ใบหน้าปู่หาญจอมคาถาแห่งมนตร์ดำเครียดถมึงดวงตาเหลือกถลน ริมฝีปากอ้าแสยะด้วยความโกรธสุดขีด เมื่อรู้ว่าโหงพรายบริวารภูตที่ปลุกขึ้นมาจากใช้งานมีอันต้องพ่ายแพ้กลับมาอีกทั้งิญญาผีที่เสกเข้าไปอาศัยอยู่ในซากลูกหนูมีก็แตกดับไร้สิ้นที่จะนำมาเป็ทาสเช่นเดิม ฝ่ามือใหญ่หยาบฟาดลงกับพื้นกระดานดังปัง
“ระยำ ! ไอ้คนนั้นมันเป็ใคร”
“ข้าไม่รู้ดอกว่ามันเป็ใครเพราะเล่นงานแบบไม่ทันตั้งตัวเ็ปแทบขาดใจ ดูเถิดไฟแห่งอาคมของมันเผาผลาญร่างข้าจนแทบสลายพ่อปู่หาญช่วยดับพิษให้ข้าที”
เ้าโหงพรายร้องครวญครางด้วยความเ็ปฝ่ามือใหญ่เน่าเฟะลูบลงไปบนเรือนกายที่มีเปลวไฟลุกโชนขณะนี้กำลังเผาผลาญเนื้อเน่ากลิ่นเหม็นไหม้คละคลุ้ง ปู่หาญโกรธจนหนวดกระดิก หลับตาท่องคาถาชั่วครู่แล้วฟาดฝ่ามือไปยังร่างเ้าโหงพรายเต็มแรงเสียงดังเปรี้ยง มันสะดุ้งเฮือก แหกปากร้องโหยหวนด้วยความเ็ป เนื้อปริแตกออกจากร่างปลิวว่อนตกลงไปที่พื้นเกลื่อนกลาด มันล้มลงนอนเกลือกกลิ้งไปมา
“โอ๊ย ! พ่อปู่หาญ เหตุใดทำร้ายข้า ไหนว่าจะช่วยให้พ้นจากความทุกข์ทรมานไงเล่า”
“ไอ้ผีชั่วทำงานไม่สำเร็จแล้วยังมาร้องขอให้ข้าช่วยอีก ไม่ทำลายิญญาเอ็งแตกดับก็บุญโขแล้วไปให้พ้น ๆ หน้าข้าเดี๋ยวนี้เลย”
“ปู่หาญใจคอโหดร้ายอำมหิตที่สุด”
“ยังจะมาปากดีเดี๋ยวข้าจัดการให้สิ้นซากซะนี่”
“โอ๊ะ ! อย่า ข้ากลัวแล้ว โปรดไว้ดวงิญญาข้าด้วยเถิด”
โหงพรายร่ำร้องขอความเมตตาด้วยเสียงโหยหวนพร้อมทั้งกระเสือกกระสนร่างที่เต็มไปด้วยเนื้อขาดรุ่งริ่งเว้าแหว่งจากไปอย่างทุกข์ทรมานเพียงร่างอันอัปภาคย์หลุดพ้นไปจากหางตาปู่หาญผู้เหี้ยมโหดสะดุ้งตื่นจากสมาธิ เมื่อเสียงเคาะประตูระรัวขึ้นคิ้วหนาหงอกขาวขมวดมุ่นเข้าหากันด้วยความไม่ชอบใจ ะโเสียงห้วนถามออกไปในทันที
“ใคร เคาะอยู่ได้”
“ชบาเองจ้ะพี่หาญ”
เสียงหวานลากให้ยาวยานดังขึ้นช่วยคลายอารมณ์ตึงเครียดได้เป็อย่างดีปู่หาญลุกขึ้นขยับเสื้อผ้าในชุดขาวให้เข้าที่ ฝ่ามือแตะรูดลงไปบนเส้นผมั้แ่เบื้องสูงสุดยันส่วนปลายแล้วขยับมาจัดหนวดให้ราบเรียบรอยยิ้มปรากฏขึ้นโดยอัตโนมัติ
“ชบาเองหรือจ้ะ พี่ขอโทษนะเปิดประตูเข้ามาเถอะ พี่ไม่ได้ลงกลอนดอก”
“จ้ะพี่หาญตายจริงทำไมกระถางธูปตกลงมาจากแท่นล่ะจ้ะ ฉันช่วยเก็บให้นะ”
ทันทีที่ประตูเปิดออกร่างหญิงสาวในวัย 20 ต้น ๆ ใบหน้าสวย ผมยาวดำขลับตกสยายไปจนถึงแผ่นหลัง ผิวเนื้อขาวผ่อง ร่างอวบอัดสวมเสื้อสายเดี่ยวรัดรูปสีส้มกับผ้าถุงลายตีนเชิงก้าวเข้ามาดวงตากลมโตเบิกกว้าง เมื่อเห็นกระถางธูปดินเผาตกลงไปนอนตะแคงที่พื้นเถ้าสีเทาดำเกลื่อนกระจาย เธอคุกเข่าก้มลงไปเก็บ
ปู่หาญจ้องตาแทบถลนเมื่อเห็นส่วนคอเสื้อของหญิงสาวหย่อนต่ำลงเนินหนันเนื้อหน้าอกล้นออกมาจากเสื้อชั้นในสีดำ ยั่วกิเลสให้พลุ่งพล่าน เสียงซี๊ดปากจากตาแก่ตัณหากลับดังขึ้นฝ่ามือใหญ่วางแปะลงที่บั้นท้ายผาย บีบขยำแรง ๆ กระตุ้นเืลมหญิงสาวให้แตกซ่าน เธอหันมายิ้มให้ก่อนที่จะโผกอดร่างแกร่งกำยำปลายจมูกโด่งระดมจูบที่แก้มชายชราคราวปู่ด้วยไฟแห่งราคะ
“พี่หาญฉันคิดถึงพี่หาญตลอดเวลา นี่ก็หนีพ่อแม่มาหาพี่ ขอนอนค้างที่นี่อีกสักคืนเถอะนะ”
“ชบาจะอยู่ที่นี่กี่คืนก็ได้ไม่ต้องกลัว ไม่มีใครกล้าทำร้ายเอ็ง แม้แต่พ่อแม่มาตามที่นี่ก็ไม่มีวันได้เห็น”
“ทำไมล่ะจ้ะพี่หาญจ๋า”
หญิงสาวผู้ลุ่มหลงปู่หาญถามด้วยเสียงกระเส่าเธอไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าถูกทำเสน่ห์ใส่ให้ลุ่มหลงใน นับั้แ่บังเอิญเจอกันที่ชายป่าแห่งหนึ่งเพียงแค่สบตารู้แต่เพียงว่ารักผู้ชายคนนี้เข้าเต็มเปา ไม่อาจถอนใจจากไปได้ยอมที่จะสลัดชายหนุ่มหน้าคมผู้หนึ่งออกไปจากใจ ไม่ยอมไปพบหน้า และเธอสละได้แม้แต่พ่อแม่ของตนเอง
ทุกครั้งที่คิดถึงปู่หาญเธอจะหลบหนีออกจากบ้าน ดั้นด้นมาหาเพื่อให้ชายชราเสพสุขจนปรีดิ์เปรมแล้วซมซานกลับบ้านในสภาพทรุดโทรม
ปู่หาญฟัดฟอนกอดรัดร่างอวบด้วยอารมณ์หื่นเสียงหัวเราะดัง ๆ หลุดพ้นจากริมฝีปากดำคล้ำ ฟันเหลืองเขรอะด้วยคราบสกปรกกลิ่นเหม็นบูดเน่าด้วยอาหารเก่าคละคลุ้งที่ฟุ้งออกมา ชบาหาได้รังเกียจแต่อย่างใด
“พี่ใช้มนตร์กำบังร่างน้องเอาไว้น่ะสิ”
“ดีจ้ะเราจะได้อยู่ด้วยกันไปนาน ๆ ทุกครั้งที่ฉันกลับบ้าน พ่อแม่ถามว่าไปไหนฉันไม่เคยปริปากบอก มีแต่แม่ร้องไห้ ขอร้องไม่ให้ฉันหนีหาย แต่ใครจะทนได้คิดถึงพี่หาญแทบขาดใจ”
“โถ สุดที่รักของพี่ มาที่หน้าแท่นบูชาเถิดนอนลงตรงนี้เราจะแสวงหาความสุขซึ่งกันและกัน”
“ฉันจะไม่ทำให้พี่หาญผิดหวัง”
เสียงสาวรุ่นหลานกระเส่าด้วยไฟแห่งเสน่หามือเรียวสวยผลักร่างกำยำของชายวัย 70 นอนลงที่พื้นตวัดขาพาร่างขึ้นไปนั่งทับอยู่ที่ส่วนเอว ใบหน้าอิ่มเกลี้ยงเบ้นิด ๆเมื่อบั้นท้ายัักับความแข็งของอะไรบางอย่างที่ทิ่มเสยขึ้นมา
“อุ๊ย ! อะไรจ้ะพี่หาญ มันแทงก้นฉัน”
“อ๋อ เดี๋ยวก่อนพี่ขอถอดมันออก นี่ไงจ้ะ ทั้งพวงเลย”
“ปลัดขิกทำไมมันเยอะอย่างนั้นจ้ะ”
ชบาอุทานด้วยความตื่นใต่อปลัดขิกใหญ่น้อยร้อยเป็พวงยาวของเส้นเชือกสีดำคล้ำปู่หาญหัวเราะชอบใจจับเอวคอดกิ่วประคองเอาไว้
“นี่คือเครื่องรางชนิดหนึ่งอย่าใส่ใจเลยจ้ะ เวลานี้เราต้องตักตวงเอาความสุขใส่ตัวมากที่สุด”
ชายวัยชราแต่ใบหน้าอ่อนกว่าวัยกล่าวด้วยดวงตาเป็ประกายวับวาวปลายนิ้วค่อย ๆ ดันชายเสื้อสายเดี่ยวของหญิงสาวขึ้นไปเบื้องบนโดยที่เธอยินยอมพร้อมใจแต่โดยดี โน้มใบหน้าลงมาจูบที่แก้มอย่างรวดเร็วเสียงหัวเราะชอบใจจากผู้ที่อยู่เบื้องล่างดังขึ้น
ทั้งสองคลุกเคล้านัวเนียกันต่อหน้าแท่นบูชาที่เต็มไปด้วยเทวรูปต่างๆ หน้าตาน่าเกลียดน่ากลัว อีกทั้งหัวกะโหลกผีทั้งสองที่วางตั้งคู่กันภายในเบ้าตากลวงโบ๋ทอประกายวาบราวกับมีกองไฟสุมอยู่ข้างใน
เวลานี้ชายหญิงต่างวัยหาได้ใส่ใจต่อสิ่งใดๆ มีแต่เพียงไฟแห่งตัณหาที่คุโชน ต่างพยายามที่จะดับมันลงโดยเร็วที่สุด
“ไม่รู้ว่าป่านนี้ปู่หาญปล่อยของไปจัดการกับไอ้มารหัวใจข้าหรือยัง”
เสียงดังผ่านริมฝีปากหนาไร้รอยจีบหยักเบื้องบนใบหน้าอูมด้วยฤทธิ์แห่งแอลกอฮอล์ร้อนแรงที่กรอกเข้าปากเป็ประจำ เวลานี้อุ้งมือยังคงจับแก้วเหล้าเอาไว้แน่นลูกน้องที่นั่งใกล้ ๆ รู้ใจรีบรินเหล้าป่าจากไหลงไปทันที
“ฉันคิดว่าไม่พลาด ปู่หาญพูดคำไหนเป็คำนั้น”
“กูกลัวว่า ปู่มัวแต่ระเริงอยู่กับนังชบาจนลืมหลานน่ะสิ”
“หา นังชบามาที่เรือนปู่หาญหรือ”
“เออ มาได้สองคืนแล้วนังนี่ก็ร่านไม่เข้าท่า แอบหนีพ่อแม่มาให้คนแก่หลับนอน ให้ข้าฟรี ๆ ยังไม่เอาเลย”
“พี่เหิมก็น่าจะรู้แก่ใจดีนา”
“อะไรวะ ไอ้ก้อน มึงพูดอะไรกูฟังไม่รู้เื่โว้ย”
ชายอันธพาลเริ่มเสียงดังหลังจากกระดกแก้วเหล้าดื่มน้ำอันร้อนแรงผ่านลำคอไปจนเกือบหมด ใบหน้าแดงก่ำทันทีก้อนลูกน้องคนสนิทรีบแจงก่อนที่ปลายเท้าจะตวัดเสยที่ชายโครงเหมือนทุกครั้งที่เหิมอารมณ์เสีย
“ก็ปู่หาญทำเสน่ห์ใส่มันนังชบาก็หลงเป็บ้าเป็บออยู่นี่ไง”
“อย่าใส่ความปู่กูถ้าพ่อกูได้ยินมึงกระเด็นไปติดข้างฝาโน่นแล้ว”
“โธ่พี่เหิมอย่าพูดถึงกำนันโลหิตซี่ขานั้นโหดเกินไป ไม่ฟังอะไร ขอตืบก่อนแล้วค่อยว่ากัน”
“เออ เห็นจะจริง กูก็เพิ่งรู้ไม่มีผู้หญิงสาวที่ไหนหรอกวะ อยากกอดคนแก่ นอกจากเงินและโดนเสน่ห์กูเองก็อยากรู้ว่าเวลาที่ปู่หาญอยู่กับนังชบาจะเป็ยังไง”
คำบอกเล่าของลูกน้องสะกิดความรู้สึกอย่างจังเหิมพยักหน้าไปมา เกิดอาการอยากรู้ทันทีสะกิดสีข้างก้อนเบา ๆบุ้ยใบ้ปากไปยังห้องพิธีของปู่หาญ ก้อนทำเสียงซี๊ดหลับตาพริ้มวาดมโนภาพกลางอากาศระหว่างคนแก่กับเด็กสาวด้วยอารมณ์บรรเจิด
“งั้นเราไปแอบดูกันดีไหมพี่”
“เออ กูก็อยากดูเหมือนกันถ้าแจ๋วจริงจะขอน้ำมันพรายจากปู่ไปดีดใส่สาว ๆ ที่ชอบเอามาสนุกก็ดีเหมือนกัน”
“แบ่งให้ฉันบ้างนะพี่”
ไม่มีคำพูดใด ๆจากชายผู้มีริมฝีปากหนา นอกจากเดินจรดปลายเท้าย่องเบา ๆ ไปยังหน้าห้องทำพิธีของปู่หาญพยายามมองหาร่องรอยแตก ใบหน้าอยากรู้อยากเห็นเงยขึ้นเบื้องบน แต่แล้วหัวใจแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นตุ๊กแกตัวใหญ่กว่าท่อนแขนดวงตาปูดโปนแดงก่ำ กำลังไต่ลงมาอย่างรวดเร็ว เหิมหงายหลังก้นจ้ำเบ้าแหกปากร้องลั่นด้วยความกลัวสุดขีด
473
