โซ่ตรวนใจ

        ​

        เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นในค่ายฝึกของนักกีฬาของมหาวิทยาลัย จินนีหยิบนาฬิกาปลุกข้างหัวเตียงมาดู ห้านาฬิกาตรง “เฮ้ออ” หญิงสาวถอนหายใจยาว อีกเพียง 1วันจะถึงวันเเข่งขัน จินนีสลัดผ้าห่มออกจากตัว ลุกขึ้นหยิบผ้าเช็ดตัวและชุดกีฬาสำหรับลงซ้อมแข่งก่อนวันจริง เดินเข้าห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกาย

        เสียงนักกีฬาข้างห้องพูดคุยกันอย่างเสียงดังกึ่งตะโกน “พวกเราแพ้ไม่ได้ รู้เปล่าว่าทีมบอสตันเอานักกีฬาตัวสำรองติดที่ทีมชาติมาวิ่งระยะสั้นพรุ่งนี้” จินนี่ได้ยินชัดเจน แล้ววันพรุ่งนี้เธอต้องชนะอย่างเดียวอย่างนั้นหรือ สงสัยต้องออกไปเจรจากับทีมวิ่งผลัดก่อนเริ่มเเข่ง เมื่อเธออาบน้ำเเต่งตัวเรียบร้อย หญิงสาวก้าวออกมาในชุดวอล์มสีแดงเลือดหมู ก้าวเข้าไปในห้องอาหาร เดินเลือกอาหารเช้าเพียงลำพัง หญิงสาวทำหน้ามุ่ยมองถาดอาหารที่เธอไม่ชอบ “ทานอีกเเค่วันเดียวเท่านั้น” จินนี่สะดุ้งตกใจหันหลังกลับทันที ร่างของอาจารย์อนูปยืนด้านหลังต่อคิวรอตักอาหารเช้า “อ้าว อาจารย์มาได้งัยคะ” จินนี่ถามพลางรีบตักซุปถั่วแดงลงในถ้วยเล็ก หันไปหยิบก้อนขนมปัง สลัดผัก ไข่ต้ม 4 ฟอง “งดไข่ต้ม กินเนื้อไก่ ชิ้นนั้น และดื่มน้ำเปล่าเท่านั้นอย่าดื่มชา นมสดงด” อนูปตักอาหารประเภทข้าวลงในถาดของเขา “ทำไมไม่ทานไข่ค่ะ” หญิงสาวนิ่งไปชั่วขณะก่อนจะตักเนื้อไก่ย่างชิ้นใหญ่ “คุณจะต้องวิ่งจากพลังงานในร่างกายของคุณ ตัวต้องเบา นี่คือสิ่งที่โคชสอนใช่ไหม” น้ำเสียงของเขาขุ่นๆ ทำให้หญิงสาวถอยออกมายืนด้านนอก “ทานให้อิ่ม ดื่มน้ำเพียง 1 ลิตรในตอนนี้ สูตรนี้น่าจะดีสำหรับพวกคุณ” สายตาของอนูปมองไปที่นักวิ่งร่วมทีมของเธอ

        อาจารย์หนุ่มร่างสูงเดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะอาหารเดียวกัน วางถาดอาหารลง เลื่อนเก้าอี้นั่ง “ผมขอนั่งด้วย” นักกีฬาทุกคนลุกขึ้นกล่าวทักทาย “นั่งลงครับ อาจารย์เคนให้ผมมาให้ข้อแนะแนววิธีการหายใจ ซึ่งผมไม่เห็นด้วย ถ้านักวิ่งระดับพวกคุณสนใจการหายใจหรือใจจดจ่อที่การหายใจให้ถูกวิธี เราแพ้แน่นอนครับ” อนูปเริ่มอธิบายการวิ่งที่เขาถนัดและใช้ในการแข่งขันระดับโอลิมปิก จินนี่นั่งลงข้างมาร์ชา สายตาของอนูปจ้องที่ดวงตาของชาร์มาเหมือนต้องการสื่ออะไรบางอย่าง “แหม ฟังอาจารย์อนูปแล้วหายเครียดเลยค่ะ” เชอร์รี่กล่าวขึ้นพร้อมรอยยิ้มสดใจ “ใช่ ผมลงวิ่งไม่ได้คิดถึงชัยชนะ ผมลงวิ่งเเข่งเพราะผมต้องการนับจำนวนก้าวที่ผมต้องทำให้น้อยที่สุด นี่คือเคล็ดลับของผม”

        “อาจารย์ค่ะ มันวิเศษจริงๆค่ะ คุณพ่อของหนูก็พูดเหมือนอาจารย์” เชอร์รี่กอดร่างของเพื่อนที่นั่งข้างๆ จินนี่เริ่มเก็บข้อมูลที่เธอได้รับฟังในเช้าวันนี้ “อาจารย์ การวิ่งลงปลายเท้าของอาจารย์เร็วมากค่ะ” ชาร์มายกถือขึ้น “สมัยผมฝึกใหม่ ผมสังเกตุเสือชีต้า มันไม่ได้ใช่ปลายเท้า สัตว์สี่ขามีอุ้งเท้าหน้าและหลัง เราทำไม่ได้ แต่ผมทำได้ ผมกระดกนิ้วทั้งหมดใช้ฝ่าเท้าหน้าดีดให้พุ่ง ลงส้นเท้าหลังเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น” ชาร์มาตะลึงก้มลงมองปลายเท้าของตัวเอง “อาจารย์” ชาร์มาอุทานออกมา “แกเป็นอะไร ชาร์มา” แววตาของอนูปสื่อวิธีการวิ่งทำให้ชาร์มาเข้าใจ “ใครจะเป็นคนวิ่งไม้แรกของวิ่งผลัด4x100...”

        หญิงสาวทั้งหมดเงียบ “อ้าว...ยังไม่วางไม้หนึ่ง ถึง สี่พวกคุณซ้อมอะไรกันมา” อนูปมีสีหน้างุนงง ถามกลับไปอีกรอบด้วยเสียงเครียดเข้ม “อาจารย์ค่ะ พวกเราทำเวลาได้เท่ากันหมดทั้งสามคน มีเพียงจินนีคนเดียวที่เร็วที่สุดค่ะ” แกลววี่ เชอร์รี่ และชาร์มาพยักหน้ายอมรับพร้อมกัน อนูปส่ายหน้าแล้วพูดกับนักวิ่งทั้งสามตรงๆ “ถ้าไม่มีจินนี่ มีใครแทนได้บ้าง”

        “อาจารย์” จินนี่ตกใจวาบหันหน้ามองเพื่อนที่เริ่มสับสนในสิ่งที่อาจารย์อนูปกำลังถาม “คำสองคำก็จินนี่วิ่งเร็ว วิ่งทำลายสถิติ แล้วมีอะไรอีก ผมคิดแผนใหม่ คือตัดจินนี่ออก ให้ เอ่ออ อมีต้าเสียบแทนดีไหม เด็กคนนั้นร่างบาง ช่วงขายาวคล้ายจินนี่” อนูปพูดช้า เน้นคำพูดจนทำให้ร่างของจินนี่เย็นเฉียบ ชายหนุ่มหันหน้าจ้องที่ดวงตาเรียวสวยคู่นี้ “จินนี่ ช่วยไปหาห้องอาจารย์เคน ขอรายชื่อนักวิ่งสำรอง 2คน และกลับมาพร้อมสองคนนั้น ภายในเวลา 5นาที”

        จินนี่ก้มลงมองเวลาในนาฬิกาข้อมือของเธอ เธอกดตั้งเวลา สายตาของทุกคนมองใบหน้าของจินนี่ “ค่ะ อาจารย์” หญิงสาวร่างเพรียววิ่งออกไปจากห้องอาหารทันที “คราวนี้บอกผมมา ทำไมกลัวจินนี่ เพียงแค่ฝีเท้าเร็วหรือมีอย่างอื่น คนแรก….ชาร์มา” ชาร์มาฝืนตอบ “ไม่มีอะไรคะ” อนูปเลือกที่นิ่งไว้ก่อน เสียงถอนหายใจของเขาทำให้นักวิ่งสาวรู้สึกกลัว “ในวันแรกที่ผมถือคบเพลิง ผมเห็นคุณดึงปลายผมของจินนี่ พวกคุณทะเลาะกันก่อนที่ผมจะวิ่งผ่านพวกคุณ” อนูปดึงปากกาด้ามทองหมุนเตรียมขีดเขียนบนกระดาษเอสี่ ไม่รอให้ฝ่ายถูกถามแก้ตัว “คนที่สอง เชอร์รี่ ทะเลาะกับจินนี่ ในวันทดสอบความเร็วที่หน้าตึกแฝด คนที่สาม แกลวรี่ ชอบเปิดเพลงรบกวนชาวบ้านในเวลานอน จินนี่ทุบประตูห้องนอน ขอให้เงียบ มีการทะเลาะเกือบวางมวย โชคดีที่ชาร์มาห้ามไว้ทัน ส่วนคนสุดท้ายคือจินนี่ที่ทะเลาะกับทุกคน”

        อนูปชี้ไปที่ใบหน้าของแต่ละคน “แววเเห่งความหวังในดวงตาของพวกคุณมันเหือดหายไป เพราะเรื่องไม่เป็นเรื่อง พวกคุณไม่มีความสามัคคี โยนความผิดให้คนๆเดียว ตลอดเวลา ผมไม่เห็นด้วย จินนี่ถูกวางเป็นไม้สุดท้าย ส่วนพวกคุณใครก็ได้ ใช่ไหม” นักวิ่งหญิงเริ่มมีน้ำตาซึม “เหลืออีก 2นาที ผมขอให้พวกคุณทั้งสามทบทวนเรื่องราว ถ้าใครคิดว่าผมพูดผิด ลุกขึ้นออกไปได้”

        “อาจาร์ย หมายถึงเราต้องให้อภัยจินนี่เหรอคะ” ชาร์มาสวนคำถามขึ้นมา **“ทุกคนล้วนมีความต้องการที่ไม่เหมือนกัน คุณพยายามชี้ทางถูกให้คนที่ไม่ต้องการจะเดินถูกทาง คุณจะได้อะไรกับมา สูญเสียมิตรภาพ บางครั้งนิ่งรอดูเวลาเขาล้มหรือผิดพลาด เราเข้าไปประคองจะดีกว่า ถ้าคิดว่ามีอะไรเกิดขึ้นอย่างรุนแรงในระหว่างนั้น คุณควรใช้วิธีตักเตือนอย่างละมุนละม่อมดีกว่าครับ”**​ คำพูดของอนูปทำให้ชาร์มาได้สติ เช็ดหยดน้ำตาบนแก้มทั้งสอง

        สีหน้าของชาร์มาเริ่มดีขึ้น ทั้งสามคนจับมือกันต่อหน้าอนูป “พวกเราจะขอสู้คะ อาจารย์” ทั้งสามพยักหน้าเช่นกัน "ดีมาก"

        ห้านาทีตรง จินนี่เดินเข้ามาพร้อมนักวิ่งสำรองทั้งสองคน “ตรงเวลาดีมาก เอาล่ะ เราไปที่ห้องยิมกัน” อนูปยื่นขวดน้ำดื่มเปล่าให้จินนี่ “พวกคุณทั้งหมด ยกเว้นจินนี่ ไปรอผมที่ห้องยิม” จินนี่มองร่างของเพื่อนๆทั้งหมดเดินออกไปอย่างเงียบๆ “มีเรื่องอะไรเหรอคะ อาจารย์” จินนี่คงยืนไม่นั่งลง “นั่งก่อน ผมขอคุยด้วยหน่อย” น้ำเสียงเรียบเข้มตามเดิม

        เวลาผ่านไปประมาณ10นาที อนูปเดินนำหน้าจินนี่เข้าไปในห้องยิม นักวิ่งทั้งหมดยืนขึ้น อนูปถอดเสื้อวอล์มออกโยนพ่าดเครื่องเดินออกกำลัง “ชาร์มาวิดพื้น 50ครั้ง  แกลลี่ไต่ขึ้นลงบนเชือกเส้นนั้น เชอร์รี่ยกน้ำหนัก 5กิโล 20ครั้ง ส่วนจินนี่พาสองคนนี้กลับไปหาอาจารย์เคน “ จินนี่อึ้งไป อนูปอมยิ้มหันใบหน้าไปทางอื่น "เธียร่า และ จูน ผมเสียใจเวลาของพวกคุณไม่ผ่าน"

        จินนี่เริ่มหงุดหงิดเล็กน้อยที่ต้องวิ่งกลับไปส่ง “พวกเขากลับเองได้” หญิงสาวสวนกลับทันควัน “ผมสั่งคุณทำ คุณต้องทำ วันนี้ผมคือ โคชพิเศษของพวกคุณ ห้ามต่อปากต่อคำ ห้ามเถียงผม นิสัยเสียที่คุณพกพามาด้วย และใช้มันจนเคยชิน ผมขอร้องให้หยุดไว้ก่อน”  อนูปตวาดออกมาพร้อมตะเบ็งเสียงดังขึ้น จินนี่ถอยหลังไปหลายก้าว “ค่ะ อาจารย์”

        นักวิ่งทั้งสี่คนยืนเรียงหน้ากระดานในห้องยิม “ผมให้เวลาพวกคุณเข้าห้องน้ำ เราจะไปปิกนิคกัน ผมต้องการคลายความเครียดสักหน่อย” ทั้งสี่สาวมองหน้ากัน “เขาเครียดหรือเราเครียดกันแน่วะ” ชาร์มาถามเชอร์รี่ “เขามองหน้าพวกเราก็เครียดแล้วมั้ง” สิ่งที่คาดคิดลูกขนไก่ตีเข้าที่ก้นของเชอร์รี่อย่างแรง “โอ้ยย ใครตีมาเนี่ย บ้าจริงๆ” หญิงสาวร่างบางเก็บลูกขนไก่หันหลังกลับ “อาจารย์ อนูป หนูขอโทษค่ะ”

        โรงพยาบาลEmory

        อารีน่ามองบรรยากาศภายนอกด้วยความรู้สึกที่แตกต่างออกไปจากทุกๆวันที่ผ่านมา เธอวาดรูปหัวใจบนแผ่นกระจกหน้าต่างแนบใบหน้าของเธอลงบนรูปวาดนั้น “ไม่มีเมฆขาวใส สงสัยฝนจะตก” ท้องฟ้าเริ่มมืดลง แต่ทว่าในใจของเธอเต็มไปด้วยความอบอุ่น ปลายนิ้วมือเขียนชื่อของอนูป เมื่อได้สติ เธอรีบลบชื่อของเขาออก “ทำตัวเหมือนเด็กไปได้ อารีน่า” หญิงสาวขำกับตนเองพลางหัวเราะในใจ เสียงข้อความในมือถือของเธอดังขี้น “ผมพานักวิ่งไปที่เชิงเขา ลูกดื่มน้ำนมกี่ครั้ง เจอกันตอนเย็นครับ” อารีน่าอ่านข้อความซ้ำสองครั้ง “ถามถึงแต่ลูก ไม่ถามว่าแม่เหนื่อยกับลูกหมูไหม ดูดนมจนหมด ผลิตไม่ทันค่ะ 3 ครั้งทั้งสองข้างตั้งแต่ตีสี่”