อันนา ก้าวออกจากร้านกาแฟเพื่อขึ้นซ้อนท้ายรถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ของพีท
พีท ยื่นหมวกกันน็อกมาตรงหน้าเธอโดยไม่พูดอะไรหญิงสาวก้มมองมัน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาเล็กน้อยอย่างลังเล
หมวกกันน็อกสีดำด้านมีรอยขีดข่วนเล็กน้อยตามการใช้งานแต่มันดูสะอาดและถูกดูแลอย่างดี กลิ่นจาง ๆของน้ำหอมผู้ชายยังติดอยู่ที่ด้านในของมัน
เธอจ้องมันอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะค่อย ๆยกขึ้นครอบศีรษะ
ขอบหมวกแตะกับหน้าผากของเธอเบา ๆก่อนที่เธอจะค่อย ๆ ดึงมันลงจนพอดีกับศีรษะ
เธอเอื้อมมือไปจับสายรัดคางพยายามเกี่ยวมันเข้ากับตัวล็อก แต่นิ้วมือดันสั่นเล็กน้อยไม่รู้ว่าเพราะความตื่นเต้นหรือเพราะสายรัดมันแน่นเกินไปกันแน่
"อยู่เฉย ๆ เดี๋ยวฉันช่วย"
เสียงของ พีท ดังขึ้นใกล้ ๆก่อนที่มืออุ่นของเขาจะเอื้อมเข้ามาจัดการล็อกสายรัดให้แทนปลายนิ้วของเขาแตะแ่เบาที่ใต้คางของเธอ ทำให้ อันนา สะดุ้งเล็กน้อยดวงตาเบิกกว้างขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
อันนา เผลอกลั้นหายใจเมื่อเขาขยับเข้ามาใกล้กว่าที่เธอคาดไว้ใกล้เสียจนเธอััได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ที่รินรดอยู่แถวแก้มและกลิ่นกายของเขาที่เจือไปด้วยความสดชื่นแบบผู้ชาย
เธอ พยายามทำตัวให้เป็ปกติแต่หัวใจเ้ากรรมกลับเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ
"พอดีรึยัง?"พีทถามพร้อมเอียงคอมองเธอดวงตาสีเข้มของเขามีแววขบขันเมื่อเห็นเธอนิ่งไป
"หะ…หืม?" เธอสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะรีบพยักหน้า"อะ…โอเค พอดีแล้ว"
พีท ยิ้มมุมปากนิด ๆ ก่อนจะผละออก"งั้นไปกันเถอะ"
อันนา พยักหน้าแรง ๆเหมือนจะกลบเกลื่อนความวูบไหวในอก แต่ต่อให้เธอพยายามบอกตัวเองว่าไม่มีอะไร…เธอก็ยังรู้สึกว่ามือของเขาที่แตะคางเธอเมื่อครู่ทิ้งร่องรอยบางอย่างที่ทำให้เธอหวั่นไหวอย่างช่วยไม่ได้…
อันนา กะพริบตาปริบ ๆก่อนจะก้มหน้าลงซ่อนใบหน้าร้อนผ่าวของตัวเองไว้ภายใต้หมวกกันน็อก—ให้ตายเถอะ…ทำไมการใส่หมวกกันน็อกมันถึงทำให้เธอใจสั่นแบบนี้กันนะ?!
พีท ยิ้มบาง ๆ ก่อนจะขยับถอยหลังไปสวมหมวกกันน็อกอีกอันของตัวเอง แล้วสตาร์ทรถ
หัวใจเธอเต้นเร็วขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้อีกครั้งเมื่อมือของเธอเผลอแตะเข้ากับไหล่ของเขา
"จับดี ๆ ล่ะ"พีทเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ แต่เพียงแค่นั้นก็ทำให้อันนา รู้สึกว่าหน้าร้อนขึ้นมาอย่างประหลาด
เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยอมวางมือบนเอวของเขาอย่างไม่เต็มใจนักหวังว่าจะไม่มีใครสังเกตเห็นท่าทีขัดเขินของตัวเอง
รถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่พุ่งตัวออกไปบนท้องถนนสายลมยามค่ำคืนปะทะใบหน้าของ อันนาแต่กลับไม่สามารถช่วยให้ความร้อนที่พวงแก้มของเธอลดลงได้เลยเสียงเครื่องยนต์ดังเป็จังหวะมั่นคงในขณะที่เธอพยายามข่มใจไม่ให้สนใจถึงความใกล้ชิดระหว่างเธอกับเขามากเกินไป
ระหว่างทาง พีท ไม่ได้พูดอะไรอันนาเองก็ไม่กล้าทำลายความเงียบเช่นกันมีเพียงเสียงลมหวิวและไฟถนนที่ทอดเป็แนวยาวไปตามทาง
จนกระทั่ง…
พีท ชะลอความเร็วลง และในที่สุด รถมอเตอร์ไซด์คันงามก็หยุดนิ่งที่หน้าภัตตาคารใหญ่แห่งหนึ่ง ตึกสูงโอ่อ่าตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าแสงไฟสีทองจากตัวอาคารส่องประกายหรูหราราวกับสถานที่แห่งนี้ถูกแยกออกจากโลกของเธอโดยสิ้นเชิง
อันนา มองป้ายชื่อภัตตาคารก่อนจะเลื่อนสายตากลับไปมองพีทด้วยความใ
"เดี๋ยวนะ…นี่นายพาฉันมากินข้าวที่ไหนกันทำไมถึงพามาร้านอาหารที่ใหญ่โตแบบนี้นะ ฉันจะตังค์จ่ายได้ยังไง ?"เธอถามเสียงหลง
"เงินเดือนฉันทั้งเดือนที่ทำงานที่ร้านกาแฟคงไม่พอจ่ายสำหรับการกินที่นี่เพียงครั้งเดียวพาฉันกลับไปกินร้านข้าวแกงข้างทางทีนะ ขอร้องละ" อันนา รีบบอก ชายหนุ่ม
พีท ยิ้มมุมปากพร้อมกับหัวเราะออกมาอย่างดัง ดวงตาคมทอประกายขี้เล่น
" ฉันบอกแล้วไงว่าจะเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง"
"และมื้อนี้ฉันเลี้ยงเธอเองยัยแว่น" พีทพูดพร้อมกับเรียกเด็กมาเก็บรถมอเตอร์ไซด์ของเขาไปไว้ยังที่จอดรถของภัตตาคาร
หญิงสาว รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกพาเข้าสู่โลกที่เธอไม่คุ้นเคย…และที่น่าใยิ่งกว่าคือเธอกำลังจะเข้าไปในโลกใบนั้นกับพีท!
ทั้ง 2 มาถึงภัตตาคารหรูที่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองเพียงแค่ก้าวเข้ามาในล็อบบี้ เธอก็รู้สึกถึงบรรยากาศที่แตกต่างจากร้านอาหารทั่วไปผนังร้านประดับด้วยภาพวาดสีน้ำมัน ภายในร้านตกแต่งแบบสไตด์ยุโรป ดุจดั่งพระราชวัง และพนักงานในชุดสูทยืนต้อนรับอย่างสุภาพ
"เชิญทางนี้ครับ คุณพีท"เสียงพนักงานต้อนรับดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มกว้าง เหมือนกับรู้จักกับชายหนุ่มมาอย่างยาวนานก่อนจะเดินนำไปที่โต๊ะที่จัดไว้เป็พิเศษ โต๊ะที่ตกแต่งด้วยดอกกุหลาบสีแดงสดและเทียนหอมที่ให้แสงสลัวโรแมนติก ผ้าปูโต๊ะสีขาวสะอาดตาถูกพับมุมไว้อย่างประณีตจานชามและแก้วไวน์คริสตัลวางเรียงกันอย่างลงตัว เสียงเพลงแจ๊สคลอเบา ๆสร้างบรรยากาศอันอบอุ่นและหรูหรา
หญิงสาวไม่คิดว่าร้านนี้จะดูหรูหราขนาดนี้และที่สำคัญ…การต้อนรับของพนักงานก็ทำให้เธอแปลกใจยิ่งกว่า
"เดี๋ยวนะ…นี่มันอะไรกัน?" เธอกระซิบถาม พีทพลางกวาดตามองรอบตัวอย่างระแวดระวัง
"นี่นายเป็ใครกันแน่เนี่ย?" เธอถามเสียงเบา
พีท หัวเราะในลำคอ"เป็แค่คนธรรมดาที่พาเธอมากินข้าวเท่านั้นเอง"
แต่จากสายตาของพนักงาน…และน้ำเสียงให้เกียรติแบบนั้นอันนาไม่คิดว่าเขาจะ "ธรรมดา" อย่างที่พูดเลยสักนิด!
พนักงานเดินมาเสิร์ฟเมนูอย่างนอบน้อมไม่ต่างจากเวลาที่ต้อนรับแขกระดับ VIP
อันนา รู้สึกได้ถึงสายตาของพนักงานทุกคนที่มองพีทด้วยความนอบน้อมอย่างเห็นได้ชัด
"ไม่เห็นต้องทำหน้าแบบนั้นเลย" พีท หัวเราะเบาๆ โน้มตัวเข้ามาใกล้
"เ้าของร้านนี้เป็เพื่อนของพ่อฉันเอง…พวกเขารู้จักฉันดี" พีทกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆราวกับเป็เื่ปกติสำหรับเขา ทว่าคนที่นั่งฟังกลับรู้สึกถึงน้ำหนักของประโยคนี้
อันนา อ้าปากค้างเธอจ้องเขาด้วยสายตาใ "นายไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม?"
"แล้วนายเป็ลูกใครกัน?" อันนาตั้งคำถามในใจตัวเองด้วยความสงสัย
พีท ยิ้มมุมปาก ไม่ตอบอะไรแค่เอนตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายใจ
ยังไม่ทันที่ อันนา จะตั้งตัวได้ดีประตูทางเข้าก็เปิดออก พร้อมกับเสียงหัวเราะดังขึ้นจากอีกมุมหนึ่งของร้าน
เธอหันไปมองตามเสียงฝีเท้าและแล้วสายตาก็สบเข้ากับคนที่เพิ่งเดินเข้ามา—กวินชายหนุ่มที่ไม่เคยปราศจากรอยยิ้มเ้าชู้บนใบหน้า และข้างกายเขาคือ ยี่หวาหญิงสาวผู้เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ ทั้งความสวยและความมั่นใจที่โดดเด่นเกินใคร
ค่ำคืนนี้ พวกเขามากันเพียงสองคน…ดูราวกับเป็คู่รักที่เร่าร้อนและเมื่อเธอลอบมองคนที่นั่งข้างกาย—พีท—เธอก็อดคิดไม่ได้ว่าตัวเองกับเขา ก็ดูเหมือนเป็คู่รักอีกคู่หนึ่งเช่นกัน…
"เจอกันโดยบังเอิญอีกแล้วนะเพื่อน"เสียงทุ้มของกวิน ดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงที่ก้าวเข้ามาใกล้ เขาแสยะยิ้มขำ ๆสายตากวาดมองมาที่ พีท
แต่สิ่งที่ทำให้ อันนา รู้สึกแปลก ๆคือแววตาของ กวิน ที่จ้องมองเธอ ราวกับมีความคิดบางอย่างซ่อนอยู่
กวิน หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะยักคิ้วให้พีทแล้วค่อย ๆ หันไปทาง อันนา แววตาของเขาฉายแววซุกซนอย่างจงใจก่อนจะลากสายตามองเธอจากหัวจรดเท้า พิจารณาเธออย่างละเอียดทุกจุด
เขาเริ่มจากใบหน้าหวานที่ดูไร้เดียงสาดวงตากลมโตภายใต้แว่นตาคู่นั้นซ่อนแววขี้อายที่ทำให้เธอดูมีเสน่ห์โดยไม่ต้องพยายาม
ต่อมา...สายตาของเขาเลื่อนต่ำลงมาที่ลำคอระหงไล่ไปจนถึงเรียวแขนเล็กที่วางอยู่บนโต๊ะ แล้วหยุดที่ส่วนโค้งเว้าของร่างกายเธอ
ทรวดทรงของอันนาแม้จะถูกซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อนักศึกษาตัวเล็กแต่ก็ไม่ได้บดบังความสมส่วนที่ชวนให้ต้องเหลียวมองโดยเฉพาะ่อกที่ขับเน้นส่วนเว้าโค้งได้อย่างสมบูรณ์แบบ
แต่สิ่งที่ทำให้ กวิน กระตุกยิ้มออกมา...คือกระโปรงนักศึกษาตัวสั้นที่เธอสวมอยู่มันเผยให้เห็นเรียวขาขาวละมุนที่ไขว้กันอย่างเป็ธรรมชาติยิ่งเมื่อเธอขยับตัวเล็กน้อยกระโปรงก็เลิกขึ้นจนเผยให้เห็นเนื้อผิวนวลเนียนมากขึ้น
"นี่เธออีกแล้วเหรอ?" กวิน เอ่ยถามริมฝีปากเหยียดเป็รอยยิ้มเ้าเล่ห์
"สาวน้อยใส่แว่น หน้าตาจิ้มลิ้มคนนั้นฉันนึกว่า พีท แค่พามาเล่น ๆ แต่ดูเหมือนเธอจะเป็คู่หูทำโครงการวิจัยคนสำคัญกว่าที่คิดแฮะ"
อันนา ขมวดคิ้วไม่ชอบน้ำเสียงของเขาเลยสักนิดมันมีทั้งความเยาะเย้ยและบางสิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกอึดอัด
ส่วน ยี่หวา ที่เดินตามมาติด ๆส่งสายตาเป็ประกาย ก่อนจะก้าวเข้ามานั่งข้าง ๆ พีท "บังเอิญจังเลยนะคะพีท"
เธอพูดเสียงหวานพร้อมเอนตัวเข้าไปใกล้เขาอย่างจงใจเธอรู้สึกพอใจในหน้าตาหล่อเหลาคมคาย หุ่นอันสูงโปร่ง รวมถึงร่างกายอันกำยำของพีท ทำให้เธอรู้สึกเร่าร้อนั้แ่ครั้งแรกที่เจอแต่หญิงสาวเองก็รู้ว่า พีทเอง ไม่ได้สนใจเธอสักนิด
จากนั้น ยี่หวา ก็จะขยับเข้าไปใกล้ พีทมากขึ้นจนแทบจะชิดกัน เธอได้กลิ่นกายที่หอมกรุ่นของชายหนุ่มลอยแตะจมูกของเธอยิ่งทำให้เธอรู้สึกอยากเบียดร่างกายเข้าไปให้ใกล้เขาอีกมากขึ้น
ยี่หวา รู้ดีว่าตัวเองเป็ผู้หญิงที่มีเสน่ห์เธอมั่นใจในรูปร่างและหน้าตาของตัวเองมาโดยตลอดไม่เคยมีผู้ชายคนไหนเมินเฉยต่อเธอได้ แต่พีท… เขาเป็ข้อยกเว้น
สิ่งที่ทำให้เธอได้เจอกับพีทในครั้งแรกเนื่องจากเธอเป็คู่ควงของ กวิน นั่นจึงเป็สาเหตุที่ทำให้เธอได้มีโอกาสเจอเพื่อนของกวิน และหนึ่งในนั้นก็คือ พีท
หญิงสาวปฏิเสธไม่ได้เลยว่าถูกดึงดูดเข้าหาชายหนุ่มที่มีรูปร่างสูงโปร่งสมส่วน แต่อัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อพอเหมาะ ใบหน้าหล่อเหลามีเสน่ห์แบบไม่ต้องพยายามยิ่งไปกว่านั้นคือท่าทางนิ่งขรึมและแววตาคมกริบที่ดูเหมือนไม่เคยสนใจใครเป็พิเศษนั่นยิ่งทำให้เขาดูน่าหลงใหล
ยี่หวา เคยพยายามเข้าหาเขาหลายครั้งใช้ลูกเล่นและเสน่ห์ที่เคยได้ผลกับผู้ชายทุกคน
ทว่า…พีท กลับมองเธอเพียงผ่าน ๆตอบรับเธอแค่ตามมารยาท ไม่มีความหวั่นไหว ไม่มีความสนใจใด ๆแฝงอยู่ในดวงตาคู่นั้นเลย
มันน่าหงุดหงิดและท้าทายในเวลาเดียวกัน
แต่สิ่งที่ทำให้เธอขัดใจที่สุดคือตอนนี้ พีท กลับให้ความสนใจกับ อันนา—ผู้หญิงธรรมดา ๆคนหนึ่งที่ไม่มีอะไรโดดเด่นเลยในสายตาเธอ! หญิงสาวที่ใส่แว่นตา หน้าตาจืดชืดที่ดูเงอะงะไม่มีเสน่ห์เย้ายวนสักนิด ทำไม พีท ถึงมองแต่เธอ? แถมเขายังพายัยแว่นคนนี้มานั่งทานข้าวในภัตตาคารหรูร้านนี้อีกด้วยมันน่าเจ็บใจนัก…
ยี่หวา กัดริมฝีปากแน่นข่มความไม่พอใจเอาไว้ภายใต้รอยยิ้มหวาน เธอไม่ชอบการถูกเมินและเธอไม่ยอมให้ตัวเองเป็แค่ตัวประกอบในเื่นี้แน่ ๆ…
อันนา รู้สึกเหมือนอุณหภูมิรอบตัวลดลงเธอเม้มริมฝีปากแน่น ไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้
"อันนา?" เสียงทุ้มของ กวิน ดังขึ้นเรียกให้เธอหันกลับไปมองเขา
กวิน ยิ้มอย่างมีเลศนัยก่อนจะขยับเข้ามาใกล้จนเธอถอยหลังไปเล็กน้อย
"มาทานข้าวกับนายพีท อีกแล้วเหรอ?" เขาถามเสียงเรียบแต่แววตากลับมีความนัยบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก
พีท ยิ้มมุมปากดวงตาคมกริบของเขากวาดมองปฏิกิริยาของทุกคนราวกับกำลังสนุกกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น
"ทำไมเหรอ?" พีทเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความจริงจัง
"อันนา เป็แขกของฉันมีปัญหาอะไรหรือเปล่า?"
กวิน หัวเราะเบา ๆก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ตัวข้าง ๆ อันนา โดยไม่รอคำเชิญ
"เปล่าหรอก…"
เขาพูดปฏิเสธ แต่ดวงตากลับเป็ประกายเ้าเล่ห์ราวกับซ่อนความลับบางอย่างไว้
"ก็ปกติแก ไม่เคยพาใครมาให้เจอบ่อยๆ แบบนี้น่ะสิ"
กวิน โน้มตัวเข้ามากระซิบใกล้ ๆ อันนาเสียงทุ้มต่ำชวนขนลุก
"ยกเว้นว่าคน ๆนั้นจะพิเศษมากจริง ๆ"
หัวใจ อันนา เต้นกระหน่ำขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้เธอหันขวับไปมอง พีท ทันที แต่ชายหนุ่มกลับเพียงแค่หัวเราะเบา ๆราวกับไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดนั้น
"ไม่เห็นต้องคิดมากเลย" พีท เอนตัวพิงพนักเก้าอี้สายตาสบาย ๆ ของเขาตัดกับบรรยากาศที่เริ่มจะอึดอัดขึ้นเรื่อย ๆ ดวงตาของเขายังคงเรียบนิ่งราวกับคำพูดของกวิน ไม่มีผลอะไรกับเขาเลย
"ฉันก็แค่ชวนเธอมาทานข้าว…ไม่มีอะไรพิเศษหรอก"น้ำเสียงของเขาเป็ไปตามปกติ ไม่ได้แสดงออกว่า้าอธิบายให้ใครเข้าใจ
แต่ดูเหมือน ยี่หวา เองจะไม่คิดเช่นนั้น
เธอเอียงคอน้อย ๆ ดวงตาคมกริบไล่สำรวจ อันนาั้แ่ศีรษะจรดปลายเท้าแบบไม่คิดปิดบัง ก่อนจะเผยรอยยิ้มที่ไม่ได้เป็มิตรนักราวกับกำลังชั่งน้ำหนักอะไรบางอย่างอยู่ในใจ
"เหมือนฉันเคยเดินผ่านเธอตอนเรียนแต่เธอก็ไม่ได้มีอะไรสะดุดตา ฉันเลยไม่ทันสังเกตเลยว่า…เธอเรียนคณะเดียวกับฉัน"เธอลากเสียงเนิบนาบ ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ ราวกับกำลังสนุกกับคำพูดของตัวเองและเอียงคอมองอีกฝ่ายดวงตาฉายแววขบขัน ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่หวานเสียจนบาดหู
"แล้วเธอก็คงไม่ได้เป็คนพิเศษของเขาหรอกมั้ง?"รอยยิ้มแต้มที่มุมปากก่อนเธอจะกระซิบเบา ๆ แต่จงใจให้ได้ยินชัดเจน
อันนา กำมือแน่นรู้สึกถึงไอร้อนที่ตีขึ้นมาจนแน่นอยู่ที่อกทุกถ้อยคำของยี่หวาเหมือนเข็มแหลมที่คอยทิ่มแทง เธอไม่ชอบน้ำเสียงยั่วเย้า ไม่ชอบแววตาดูแคลนนั่นเลยสักนิด
แต่จะให้เถียงกลับไปตอนนี้ก็ใช่ว่าจะมีเหตุผลอะไรที่ดีพอและเธอเองก็ไม่อยากให้เื่วุ่นวายไปมากกว่านี้
เธอสูดลมหายใจลึกกล้ำกลืนความขุ่นเคืองลงไป พยายามรักษาสีหน้าให้เรียบเฉยแม้ว่าภายในใจจะเดือดพล่านแค่ไหนก็ตาม...
"ฉันต้องรีบกินข้าว แล้วรีบไปส่ง อันนากลับหอพัก" พีทพูดอย่างจริงจัง
กวิน ถึงกับชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเขาหัวเราะออกมาเบาๆ ราวกับเจอเื่ที่ถูกใจ
"โอ้โห นี่นายจะ… รีบไปส่งหรือรีบไปทำอะไรกันแน่?"เขาแกล้งลากเสียงหยอกล้อพลางเลิกคิ้วสูงอย่างเ้าเล่ห์
"หืม…หรือว่าแกมีแพลนอะไรพิเศษกับสาวแว่นของแกคืนนี้?"
คำพูดนี้ของ กวิน ทำให้ ยี่หวา รู้สึกไม่พอใจขึ้นมาทันทีหญิงสาวขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเบือนหน้าหนีราวกับไม่อยากรับรู้หรือให้ความสนใจกับประเด็นที่เขายกขึ้นมา
ส่วน อันนา ได้แต่ก้มหน้าหลบสายตาของทุกคนใบหน้าของเธอร้อนผ่าวจนแทบะเิ
พีท ปรายตามองกวิน กับ ยี่หวา ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่นแววตาของเขาแน่วแน่ ไม่เปิดช่องให้มีการต่อรองใดๆ
"ถ้านายกับผู้หญิงของนาย อยากดื่มก็น่าจะไปนั่งที่โต๊ะของตัวเองดีกว่านะ" เขาพูดเรียบ ๆแต่แฝงไปด้วยน้ำเสียงกดดัน
ยี่หวารู้สึกหน้าชาเหมือนเธอกำลังถูกตบและทำหน้าไม่ถูก เมื่อ พีท เอ่ยปากออกมาราวกับกำลังไล่เธอกับกวินไปให้พ้น
สายตาของเขาเฉยชาและเด็ดขาดจนเธอรู้สึกอึดอัดมือกำแน่นอย่างไม่รู้ตัว ขณะที่พยายามเรียบเรียงคำพูดแต่กลับพบว่าความรู้สึกจุกแน่นในอกทำให้พูดอะไรไม่ออก
ส่วน กวิน เองก็ดูเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเหลือบมอง พีท ด้วยแววตาครุ่นคิด คล้ายจะประเมินสถานการณ์ตรงหน้า
"เอาล่ะ ๆ เรา 2 คนไปที่โต๊ะของเรากันเถอะ ยี่หวาอย่าขัดจังหวะ พีท กับ อันนา เลย" เขาลากเสียงยาว ยิ้มเ้าเล่ห์ก่อนจะกระตุกยิ้มที่มุมปาก ทำให้สถานการณ์ผ่อนคลายลง
ยี่หวา เหลือบมอง อันนา เป็ครั้งสุดท้ายก่อนจะสะบัดหน้าพรืดอย่างคนไม่พอใจ
เธอเป็ผู้หญิงที่มีทุกอย่าง — หน้าตาหุ่น ความมั่นใจ และเสน่ห์ที่ทำให้ผู้ชายต้องเหลียวหลัง แต่ พีท กลับเมินเฉยใส่เธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ในขณะที่ อันนา…ยัยผู้หญิงใส่แว่นตาแสนจืดชืดคนนั้นกลับได้รับความสนใจจาก พีท ชายหนุ่มที่ตัวเธออยาก แม้เธอจะมีกวิน อยู่ข้างกายก็ตาม
ริมฝีปากของ ยี่หวา บิดเป็รอยยิ้มบางแต่ในใจกลับเดือดพล่าน ฉันไม่มีวันแพ้ให้เธอหรอก ยัยแว่นหน้าจืด!
เธอคิดในใจอย่างมุ่งมั่น สักวันเขาจะต้องตกอยู่ภายใต้เสนห์ของเธอ…ไม่ว่าเธอจะต้องใช้วิธีไหนก็ตาม
แม้ยี่หวา จะมี กวิน อยู่ข้างกาย แต่ลึกๆ แล้ว ใจของเธอกลับโหยหาอ้อมกอดของชายหนุ่มที่ชื่อ พีท ที่ไม่เคยมองเธออยู่ในสายตาของเขาเลย
ส่วน กวิน เองก็เดินโอบเอว ยี่หวา ออกมา
และครุ่นคิดในใจ อันนา เธอน่าสนใจ...ยิ่งเธอทำเหมือนไม่้าความสนใจยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณนักล่าของเขาให้ทำตรงกันข้าม หญิงสาวคนนี้ไม่ได้สวยสะดุดตาแบบยี่หวาทว่ามีเสน่ห์บางอย่างที่ดึงดูดเขาอย่างน่าประหลาด ราวกับแม่เหล็กที่มองไม่เห็นมิน่าล่ะ...พีท ถึงหวงเธอเหมือนไข่ในหิน และขนาดพามาทานข้าวที่ภัตตาคารแห่งนี้ เขาครุ่นคิด “มันไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนมาด้วยเลยเธอต้องเป็คนพิเศษมากสำหรับเ้าหมอนี่จริงๆ” แล้วถ้าเขาเกิดอยากลิ้มลองของรักของหวงของพีทขึ้นมาล่ะ...?
ในเมื่อเป็เพื่อนกัน มันคงไม่ว่าอะไรหรอก…ใช่ไหม…รึเ้าพีทมันจะโมโหขนาดไหนนะที่ของหวงชิ้นนี้โดนแย่งไป?
กวิน ยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะกระชับอ้อมแขนรอบเอวยี่หวาและพาเธอเดินไปยังโต๊ะอาหารที่เขาจองไว้แบบส่วนตัว
ทิ้งไว้เพียง อันนา ที่ยังไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังกลายเป็เป้าสายตาของใครบางคนที่ไม่คิดปล่อยให้เธอหลุดมือไปง่ายๆ
235K
