เสียงโหยหวนดังทั่วป่าใหญ่ เสียงความเ็ปดังทั่วหุบเขา วู๊ปปป!! เสียงร้องของมอนสเตอร์ทำให้ทุกอย่างในป่าหยุดนิ่ง เสียงที่คว่ำครวญตลอดคืนนั้น ทำให้สัตว์ป่าน้อยใหญ่ต่างหวาดกลัว ในตอนใกล้ถึงรุ่งเช้าฟ้าที่มืดเริ่มมีแสงแสดส่องเข้ามา หมาป่าสีขาวร่างใหญ่ั์ที่นอนอยู่กลางพื้นที่กว้างกับเืที่ไหลรองพื้นทำให้ขนมีแต่คราบเืที่ติดอยู่ตามตัวบวกกับออร่าที่ป่าเถื่อนนั้นชวนทำให้ทุกอย่างบิดเบี้ยวและน่าขนลุกอย่างยิ่ง หมาป่าขาวเปิดดวงตาที่ท่อแสงสีทองทำให้หมาป่าที่อยู่ใกล้ต่างหวาดกลัว หมาป่าขาวคำรามเสียงก้องไปทั่วพื้นที่ หมาป่าตนอื่นพลางสั่นกลัวก่อนหมาป่าที่ตั้งสติได้จะนำซากสัตว์ซากมอนสเตอร์จำนวนมากมาอยู่กองข้างหน้าของมัน มันกัดกินเืแลเนื้อด้วยความหิวโหย ขากรรไกรเปิดกว้างทำให้เห็นฟันและเขี้ยวอันแหลมคมเสียงเคี้ยวเนื้อและกระดูก ดังกร๊อบ เสียงฉีกขาดดังไปทั่วบริเวณเพียงไม่กี่คำซากมอนสเตอร์จะหายไปหมด มันลุกขึ้นพร้อมกับคราบเืที่ติดอยู่ตรงมุมปากของมัน มันคำรามด้วยความบ้าคลั่งก่อนมันจะเรียกรวมฝูงและออกล่าเหยื่อเพิ่มเพื่อลดความหิวของมัน...
ในเมืองเล็กๆแห่งหนึ่ง ได้มีเด็กชายในชุดมอมแมมสามคนรวมตัวกันอยู่ตรงมุมซอยเพื่อมองการแสดงมายากล นี้! นี้! นายเห็นนั้นไหม เขาเอากระต่ายออกจากหมวกล่ะ เขาต้องเป็ผู้วิเศษแน่เลย ฉันอยากเป็แบบเขาจัง! เสียงเด็กชายอีกคนพูดแทรก หยุดฝันเถอะหน่ะ? กามิม นายไม่ได้ยินที่เขาพูดกันหรอว่านั้นก็แค่ทริกมายากลไม่ใช่เวทมนต์ เด็กชายหน้าเรียวยาวพูดกับกามิมเด็กชายร่างเล็ก "โหไม่เอาหน่ะ! นายก็หยุดความฝันฉันตลอดแหละ" กามิมพูดกับโมสุ เด็กชายหน้าเรียวยาว นายไม่เข้าข้างฉันบางเลยนะฉันล่ะเสียใจจริงๆ กามิมทำหน้าเศร้า อัลเดนพูด นี้พวกนายพูดเื่นี้มาสองรอบแล้วนะ ไม่เบื่อรึไง? กามิมกับโมสุหันมามองอัลเดนสายตาแรง นายนั้นแหละ! ไม่เบื่อรึไง นายก็พูดมาสองรอบแล้ว! อัลเดน เบือนหน้าหนี ก็พวกนายเริ่มก่อนนิ! เสียงที่ดูน้อยใจทำให้อีกสองคนหันกลับไปมองนักแสดงมายากล อัลเดนหันมามองเมื่อทั้งสองไม่สนใจตน ก็ใช่สิเห็นมายากลดีกว่าพี่น้องเลยนิ! ทั้งสองก็ยังคงไม่สนใจ อัลเดนกลับหลังไปมองซอยมืดๆข้างหลังและเห็น แสงสะท้อนเข้าตาของตน อัลเดนจึงเดินไปหาแสงนั้น
เขาหยิบหินที่สะท้อนแสงขึ้นมาสีม่วงอมฟ้าทำให้อัลเดนตาเปล่งประกาย สีสวยแฮะ? อัลเดนยิ้ม ก่อนที่กามิมและโมรุจะเรียกเขา นี้กลับกันเถอะหมดการแสดงแล้ว อัลเดนหันกลับมองและยกหินสีม่วงอมฟ้าขึ้นมาให้ทั้งสองเห็น นี้พวกนายเห็นหินนี้ไหม มันสวยมากเลยใช่ไหมล่ะ ทั้งสองมองด้วยสายตาแปลกๆ นี่นายจะสะสมหินอีกแล้วหรอ? พวกเราก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอกนะแต่หินของนายมันเริ่มลกบ้านแล้วนะ?
อัลเดน เปลี่ยนเื่ในทันที นี้ก็เริ่มมืดแล้วนะ กลับกันเถอะ กามิมมองอัลเดนด้วยสายตาประหลาด นี้พึ่งบ่ายโมงเองนะอัลเดน? อัลเดนทำสีหน้าไม่ร้อนลน ช่างเถอะน่ะฉันก็อาจจำเวลาผิดบ้างเหมือนกันแหละ!! อัลเดนใช้มือกอดคอทั้งสองและเดินกลับบ้าน ณ บ้านในเขตสลัม หลังจากที่ทั้งสามเดินกลับมาสู่บ้านที่ผุพังของพวกเขากันแล้ว อัลเดนเปิดประตูและเช็ดรอบๆก่อนเข้าไป เหมือนไม่มีอะไรหายไปนะ? อัลเดนมองไปรอบๆ กามิมมองแล้วพูด จะมีอะไรหายไปล่ะก็ในบ้านมีแต่หินนี้นะ? อัลเดนยิ้ม นี้นายอาจไม่รู้นะแต่หินที่ฉันเก็บหน่ะมีหินวิเศษด้วยนะ!! กามิมมองด้วยสายตาว่างเปล่า คิดว่าฉันโง่ขนาดยนั้นเลยหรอ? เสียงของโมสุแทรก ก็โง่จริงๆนั้นแหละ นายกวนฉันหรอโมสุ กามิมถามด้วยน้ำเสียงหัวร้อน โหไม่เอาหน่ะ ฉันล้อเล่นน่ะ โมสุทำหน้านิ่ง อัลเดนมองหินในมือก่อนจะหยิบไปวางกับหินที่เขาสะสม ประตูที่เปิดอยู่นั้นได้มีชายคนหนึ่งเดินเข้ามา
ไงสวัสดี!! พวกหนูน้อยทั้งหลาย วันนี้สนใจกับทำงานกับฉันมั้ย?
โมสุหันมอง ลุงเอว พวกผมก็บอกไปแล้วนะครับว่าพวกเราไม่สนใจหน่ะ
เอวเริดคิ้วขึ้น โห้ พี่ก็บอกแล้วไงว่าให้เรียกว่าพี่น่ะ เอวยิ้มเดือดๆ
กามิมยกมือสูง นี้! แล้วค่าจ้างผมล่ะ เอวมองไปยังกามิมและหยิบถุงหนังจากอก นี้ทั้งหมด ยี่สิบเบล กามิมยิ้ม ขอบคุณครับลุงเอว เอวคิ้วกระตุก เห้อ เอาเถอะ สรุปจะทำงานไหม? อัสเดนยกมือ ทำสิ ไม่ทำก็ไม่มีเงินสิ โมสุคิ้วกระตุกตามๆเอว ให้ตายซิ มีแต่คนบ้าๆ ไม่ฟังกันเลยโมสุกุมหัว
อัลเดนและกามิมมองเอวด้วยความคาดหวัง แล้วคราวนี้เป็งานอะไรล่ะครับ ทั้งสองพูดพร้อมกัน เอวยิ้มส่งขอเหมือนเคยนั้นแหละแต่ครั้งนี้พิเศษกว่าเดิมเล็กน้อย พวกนายแค่ต้องไปส่งของให้จัลเปอร์หน่ะ เด็กทั้งสองมองด้วยดวงตาสงสัย
ใครล่ะครับ? ก่อนที่เอวจะพูด โมสุได้พูดแทรกก่อนเอวด้วยความใ จัลเปอร์ อดีตทหารของอาณาจักรใน่เวลาหนึ่งก่อนจะปลดประจำออกเพราะชอบใช้ความรุนแรงในกรมทหาร โมสุมองเอวด้วยสายตาแรง คิดจะส่งพวกผมไปตายหรอ? เอวทำสีหน้าใเล็กน้อย โอ้! นายรู้จักเขาด้วยหรอเนี้ย?
ไม่ต้องเครียดหรอ เอวพูดพลางยึดอก ตอนนี้เขาได้บำบัดกับหมอในเมืองแล้ว
เขาไม่เหมือนแต่ก่อนแล้ว สรุปจะรับมั้ย? โมสุเด็กที่ฉลาดที่สุดในแก๊งเด็ก ครุ่นคิดและลังเลในการส่งของ กามิมกระซิบกับอัลเลน นี้นายเห็นนั้นมั้ย? อะไรหรอ? อัลเดนสงสัย ก็แผลที่มือของลุงเอวไง อัลเดนหันไปจ้องมองมือของลุงเอว เหมือนจะเป็อย่างนั้นแฮะ? กามิมและอัลเดนสงสัย โมสุที่จัดสินใจเสร็จ แล้วตอบตกลง
ได้แต่พวกผมขอ ห้าสิบเบลนะ เอวขมวดคิ้ว สามสิบเบลฉันให้ได้สูงสุดแค่นี้แล้ว ห้าสิบห้าเบล โมสุขึ้นราคาและพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยที่ดูเหมือนตนเป็ผู้ถูกกระทำ ลุงไม่รู้หรอกว่าเด็กชายตัวเล็กๆสามคนจะไปพบอะไรบ้างระหว่างทาง
เอวมองแรง นี้ไอ่หนู สามสิบเบลก็มากอยู่แล้วนะจะเก็บเงินไปเที่ยวรึไง? หกสิบเบล โมสุขึ้นราคาหลังจากแผนของตนไม่ได้ผล ลอยยิ้มของเอวแข็งค้างที่มุมปาก สามสิบห้าเป็ไง เอวกลับมายิ้มออย่างอ่อนโยน โมสุต่อราคาอย่างไม่ใส่ใจ ห้าสิบห้าเบล ผมลดให้ห้าเบลเป็ไง
สี่สิบเบลเป็ไงนี้ราคาสูงสุดแล้วนะ!! เอวะโและขมวดคิ้ว ห้าสิบห้าเบลโมสุก็ขมวดคิ้วเช่นกัน ห้าสิบห้าก็ห้าสิบห้าตกลง!!
เอวถอดหายใจ พรุ่งนี้อย่าลืมมาหาฉันที่บ้านล่ะ กามิมยิ้ม ได้ครับ!!
เอวเดินออกจากบ้านของทั้งสามพลางครุ่นคิดกับการต่อรองกับโมสุเื่ราคาทุกครั้งที่ตนมาทำให้เขาหวั่นวิตกทุกครั้งที่เล่นกับเด็กนี้เหนื่อยๆจริงๆ เอวกุมหัว
.พึ่งลองแต่งนิยายนะครับ ถ้าผิดตรงไหนขออภัยด้วยนะครับ
1K
