เจ้าสาวบ้านไร่

“เรียบร้อยแล้วหรอคะพี่จันทร์ เธอต้องการอะไรเพิ่มเติมดาวฝากเป็นธุระหาให้ด้วยนะคะ”

“เรียบร้อยแล้วค่ะ คนอะไร๊ สั่งนั่นสั่งนี่เหมือนเป็นคุณผู้หญิงของที่นี่ คุณผู้หญิงตัวจริงเขานั่งอยู่ตรงนี้ยังไม่เคยทำตัวแบบนี้เลย” พี่จันทร์บ่นลินดาให้ทุกคนฟัง

“อดทนหน่อยนะคะ อย่าให้เขาว่าได้ว่าฟาร์มนี้ต้อนรับแขกไม่ดี”

“ค่ะคุณผู้หญิง แต่คุณดาวก็จริงๆ เลยนะคะ ไม่รู้จะอนุญาตให้เธอพักที่นี่ทำไม พี่จันทร์ไม่ถูกชะตาเลยซักนิด”

“เราเป็นเจ้าบ้านมีแขกมาก็ต้องต้อนรับให้ดี ดาวขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ อย่าลืมบอกน้าเสริมให้พาคุณเค้าไปเที่ยวชมฟาร์มด้วยนะคะ”

ตลอดทั้งบ่ายของวันนั้นลินดาไปเที่ยวชมตามสถานที่ต่างๆ ของฟาร์ม เมื่อพบเจอใครเธอก็จะแนะนำตัวเองว่าเป็นเพื่อนเก่าที่สนิทสนมกันของภูดิน พยายามพูดให้ทุกคนเข้าใจว่าเธอคือคนสำคัญของภูดิน เพราะเป้าหมายของเธอที่มาในครั้งนี้เพราะต้องการตำแหน่งนายหญิง เธอเองก็มีใจให้ภูดินตั้งแต่เด็กแต่เขาก็ไม่ได้สนใจเธอ หลังจากเธอใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศหลายปีพอกลับมาได้ข่าวว่าชายหนุ่มยังโสดและรวยมาก เธอจึงตั้งใจกลับมาที่นี่เพื่อสานสัมพันธ์กับเขาเอาตำแหน่งนายหญิงมาครองให้ได้

“อ้าวคุณผู้ช่วยมาทำอะไรที่นี่คะ” ลินดาร้องถามเพียงดาว เมื่อเห็นเธอที่บ้านพักคนงาน

“ดาวอยู่ที่นี่ไม่แปลกหรอกค่ะ ว่าแต่คุณลินดามาทำอะไรที่นี่คะ”

“อ๋อ ก็คนขับรถเขาพามาดูบ้านพักคนงาน ทำความรู้จักกับสถานที่ เผื่อมาอยู่ที่นี่จะได้รู้ว่าอะไรอยู่ตรงไหน” เธอตั้งใจพูดให้คนอื่นคิดไปไกล

“สวัสดีทุกคน ชั้นเป็นเพื่อนคนสำคัญของพี่ภูนะคะ ฝากเนื้อฝากตัวกับทุกคนด้วย ต่อไปคงได้เจอกันบ่อยๆ”

“เพื่อนคนสำคัญคืออะไรอะแก หรือคุณเค้าจะบอกว่าเป็นว่าที่แฟนคุณภู” คนงานต่างซุบซิบกัน

“ไม่ใช่หรอกมั้ง น่าจะแค่เพื่อนแหละใช่มั้ยคะคุณดาว”

“ไม่รู้สิคะ รอถามคุณภูของพวกพี่เองแล้วกันนะคะ”

เพียงดาวทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้โบ้ยให้ทุกคนไปถามภูดินเอง ทุกคนต่างทำหน้าเซ็งไปตามๆ กัน เพราะรู้ดีว่าไม่สามารถหาคำตอบจากเจ้านายตนได้ เขาไม่ชอบคนยุ่งเรื่องส่วนตัวเป็นที่สุด ถ้ไปถามมีหวังระเบิดลงแน่

“คุณลินดาจะลองชิมกล้วยกวนดูมั้ยคะ พึ่งทำเสร็จใหม่ๆ เลยค่ะ” เพียงดาวชักชวนหญิงสาวให้ลองทานผลไม้แปรรูปที่ทำเองกับมือ

“อุ๊บ!!! อะไรคือกล้วยกวนลินดาไม่รู้จัก ขอบายนะคะกลัวท้องเสีย” ลินดาเอามือป้องปากทำท่าทางรังเกียจ

“หรอคะ งั้นทานอะไรได้ก็บอกพี่จันทร์พี่จวงให้ทำให้นะคะ แต่เตือนไว้ก่อนว่าที่นี่บ้านนอก ไม่ใช่เมืองนอกจะอยากกินทุกอย่างตามใจตัวเองไม่ได้นะคะ”

“ย่ะ ขอบใจนะที่บอก ไปล่ะ บาย อี๋ อะไรก็ไม่รู้ไม่น่ากินเลยซักนิด”

“คุณคนนี้เค้าเป็นคนยังไงคะเนี่ยไม่รู้จักแม้แต่กล้วยกวน แถมยังทำท่าทางแปลกๆ อีก ถ้าเป็นแฟนคุณภูจริงๆ เราลำบากกันแน่”

“เป็นไปไม่ได้หรอกคุณภูไม่มีทางชอบคนแบบนี้แน่ ดูสิแต่งหน้าก็จัด คำพูดคำจาก็อะไรก็ไม่รู้ ไม่เห็นมีอะไรสู้คุณดาวของเราได้เลย”

“จริง ถ้าได้คุณดาวเป็นนายหญิงถือว่าเป็นบุญของเรายังกะถูกรางวัลที่หนึ่งเลยล่ะ”

“พอได้แล้วค่ะ นินทาคนอื่นไม่ดีนะคะ” เพียงดาวปรามทุกคน

“ขอโทษค่ะคุณดาว"

“ทุกคนคะ ดาวมีข่าวดีจะบอก ดาวคุยกับพี่…เอ่อคุณภูว่าอยากลองเปิดร้านขายสินค้าจากฟาร์มของเราในเมือง ขายให้นักท่องเที่ยว เดี๋ยวเร็วๆ นี้จะเริ่มทดลองเอาไปขายก่อน ถ้าไปได้สวยก็จะเปิดร้านขายจริงจัง ทุกคนจะได้มีรายได้เสริมอีกทางดีมั้ยคะ”

“ดีเลยค่ะ ขอแค่คุณดาวบอกพวกเราทำได้หมดเลยค่ะ”
ช่วงเย็นหลังเลิกงานหากพอมีเวลาว่างเพียงดาวก็จะแวะมาเล่นที่บ้านพักคนงานบ้าง เพื่อมาดูความเป็นอยู่ของทุกคน เอาอาหารมาให้บ้าง ทำขนมทานด้วยกันบ้าง เธอทำตัวเป็นกันเองกับพนักงานทุกคนไม่แบ่งแยกชนชั้น ยิ่งนานวันยิ่งทำให้คนที่นี่รักเธอมากขึ้น

“หนูดาวกลับมาแล้วหรอ มาทานข้าวก่อน มาๆๆ” นมแย้มเรียกเพียงดาวให้มาทานข้าวหลังเห็นเธอเดินเข้าบ้านมา

“ดาวทานที่บ้านพักคนงานมาแล้วค่ะ พี่จวงดาวขอของว่างกับนมสักแก้วก็พอค่ะ จะรีบไปเคลียร์งานต่อนิดหน่อย”

“อย่าหักโหมมากนะคะเดี๋ยวจะไม่สบายเอา คุณภูจะว่านมได้ว่าดูแลคุณไม่ดี” นมแย้มบอกด้วยความเป็นห่วง

“ค่ะนม”

“ชิ ทำเป็นขยัน” ลินดาประชดเธอเบาๆ

“คุณลินดาไปเที่ยวในฟาร์มเป็นยังไงบ้างคะ” พียงดาวหันไปถามผู้มาเยือน

“ก็ดี ร้อนนิดหน่อย ถ้ามาอยู่ถาวรคงต้องปรับปรุงอีกหลายอย่างรวมทั้งบ้านหลังนี้ด้วย” เธอพูดข่มเพียงดาว

“คุณลินดาชอบก็ดีแล้วค่ะ พรุ่งนี้อยากไปไหนก็บอกน้าเสริมนะคะ ดาวขอตัวก่อน”

“ทำตัวเหมือนเป็นเจ้าของบ้าน” ลินดาพูดประชดเพียงดาว

“เอ๊า ก็เป็นเจ้าของ……….” พี่จันทร์เกือบหลุดปากแต่โดนพี่จวงห้ามไว้ทัน

…ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด…

“ฮัลโหลพี่ดินเป็นยังไงบ้างคะ ดาวเป็นห่วงแทบแย่” เธอรีบถามสามีหลังเห็นหน้าสามีที่วีดีโคอลมาหา

“ไฟไม่ลามแล้วพรุ่งนี้เย็นก็กลับแล้ว”

“ทุกคนปลอดภัยดีใช่มั้ยคะ”

“ปลอดภัยดีครับคุณภรรยาไม่ต้องห่วง แต่มีสิ่งนึงที่น่าเป็นห่วงมากตอนนี้” ภูดินแสร้งตีหน้าเศร้า ทำให้เพียงดาวเป็นห่วง

“เรื่องอะไรคะ ร้ายแรงมากรึเปล่า”

“ก็สามีของดาวน่ะสิ เขาคิดถึงเมียมากห่างเมียแค่วันสองวันก็จะขาดใจแล้ว” เขาทำหน้าอ้อน

“พี่ดิน ยังมีอารมณ์มาล้อเล่นอีกนะคะ”

“ไม่ได้ล้อเล่นพี่คิดถึงจริงๆ อยาก…..เอาเมียจะแย่แล้ว”

“ไอ้คนทะลึ่ง ไม่คุยด้วยแล้วรีบไปพักผ่อนเลยค่ะ ดาวจะไปนอนแล้วเหมือนกัน”

“ก็ได้ค๊าบบ รักเมียนะ พรุ่งนี้เจอกันครับ”

“พรุ่งนี้เจอกันค่ะ”

เพียงดาวไม่อยากบอกเขาเรื่องแขกผู้มาเยือน กลัวเขาจะไม่สบายใจ ได้แต่รอให้เขากลับมาเห็นเองในวันพรุ่งนี้ค่อยบอกทีเดียว

“นี่รู้มั้ยว่าพี่ภูจะกลับตอนไหน” ลินดาถามพี่จันทร์

“ไม่ทราบค่ะ ถ้าคุณลินดาอยากรู้ทำไมไม่ถามคุณดาวล่ะคะ คุณภูน่ะบอกคุณดาวทุกเรื่องล่ะค่ะ”

“บอกทุกเรื่อง หมายความว่าไง” เธอชักสีหน้าไม่พอใจ
“ก็หมายความตามที่พูดนั่นล่ะค่ะ”

“นี่ยอกย้อนชั้นหรอ แต่ก็ไม่เห็นแปลกก็เธอเป็นผู้ช่วยของพี่ภูนี่เนอะพี่ภูก็ต้องรู้อยู่แล้ว” เธอพูดเข้าข้างตัวเอง

“พูดขนาดนี้ยังคิดไม่ได้อีก” พี่จันทร์พึมพำเบาๆ

“ว่าอะไรนะ”

“เปล่าค่ะ ถ้าทานอิ่มแล้วจันทร์ขออนุญาตเก็บจานเลยนะคะ”

“เดี๋ยวก่อน ห้องนอนพี่ภูห้องไหนหรอ”

“คุณลินดาจะอยากรู้ไปทำไมคะ”

“ชั้นถามก็แค่ตอบ ไม่ได้ให้ถามกลับ”

“งั้นก็ไม่ทราบค่ะ เจ้านายไม่ชอบให้เปิดเผยเรื่องส่วนตัว”

“แกไม่บอกชั้นไปหาเองก็ได้”

“เตือนไว้ก่อนนะคะว่าคุณภูไม่ชอบให้ใครไปยุ่งกับพื้นที่ส่วนตัว”

“เรื่องแบบนี้ไม่จำเป็นต้องให้แม่บ้านมาแนะนำชั้นหรอก ชั้นรู้ว่าอะไรควรไม่ควร อีกอย่างชั้นก็เป็นแขกคนสำคัญของพี่ภูด้วย”

“ค่ะ ขอโทษที่แนะนำนะคะคุณแขกคนสำคัญ” จันทร์พูดกวนประสาทเธอบ้าง

“นังจวงชั้นไม่เคยเห็นใครนิสัยแย่แบบนี้มาก่อน นางคิดว่าตัวเองสูงส่งมาจากไหนถึงว่าคนอื่นเขาไปทั่วขนาดนี้ ขนาดคุณผู้หญิงยังโดนเลย” จันทร์ระบายเรื่องของลินดากับจวงขณะช่วยกันเก็บของในครัว

“ก็คุณผู้หญิงตัวจริงไม่ยอมเปิดเผยสถานะจริงๆ ของตัวเองซักที ปล่อยให้ใครก็ไม่รู้มาทำตัวใหญ่โตภายในบ้าน”

“ไม่ใช่แค่ในบ้านนะแก ในฟาร์มก็ด้วยชั้นได้ยินเค้าเม้าท์กัน”

“คุณดาวนะคุณดาวไม่รู้อนุญาตให้คนแบบนี้มาอยู่ในบ้านทำไม ไม่รู้จะใจดีไปถึงไหน”