time-

ระหว่างนั้นลูซี่กับเจเจก็คุยกันอีกแค่นิดหน่อยก่อนจะถึงเวลาเลิกเรียนพวกเราเดินลงจากตึกตรงไปลานจอดรถเพื่อจะกลับ ขณะที่กำลังเม้ามอยกันจู่ๆก็มีบางอย่างที่นอกรถทำให้ต้องหันไปสนใจ

“นั่นมันพวกน้องไทม์ป่ะ”

คำพูดของเบลล์ทำให้ลูซี่ต้องหยุดรถ“ไหน”

“นั่นน่ะ”เบลล์ชี้ออกไปด้านนอกกระจกตรงบริเวณลานกว้าง มีนักศึกษาชายสองคนที่คาดว่าน่าจะปี 1

ลูซี่พยายามพรี่ตามองเนื่องจากอยู่ในรถแถมยังอยู่ฝั่งคนขับเลยทำให้มองไม่ค่อยชัดรออยู่สักพักจนสามารถเห็นชัดขึ้น ชัดว่าเป็นไทม์กับบูมจริงๆแต่ทำไมสภาพของทั้งสองคนถึงได้เดินแปลกๆ ขาสั่นเดินไม่ค่อยตรงๆ เดินๆ หยุดๆขาสั่นเหมือนพึ่งโดนทำโทษมาเลย

ดับเครื่องก่อนจะลงไปตามด้วยเบลล์ที่เดินตามมาจู่ๆ ไทม์เหมือนจะล้มเพราะทรงตัวไม่อยู่ลูซี่รีบวิ่งเข้าไปรับโชคดีที่รับทันได้พอดี

“โอเคมั้ยคะ”ไทม์เงยหน้ามองก่อนจะค่อยๆ พยุงตัวเอง “พี่ลูซี่ มาไงครับเนี่ย”

“พี่เห็นพวกเราเดินแปลกๆก็เลยลงมาจากรถน่ะ”

“งั้นหรอครับ”

“แล้วนี่จะกลับกันเลยมั้ยเดี๋ยวพี่ไปส่ง”

“พี่ลูซี่ไม่มีเรียนต่อหรอครับ”

“ค่ะพวกพี่กะจะกลับพอดี” ไทม์กับบูมมองหน้ากัน “ก็ได้ครับ”

รถยนต์คันเดิมเคลื่อนตัวไปตามถนนโดยภายในรถเต็มไปด้วยเสียงก่นบ่นของไทม์กับบูม

“นี่ทำไมพวกเราถึงมีสภาพแบบนั้นล่ะ โดนซ่อมหรอ” เบลล์ชะโงกหน้าไปถามคนด้านหลัง “ครับ”

“หนักขนาดนั้นเลยหรอ เห็นเกือบล้มด้วย”

“เอ่อ…คือว่า”

ย้อนกลับไปเมื่อ2 ชั่วโมงก่อน

“ปีหนึ่งรวม!!!!” ขณะที่เหล่าปี 1กำลังนั่งพักอยู่จู่ๆก็มีเสียงเรียกรวมดังขึ้นทำให้พวกเขาต้องกุลีกุจอรีบเข้าไปตั้งแถวอย่างไม่เข้าใจ

“ปีหนึ่ง!!นับตลอดนับ!!!”

ปีหนึ่งนับจำนวตามคำสั่งแต่พอนับจบเหมือนว่าจำนวนจะขาดไปกว่า30 ชีวิต

“พี่บอกว่ายังไงครับ!!!จะไปไหนให้ลาหรือแจ้งไว้!! แล้วนี่อะไร!! ลาก็ไม่ลา นึกจะหยุดก็หยุด!พวกนักกีฬาก็เหมือนกัน จะไปซ้อมก็ไม่เคยบอก! งั้นก็รับผิดบอบปีกันทั้งหมด!ปีหนึ่งกอดคอ!!!”

อะไรกันเนี่ย จู่ๆ ก็มาสั่งซ่อมไอ้ที่บอกว่าพวกนักกีฬาไม่ยอมแจ้งอะไร พวกนักกีฬาทั้งสาขาปี 1 ก็มีแค่ติมคนเดียวแถมเวลามันจะไปซ้อมก็แจ้งพี่เขาตลอด แล้วที่ว่ารับผิดชอบทุกคนคืออะไรคนอื่นไม่เกี่ยวด้วยสักหน่อย

“ลุกนั่งหนึ่งร้อยครั้ง!!! ปฏิบัติ!!!”

สุดท้ายก็ต้องทำอย่างเลือกไม่ได้ตอนแรกก็เหมือนจะผ่านไปด้วยดีแต่ด้วยความจำนวนที่ถูกทำโทษมันตั้ง 100ครั้งเลยทำให้ช่วงท้ายๆ แต่ละคนเริ่มร่วง

“ไม่พร้อมเลย!!เอาใหม่! ลุกนั่งหนึ่งร้อยครั้ง!!! ปฏิบัติ!!!”ด้วยความเหนื่อยล้าทำให้ไม่สามารถลุกนั่งได้พร้อมเพรียงกันจึงทำให้รุ่นพี่สั่งซ่อมแล้วซ่อมอีกจนรวมๆแล้ว 1,000 กว่าครั้ง

ฟาโรห์ที่เห็นว่าปี1เริ่มจะไม่ไหวจึงหันไปบอกเพื่อนแต่ก็เหมือนเขาจะไม่ฟังยังคงสั่งทำโทษไปจนเห็นว่าปี1 พร้อมเพรียงสักที

ทันทีที่ทำโทษเสร็จไม่ใช่ว่าจะได้นั่งพักทันทีพี่ระเบียบยังคงให้ปี 1 ยืนเรียงแถวก่อนจะเทศนาอยู่สักพักถึงจะให้นั่งได้

พอได้ฟังจนจบมือที่กำพวงมาลัยก็กำแน่นจนเกิดเสียงจนเพื่อนข้างๆถึงกับหันมาถาม

“ลู เป็นไร”

“ป่าว”แม้ปากจะปฏิเสธไปแต่ภายในใจกลับร้อนระอุ โมโหชะมัดเลยโมโหจนอยากจะขับรถกลับไปซัดหน้าไอพี่ระเบียบคนนั้น ณ ตอนนี้เลย

“พี่ลูซี่โกรธหรอครับ” เหลือบมองคนด้านหลังผ่านกระจกเห็นว่าไทม์กำลังชะเง้อมา“ไม่ได้โกรธค่ะ”

“พี่ลูซี่โกหก”ไทม์พองแก้มน้อยๆ พลางบึนปากอย่างไม่พอใจ ทำให้เธอที่เห็นถึงกับต้องยอมพูดความจริง“เฮ้อ~ ค่ะ พี่โกรธ โมโหด้วย หงุดหงิดด้วยจนอยากจะซัดคนเลยค่ะ”

“ผมมขอโทษนะครับที่ทำให้พี่ลูซี่หงุดหงิด”ปฏิกิริยาของน้องทำเอาคนในรถถึงกับต้องหันไปมองด้วยความตกใจ

“หนูลูก หนูไม่ผิดเลยคนที่ผิดคือไอ้พี่ระเบียบหน้าเหียกคนนั้นต่างหาก”

“ใช่ๆ”บูมพยักหน้าหงึกๆ เห็นด้วยกับคำพูดของเบลล์ เธอก็เห็นด้วยนะคนที่ผิดคือไอ้พี่ระเบียบคนนั้นต่างหาก

สำหรับการรับน้องการลงโทษน้องมันเป็นเรื่องปกติจะลงโทษก็เมื่อรุ่นน้องไม่ฟังหรือทำผิดกฏแต่ต้องลงโทษในฐานที่พอเหมาะพอควรไม่ใช่นึกอยากจะลงโทษก็ลงโทษโดยไม่สนใจสภาพร่างกายคนอื่น คนแบบนี้น่ะอย่าว่าแต่เหมาะเป็นพี่ระเบียบเลย ไม่แม้แต่จะเหมาะเกิดมาเป็นคนด้วยซ้ำ

หลังจากที่ส่งเบลล์กับบูมเสร็จบรรยากาศภายในรถก็กลับมาเงียบอีกครั้งไทม์ที่ตอนนี้ย้ายมานั่งด้านหน้าแอบเหลือบมองคนข้างๆ

ใบหน้าที่เคยดูเจ้าเล่ห์ตอนนี้นิ่งสนิทดูก็รู้ว่าพี่ลูซี่กำลังหงุดหงิดอยู่แน่ๆจะอ้าปากเอ่ยถามรถยนต์ก็มาจอดหน้าบ้านพอดีมือที่กำลังจะเปิดประตูก็ลังเลจะทำยังไงดีให้เธอหายหงุดหงิดนะ

“เอ่อ…พี่ลูซี่ครับ”ลูซี่หันมาเลิกคิ้วเชิงถาม “เข้าบ้านก่อนมั้ยครับ”

ขณะที่รอคำตอบก็แอบลอบกลืนน้ำลายที่หนืดคอบอกตามตรงเวลาลูซี่หงุดหงิดผมไม่ค่อยกล้าทักสักเท่าไหร่หรดอกไม่ใช่เพราะเธอน่ากลัวนะ แต่เพราะบรรยากาศที่อยู่รอบๆตัวเธอต่างหากมันทำให้ผมไม่กล้า

“ก็ได้ค่ะ”

เดินนำเข้าบ้านพี่ลูซี่เดินตามมาเงียบๆพลางกวาดสายตามองดูเหมือนว่าแม่จะไม่อยู่บ้านด้วย

ขณะที่กำลังวางกระเป๋าลงบนโซฟาก็แอบเหลือบมองอีกคนอีกครั้งมือหนากำกางเกงด้วยความกังวลและกำลังคิดว่าจะทำยังไงถึงจะทำให้หายหงุดหงิด แต่จู่ๆก็มีมือมาจับมือของพอเงยก็พบว่าเป็นลูซี่

“กังวลอะไรอยู่หรอคะ”ประโยคของลูซี่ทำเอาผมสะดุ้งเล็กน้อย “พี่ลูซี่รู้ด้วยหรอครับ”

“พี่เคยบอกแล้วไงว่าเราน่ะอ่านง่ายจะตาย” ก็จริงแฮะ

“แล้วสรุปเรากังวลอะไรอยู่คะบอกพี่ได้มั้ย”

“ผม…ไม่อยากให้พี่ลูซี่หงุดหงิด”

“กลัวพี่หรอคะ”

“ป่าวครับผมแค่ไม่อยากเห็นพี่ลูซี่หงุดหงิด”แอบเห็นมุมปากยกยิ้มก่อนที่มือเรียวจะเอื้อมมาลูบแก้มอย่างเบามือ

“ถ้าหนูไม่อยากเห็นพี่หงุดหงิดพี่ก็ไม่หงุดหงิดค่ะ”

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์กลับมาอีกครั้งแต่มันกลับทำให้ไทม์รู้สึกใจเต้นแปลกๆ

“เอ่อ…ผมว่าผมไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดก่อนดีกว่าครับจะได้มาทายา”

“ให้พี่ช่วยอาบมั้ยคะ”

“ผะ-ผมอาบเองดีกว่าครับ!!!”หลบสายตาอันเจ้าเล่ห์ก่อนจะรีบวิ่งขึ้นห้องถ้าอยู่ต่อเขาโดนแกล้งแน่ๆ

อาบน้ำเสร็จจะเดินออกมาแต่งตัวที่ห้องก็พบว่าลูซี่มานั่งรอพร้อมกับถุงยานวดเรียบร้อยแล้ว

ลูซี่ตบเตียงที่ว่างข้างๆ“มานั่งนี่ค่ะ เดี๋ยวพี่ทายาให้”

“แต่ผมยังไม่ได้ใส่เสื้อผ้าเลยนะครับ”

“ไม่เป็นไรเดี๋ยวก็ต้องถอดแล้ว”

“เอ๊ะ!!!!!!”คนบนเตียงหัวเราะพร้อมกับยกยิ้มเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มนั่นทำหัวใจเขาสั่นอีกแล้ว“เดี๋ยวผมขอไปใส่เสื้อผ้าก่อนดีกว่าครับ”

“เราปวดทั้งขาไม่ใช่หรอไม่ต้องใส่หรอกค่ะ เดี๋ยวจะทายายาก”

“แต่…”

“หรือว่ากลัวพี่ถกผ้า?”

“แล้วพี่ลูซี่จะถกผ้าทำไมล่ะครับ”

“นั่นสิ”มุมปากบนใบหน้าสวยค่อยๆ ยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ “แต่ก็น่าลองถกดูนะเผื่อจะได้เห็นอะไรดีๆ อย่างเช่น…”

นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนหลุบมองส่วนล่างใบหน้าของเขาเห่อร้อรก่อนจะรีบเอามือปิด “พี่ลูซี่ลามก!!!”

“หึ”ลูซี่ยกยิ้มอย่างพอใจ “ไปใส่เสื้อผ้าได้แล้วค่ะแล้วก็ใส่กางเกงขาสั้นมานะคะจะได้ทายาได้สะดวก”

“ครับ”

ใส่เสื้อผ้าเสร็จก็มานั่งลงที่เตียงลูซี่ค่อยๆเอายาออกมาจากถุงและเอื้อมมือมาจับขาข้างซ้ายพาดที่ขาของเธอก่อนจะเริ่มนวดยา

มือสวยค่อยๆไล่นวดตั้งแต่ต้นขายันปลายขาตอนแรกก็คิดว่าจะเจ็บแต่ลูซี่กลับนวดได้อย่างพอดีมือจนอยากจะหลับซะตอนนี้เลย

ขณะที่กำลังจะเคลิ้มจู่ๆก็มีบางอย่างที่นุ่มนิ่มสัมผัสลงที่น่องขาจนทำให้ผมเผลอสะดุ้งเฮือก พอมองดีๆไอ้ที่นุ่มๆ นั่นก็คือริมฝีปากของลูซี่เอง

“เหวอ!!พะ-พี่ลูซี่ ทำอะไรน่ะครับ มันสกปรกนะ”

ลูซี่เงยหน้าจากขาพลางเลิกคิ้ว“ก็ไม่นี่คะ หอมดีออก”

“พี่ลูซี่อ่ะ!แกล้งผมอีกแล้วอ่ะ”

“พี่ป่าวแกล้งนะ”

“ไม่เลยครับแกล้งตลอดอ่ะ” พูดพลางบึนปากใส่ ไม่แกล้งอะไรล่ะเจอหน้ากันทีไรก็ชอบแกล้งเขาทุกที

“ไม่ชอบให้พี่แกล้งหรอคะ”

“ป่าวครับ”

“?” พี่ลูซี่เลิกคิ้วเพื่อรอคำตอบ

“คือแบบว่า…ผมเขินแล้ว…เอ่อ…เวลาผมเขินหน้าตาผมมันทุเรศ”

ลูซี่หัวเราะออกมาเบาๆก่อนจะขยับตัวเองมานั่งที่ว่างข้างพร้อมกับจับใบหน้าของไทม์ให้หันไปสบตากับเธอ

“หมาตัวไหนมันพูดว่าหนูทุเรศกันคะเราออกจะน่ารักขนาดนี้” พูดพลางบีบแก้มทั้งสองข้างของเขาพร้อมกับเหวี่ยงไปมา

“อ๋มไอ่ไอ้อ้าอักอักอ่อยอับ(ผมไม่ได้น่ารักสักหน่อยนะครับ)” ยกมือลูบแก้มที่โดนบีบ “นี่ก็เย็นมากแล้วนอนพักเถอะค่ะ”

ลูซี่ดันตัวไทม์ให้นอนลงดึงผ้าห่มมาคลุมให้ก่อนจะโน้มตัวลงจุมพิตที่หน้าผากอย่างแผ่วเบา

“ฝันดีนะคะ”

“เดี๋ยวก่อนครับ”ลูซี่หันมองแขนที่ถูกมือผมรั้งเอาไว้ “ขอบคุณนะครับ ที่คอยดูแลผมตลอด”

มุมปากของเธอยกยิ้มก่อนเธอจะหันมาใช้มืออีกข้างวางลงบนมือของผมอีกที

“ก็พี่สัญญากับเราไว้นี่คะจะให้ผิดสัญญาได้ยังไง” มือเรียวเอื้อมมาลูบผมเบาๆ “จากนี้ก็ไม่ต้องกลัวนะคะเพราะไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นคนนี้จะคอยเป็นบอดี้การ์ดให้หนูเอง”

รอบยิ้มที่แสนอบอุ่นกับประโยคที่ฟะงแล้วชื่นใจทำให้เผลอยกยิ้มกว้างอย่างที่ไม่เคยยิ้มมาก่อน “ขอบคุณนะครับ ขอบคุณมากจริงๆ”

ลูซี่ที่นั่งข้างเตียงหันมองคนบนเตียงเป็นครั้งสุดท้ายเพื่อเช็คว่าเขาได้หลับสนิทไปแล้วจริงๆก่อนจะจัดผ้าห่มให้ห่มตัวเขา

สองขาเดินลงมายังชั้นล่างหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาใครบางคนพลางเดินเช็คประตูหน้าต่างทุกบานก่อนจะเดินออกจากบ้านเพื่อนกลับบ้านของตัวเอง

เมื่อเห็นว่าปลายสายไม่มีทีท่าว่าจะรับจึงเปลี่ยนมาโทรสายตรงแทนและอย่างที่เดาไว้คนปลายสายรับทันที

[ว่า]

“มีเรื่องจะคุย”