายกำลังมองมาที่เธอ เด็กหนุ่มถอดแว่นออกและใส้เข้าไปในกระเป๋าใบ้หน้าอันไร้อารณ์กลับมาอีกครั่งเด็กหนุ่มก้มลงไปเก็บดาบก่อนจะชี้มา
ที่เธอ
"การทำาน่ะ"
จากคนเขียน
เื่นี้ตัวเอกแปลกประหลาดดีเนอะ
997
