ุด
14:00 น. | สถาบันวิจัยประสาทวิทยาและพฤติกรรมศาสตร์ (ชั้น 15 โซน VIP)
ธาวินก้าวเท้าออกจากลิฟต์แก้วด้วยความรู้สึกประหม่า เขาบอกเลขาฯ ว่าขอลาครึ่งวันบ่ายเพื่อไปทำธุระที่ธนาคาร แต่ความจริงแล้วเขากำลังพาตัวเองเดินเข้าสู่ความยุ่งยากโดยสมัครใจคลินิกของหมอเอกไม่ได้ดูเหมือนโรงพยาบาลที่เต็มไปด้วยกลิ่นยาฆ่าเชื้อ แต่มันถูกตกแต่งด้วยสไตล์มินิมอลลิสต์ที่เย็นะเื ผนังสีขาวด้าน ตัดกับเฟอร์นิเจอร์สีเทาเข้ม และต้นไม้ฟอกอากาศต้นใหญ่ที่ถูกจัดวางอย่างสมมาตร ทุกอย่างดูเงียบสงบ... สงบจนผิดปกติ
"เชิญทางนี้ครับคุณวิน"เอกภพเดินออกมาต้อนรับด้วยตัวเอง เขาสวมเสื้อกาวน์สีขาวทับเสื้อเชิ้ตสีดำสนิท ใบหน้ายังคงเปื้อนยิ้มแบบนักธุรกิจที่วินเริ่มรู้สึกคุ้นเคย เอกภพ แกล้งทักทายแบบทางการต่อหน้าคนอื่นๆ
"มึงแน่ใจนะเอก... ว่ามันปลอดภัย?" วินถามขณะเดินตามเพื่อนเข้าไปในห้องปฏิบัติการส่วนตัว"ปลอดภัยกว่าขับรถบนทางด่วนอีก" เอกตอบพลางหัวเราะเบาๆ "เราไม่ได้จะผ่าสมองมึง เราแค่จะช่วย 'จัดระเบียบ' คลื่นสมองให้เข้าที่เข้าทาง... เหมือนการทำ Defrag ฮาร์ดดิสก์เก่านั่นแหละ"
ห้อง 'The Suite' ที่เอกพาเข้ามา เป็ห้องขนาดกลางที่ผนังบุด้วยวัสดุซับเสียงทั้งหมด ตรงกลางมีเก้าอี้เอนนอน (Recliner) หน้าตาล้ำสมัยบุด้วยหนังแท้สีดำสนิท ขนาบข้างด้วยแผงควบคุมที่มีหน้าจอมอนิเตอร์นับสิบจอ และอุปกรณ์คอมพิวเตอร์ที่ดูซับซ้อน
"ถอดสูท แขวนเนคไทไว้ แล้วนอนลงได้เลย" เอกสั่งเสียงเรียบวินทำตามอย่างว่าง่าย เขาทิ้งตัวลงบนเก้าอี้หนัง ความนุ่มของมันโอบรับสรีระที่เหนื่อยล้าของเขาได้พอดิบพอดี
เอกเข็นรถเข็นอุปกรณ์เข้ามา หยิบหมวกครอบศีรษะ (Headgear) ที่มีลักษณะคล้ายตาข่ายยางยืดสีดำ ซึ่งมีปุ่มโลหะเล็กๆ (Electrode) ฝังอยู่ตามจุดต่างๆ นับร้อยจุด"นี่คือ Neuro-Linker รุ่นต้นแบบ... เซนเซอร์พวกนี้จะทำหน้าที่สองอย่าง หนึ่งคือปล่อยคลื่นความถี่ต่ำ (Theta Waves) เพื่อเหนี่ยวนำให้มึงเข้าสู่สภาวะกึ่งหลับกึ่งตื่น และสองคือ..."เอกหยุดพูดไปนิดหนึ่ง ก่อนจะหยิบเจลนำไฟฟ้าเย็นเฉียบมาป้ายลงบนขมับของวิน"...คือมอนิเตอร์สัญญาณชีพ เพื่อให้แน่ใจว่ามึงจะไม่ตื่นเต้นจนหัวใจวายตายคาความฝัน"
วินสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเจลเย็นๆ ััผิว "แค่ฝัน... มันจะตื่นเต้นขนาดนั้นเลยเหรอวะ?""อย่าดูถูกจิตใต้สำนึกตัวเองสิเพื่อน" เอกก้มลงกระซิบข้างหูขณะปรับสายรัดให้แน่นขึ้น "ความปรารถนาที่มึงกดทับมาเป็สิบปี... พอมันะเิออกมา แรงะเิมันไม่ใช่น้อยๆ นะ"
เอกเดินไปที่แผงควบคุม นิ้วเรียวยาวรัวแป้นพิมพ์อย่างคล่องแคล่วบนหน้าจอที่วินมองไม่เห็น กราฟเส้นสีเขียวเริ่มวิ่งขึ้นลงเป็จังหวะ และที่มุมขวาล่างของหน้าจอ มีไอคอนรูป 'ก้อนเมฆ' (Cloud Upload) กระพริบสีแดง
"เอาล่ะ วิน... หลับตา" เสียงของเอกดังผ่านลำโพงในห้อง แฝงด้วยอำนาจประหลาด"ตั้งสมาธิไปที่ 'เธอ'... นึกถึงรายละเอียดให้ชัดที่สุด กลิ่นผม รอยยิ้ม หรือแม้แต่เสียงหัวเราะ... สมองส่วน Hippocampus ของมึงจะดึงไฟล์พวกนั้นออกมา แล้วโปรแกรมของกูจะช่วยเพิ่มให้มันคมชัดขึ้นเอง"
เสียงฮัมต่ำๆ เริ่มดังขึ้นในหูฟัง วินหลับตาลง พยายามนึกถึงรูปถ่ายใบนั้น... นึกถึงแพรแพร...ความมืดหลังเปลือกตาเริ่มหมุนวน ความรู้สึกหนักอึ้งเหมือนแรงโน้มถ่วงเพิ่มขึ้นเป็สองเท่ากดทับร่างกายเขาให้จมดิ่งลงสู่เก้าอี้... จมลงไป... ลึกลงไป...
กลิ่น...สิ่งแรกที่วินรับรู้ไม่ใช่ภาพ แต่เป็กลิ่นกลิ่นของกระดาษเก่า กลิ่นฝุ่นจางๆ และกลิ่นน้ำยาถูพื้นกลิ่นมะนาวที่เป็เอกลักษณ์ของอาคารเรียนรวมวินลืมตาขึ้นแสงแดดสีทองยามบ่ายสาดส่องผ่านหน้าต่างกระจกบานยาว กระทบฝุ่นละอองที่ลอยคว้างอยู่ในอากาศจนดูเหมือนละอองทองคำ เขาไม่ได้อยู่ในห้องแล็บที่เย็นะเือีกต่อไป แต่อยู่ที่ 'หอสมุดกลาง' ของมหาวิทยาลัย
วินก้มลงมองมือตัวเองมือที่เคยหยาบกร้านและเริ่มตกกระที่ปลายแขนหายไปแล้ว แทนที่ด้วยมือที่ผิวตึง เรียบเนียน นิ้วยาวเรียวไม่มีรอยด้านจากการจับเมาส์มาทั้งชีวิต เขาลองกำมือแล้วแบออก ััถึงพละกำลังและความกระฉับกระเฉงของวัยหนุ่มที่เขาคิดว่าหายไปตลอดกาลเขายกมือขึ้นลูบหน้าท้อง... ไม่มีพุง! หน้าท้องแบนราบและแข็งแกร่ง"เชี่ย..." เขาอุทานออกมาเสียงเบา แต่เสียงนั้นกลับดังกังวานใส ไม่ใช่เสียงติดแหบไร้พลังของชายวัยจะเข้ากลางคน
เขากวาดสายตาไปรอบๆ ชั้นวางหนังสือไม้สักสูงตระหง่านทอดตัวยาวสุดลูกหูลูกตา นักศึกษาบางตาเดินผ่านไปมา แต่ใบหน้าของพวกเขาเบลอๆ เหมือนตัวประกอบในหนังที่ไม่มีบทพูด สมองของวินสร้างรายละเอียดให้คนพวกนี้ไม่ทัน หรือไม่... จิตใต้สำนึกของเขาก็ไม่สนใจคนอื่นเลยนอกจาก 'เธอ'
ตึก... ตึก... ตึก...เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังมาจากอีกฟากของชั้นหนังสือ หัวใจของวินเต้นแรงขึ้นโดยอัตโนมัติ เหมือนเขารู้ล่วงหน้าว่าใครกำลังจะเดินออกมาร่างเล็กๆ ในชุดนักศึกษาเสื้อขาวกระโปรงจีบสีกรมท่าเดินเลี้ยวออกมาจากมุมชั้นวาง'แพร'
วินกลั้นหายใจเธอเหมือนในรูปถ่ายใบนั้น แต่ 'มีชีวิต' กว่าเป็ล้านเท่าผมสีน้ำตาลเข้มมัดรวบหางม้าแกว่งไกวไปตามจังหวะการเดิน ผิวหน้าขาวใสที่ไร้เครื่องสำอางต้องแสงแดดจนดูเปล่งประกาย แก้มใสมีสีเืฝาดธรรมชาติที่หาไม่ได้จากผู้หญิงวัยสามสิบที่เขาเจอในชีวิตประจำวันเธอกำลังก้มหน้าอ่านชีทในมือ คิ้วขมวดมุ่นเล็กน้อยด้วยความตั้งใจ—ท่าทางที่วินไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อนในชีวิตจริง แต่สมองของเขาขุดคุ้ยมันขึ้นมาจากความทรงจำอันเลือนราง
วินยืนตัวแข็งทื่อ ขาที่ควรจะก้าวเข้าไปหากลับก้าวไม่ออก ความรู้สึกท่วมท้นตีตื้นขึ้นมาในอก มันคือความผสมปนเปของความรัก ความเสียดาย และตัณหาทันใดนั้น แพรก็เงยหน้าขึ้นดวงตากลมโตคู่สวยสบตาเข้ากับเขาวินเตรียมใจรับความผิดหวัง เตรียมใจว่าเธอจะมองผ่านเขาไปเหมือนคนแปลกหน้า เพราะในอดีตนั้น... ความจริงคือพวกเขาแทบไม่ได้คุยกัน
แต่ในฝันนี้... กฎทุกอย่างขึ้นอยู่กับความปรารถนาของเขาแพรชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่รอยยิ้มกว้างจะค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า—รอยยิ้มที่ทำให้โลกทั้งใบของวินสว่างวาบ"พี่วิน?" เสียงหวานใสเรียกชื่อเขา
วินรู้สึกเหมือนถูกไฟช็อตแล่นผ่านสันหลัง วินาทีนั้นเขาเข้าใจคำพูดของเอกภพทันที... ความปรารถนาที่ถูกกดทับมาเป็สิบปี มันะเิออกมาแล้วร่างกายหนุ่มแน่นของเขาตอบสนองทันที เืสูบฉีดลงสู่เบื้องล่างอย่างรวดเร็วและรุนแรงยิ่งกว่าตอนช่วยตัวเองเมื่อคืนเขาไม่ได้แค่ 'อยากได้' เธอ แต่เขา '้า' เธอ ทั้งตัวและหัวใจ
"แพร..." วินตอบกลับ เสียงของเขาสั่นเครือเขาเดินเข้าไปหาเธอ ไม่ใช่การเดินแบบลังเล แต่ก้าวเข้าไปด้วยสัญชาตญาณ แพรไม่ได้ถอยหนี เธอยังคงยืนยิ้มอยู่ตรงนั้น พร้อมกับหนังสือเรียนในมือ
เมื่อวินหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยมาแตะจมูก ไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมราคาแพง แต่เป็กลิ่นโคโลญจ์แบบเด็กๆ กลิ่นสบู่ และกลิ่น 'ความสาว' ที่บริสุทธิ์มือของวินเอื้อมออกไป สั่นเทาเล็กน้อยขณะที่ปลายนิ้วััแก้มเนียนนุ่มของเธอมัน 'จริง' มาก...ความอุ่น ความนุ่ม ความยืดหยุ่นของิั... ทุกอย่างจริงจนน่าขนลุก
"พี่วินมาทำอะไรที่คณะแพรคะ?" เธอถาม เอียงคอเล็กน้อยอย่างน่ารักวินกลืนน้ำลาย เขารู้ว่านี่คือฝัน แต่เขาก็ไม่อยากตื่น"พี่... พี่มาหาแพร"
เขาลดมือลงมาจับมือเธอ หนังสือในมือแพรหล่นลงพื้นดัง ตุ้บ แต่ไม่มีใครสนใจวินดึงร่างเล็กเข้ามาในอ้อมกอด ร่างกายของเธอนุ่มนิ่มและแนบสนิทไปกับลำตัวที่แข็งแกร่งของเขา หน้าอกนุ่มหยุ่นของเธอบดเบียดกับอกของเขาผ่านเนื้อผ้าบางๆ"พี่คิดถึงแพร..." เขากระซิบข้างหูเธอ สูดดมกลิ่นเส้นผมของเธออย่างหิวกระหาย
แพรไม่ได้ขัดขืน แต่กลับซุกหน้าลงกับไหล่เขา แขนเล็กๆ โอบรอบเอวเขาไว้แน่น"แพรก็รอพี่วินมาตั้งนาน..."
วินาทีนั้น วินรู้ตัวว่าเขาติดกับแล้ว...เขาไม่ได้เสร็จสมอารมณ์หมายทางเพศ แต่เขา 'หลงกล' ให้กับกับดักนี้อย่างสมบูรณ์ เขาจะไม่มีวันยอมกลับไปสู่โลกความเป็จริงที่มีแต่เมียทำหน้านิ่งเบื่อโลกและงานที่น่าซ้ำซากอีกต่อไป ตราบใดที่เขายังมีโลกใบนี้...
15:30 น. | ห้อง The Suite ในโลกความจริง
"วิน... วิน... ตื่นได้แล้ว"เสียงเรียกของหมอเอกดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท เหมือนเสียงรบกวนคลื่นวิทยุภาพหอสมุดพังทลายลง แสงแดดสีทองแตกกระจายเป็เม็ดพิกเซล แล้ววินก็ถูกกระชากกลับมาสู่ความมืดมิดและความเย็นะเืของห้องแล็บ
วินลืมตาโพลง หอบหายใจถี่เหมือนคนที่เพิ่งโผล่พ้นน้ำเขากวาดตามองไปรอบห้อง ความรู้สึกว่างเปล่ามหาศาลถาโถมเข้าใส่ทันทีที่ภาพเพดานสีขาวปรากฏขึ้น"ไม่..." เขาพึมพำ "เอาแพรคืนมา... กูยังคุยกับเธอไม่จบ"
เอกยืนกอดอกมองเพื่อนอยู่ข้างเตียง แววตาหลังแว่นตาเป็ประกายวูบหนึ่ง"ใจเย็นๆ เพื่อน เวลาหมดแล้ว... ครั้งแรกเราให้แค่ 45 นาที ไม่งั้นสมองมึงจะ Overload"เอกเอื้อมมือมาปลดสายรัดศีรษะออก วินรู้สึกเหมือนถูกกระชากิญญาออกจากร่าง เขาพยายามขยับตัว แต่ร่างกายจริงกลับรู้สึกหนักอึ้งและปวดเมื่อยไปหมด—ความแตกต่างระหว่าง 'ร่างหนุ่มในฝัน' กับ 'ร่างแก่ในความจริง' ชัดเจนจนน่าเจ็บใจ
"เป็ไงบ้าง?" เอกถาม พลางเหลือบมองหน้าจอมอนิเตอร์กราฟโดพามีนและเอ็นโดรฟินพุ่งสูงทะลุเพดาน สูงกว่าตอนที่คนถูกหวยรางวัลที่หนึ่งเสียอีก
"มัน... สุดยอดมากไอ้เอก" วินตอบเสียงสั่น เขาจ้องหน้าเพื่อนด้วยแววตาของคนติดยาที่้าเสพย์ต่อไป "มันเหมือนจริงมาก... กูััเธอได้ กูได้กลิ่นเธอ"
"กูบอกแล้ว" เอกยิ้มมุมปาก ยื่นขวดน้ำเปล่าให้ "แต่มึงต้องระวัง... สิ่งที่มึงเห็นคือสิ่งที่มึง 'อยากเห็น' ไม่ใช่ความจริงทั้งหมด... แต่นั่นแหละคือข้อดีของความฝันไม่ใช่เหรอ?"
วินรับน้ำมาดื่ม มือยังสั่นไม่หาย"กูจะมาทำอีกได้เมื่อไหร่?" คำถามนั้นหลุดออกจากปากทันที
เอกแสร้งทำท่าครุ่นคิด พลิกดูตารางงานในแท็บเล็ต"ปกติเราให้ทำแค่อาทิตย์ละครั้ง... แต่สำหรับมึง ที่เป็แขกพิเศษของกู... กูอาจจะหยวนให้เป็อาทิตย์ละ 2-3 ครั้งได้ ถ้าผลสแกนสมองมึงปกตินะ"
วินพยักหน้าเร็วๆ เหมือนเด็ก "ได้... อะไรก็ได้ กูยอมหมด"
เอกภพตบไหล่เพื่อนเบาๆ เป็การปลอบประโลมที่ดูอบอุ่น แต่ในใจของจิตแพทย์หนุ่มกำลังยิ้มเยาะหนูทดลองตัวแรกติดกับดักโดยสมบูรณ์แล้วและข้อมูลความปรารถนาเบื้องลึกของมนุษย์ที่เขาเพิ่งเก็บได้... กำลังจะกลายเป็กุญแจสำคัญสำหรับโปรเจกต์ที่ใหญ่กว่านี้มาก
"กลับบ้านไปพักผ่อนเถอะวิน... แล้วอย่าลืมทำการบ้านที่กูสั่ง" เอกทิ้งท้าย"การบ้าน?""หาของที่เป็ 'ตัวเชื่อมโยง' เพิ่มเติม... ยิ่งมึงมีข้อมูลเกี่ยวกับแพรมากเท่าไหร่... โลกในฝันของมึงก็จะยิ่งเสถียรมากขึ้นเท่านั้น... หรืออาจจะทำให้มึงเชื่อมต่อกับ ใครบางคน ได้ง่ายขึ้นด้วย"
วินขมวดคิ้วไม่เข้าใจความหมายแฝงนั่น แต่เขาก็ไม่สนใจ เขาแค่คิดว่าจะไปหาหนังสือรุ่นหรือของขวัญเก่าๆ ที่เคยได้จากแพรมาเพิ่มเชื้อไฟให้ฝันครั้งหน้าได้อย่างไร
144
