คุยกันสักนิด
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
บทที่ 2
แต่เมื่อเมิ่งจือหลันได้มองวิธีการทำอาหารของอีกฝ่าย เธอก็อดที่จะขมวดคิ้วขึ้นมาไม่ได้ เพราะว่าคนตรงหน้ากำลังเทน้ำมันลงไปในกระทะเป็จำนวนมาก ซึ่งแน่นอนว่าเธอจะไม่แปลกใจเลย ถ้าหากอีกฝ่ายไม่ได้ตอกไข่ใส่ชามและเทมันลงไปในกระทะใบนั้น
[ผมลืมบอกกับคุณเมิ่งจือหลันไป ว่าในอนาคตเกิดเหตุการณ์ต่างๆ มากมาย ไม่ว่าจะเป็การทำรบกันของมนุษย์ด้วยกันเอง และมีการเกิดอุกกาบาตขึ้นหลายต่อหลายครั้ง ทำให้ในที่สุดมนุษย์ก็ย้ายออกจากโลกใบเดิมที่เคยอาศัยอยู่ ทำให้เอกสารต่างๆ ได้รับความเสียหายและศูนย์หายไปเป็จำนวนมาก รวมไปถึงการทำอาหารด้วยเช่นเดียวกัน]
“แบบนี้ฉันก็สามารถทำอาหาร แล้วเปิดขายในร้านค้าสตรีมได้ใช่ไหม” เมิ่งจือหลันเริ่มมองเห็นเส้นทางหาเงินของเธอขึ้นมาในทันที เพราะถ้าหากเธอทำอาหารและนำไปขายให้กับคนในโลกอนาคต รับรองได้เลยว่าอาหารของเธอจะต้องขายดิบขายดีอย่างแน่นอน
[ใช่ครับ]
แต่ก่อนที่เมิ่งจือหลันจะได้สำรวจระบบสตรีมต่อ เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นมาเสียก่อน ทำให้เมิ่งจือหลันรีบล้มตัวลงไปนอนบนเตียงนอนของตัวเองอีกครั้ง พร้อมกับที่ประตูห้องนอนของเธอถูกเปิดออกมาในที่สุด
หลังจากที่บานประตูถูกเปิดออกมา เมิ่งจือหลันก็เห็นชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินเข้ามาภายในห้องนอนของเธอ พร้อมกับที่มือของชายคนดังกล่าวกำลังถือกะละมังใบเล็กเอาไว้ และหลังจากที่เมิ่งจือหลันได้เห็นใบหน้าของชายวัยกลางคนคนดังกล่าว เธอก็รับรู้ได้ในทันทีว่าชายคนนี้คือพ่อของเธอในตอนนี้นั่นเอง
“จือหลัน ในที่สุดลูกก็ฟื้นขึ้นมาเสียที” เมิ่งจางเฮ่อรีบเดินตรงไปหาลูกสาวของตัวเองด้วยความตื่นเต้นและดีใจ เพราะ่เวลาที่อีกฝ่ายยังคงนอนหลับไม่สตินั้น ทั้งเขาและภรรยาต่างก็รู้สึกเป็กังวลเป็อย่างมาก นอกจากนี้ยังมีครอบครัวภรรยาของเขาที่รู้สึกเป็ห่วงลูกสาวของเขาเช่นเดียวกัน
“พ่อคะ”
“ลูกพึ่งฟื้นขึ้นมาอย่างพึ่งพูดอะไรเลย เดี๋ยวลูกดื่มน้ำก่อนนะ แล้วเดี๋ยวพ่อจะไปทำโจ๊กมาให้ลูกทาน” เมิ่งจางเฮ่อรินน้ำดื่มที่วางอยู่ข้างเตียงนอนของลูกสาวให้อีกฝ่ายในทันที ก่อนที่เขาจะรีบเดินกลับไปยังห้องครัว เพื่อทำอาหารให้ลูกสาวของเขาได้ทาน
เมิ่งจือหลันอดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้กับท่าทางของอีกฝ่าย แต่ถึงอย่างนั้นภายในใจของเธอก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน ถึงแม้ว่าเธอจะพึ่งเคยเจอพ่อของเ้าของร่างนี้เป็ครั้งแรก แต่เพราะความรู้สึกของเมิ่งจือหลันคนก่อนยังคงมีอยู่ ทำให้เธอไม่รู้สึกแปลกแยกหรือใกับการกระทำของอีกฝ่ายเลยแม้แต่นิดเดียว
ในระหว่างที่เมิ่งจือหรันรออาหารจากพ่อของเธออยู่นั้น เธอก็ไม่ปล่อยเวลาว่างให้เปล่าประโยชน์แต่อย่างใด เพราะว่าเมิ่งจือหลันได้ทำการสำรวจระบบสตรีมต่อนั่นเอง ซึ่งยิ่งเธอได้เห็นคลิปต่างๆ ที่ปรากฏอยู่บนระบบสตรีมในครั้งนี้ ก็ทำให้เธอรู้สึกประหลาดใจและไม่คุ้นชินกับการใช้ชีวิตของผู้คนในโลกอนาคตเป็อย่างมาก เพราะดูเหมือนว่าผู้คนไม่ค่อยชอบออกไปเดินเล่นข้างนอก หรือว่าไปเดินซื้อของตามตลาดหรือห้างสรรพสินค้าเลย
แต่เมื่อเธอได้ฟังคำอธิบายของสตรีมเมอร์ที่กำลังไลฟ์สดอยู่นั่น ก็ทำให้เธอทราบความเป็จริงขึ้นในทันที เพราะด้วยระบบขนส่งที่ทันสมัยและใช้เวลาเพียงแค่ไม่กี่นาทีก็ทำให้ได้รับสินค้าต่างๆ เรียบร้อยแล้ว ดังนั้นจึงไม่มีความจำเป็ที่ผู้คนจะต้องออกไปเดินเบียดดกันข้างนอก เพื่อคอยหาซื้อข้าวของต่างๆ นั่นเอง
“ถึงแม้ว่ามันจะสะดวกสบาย แต่ถ้าฉันต้องไปอยู่ที่นั่นคงจะคิดถึงการเดินเที่ยวห้างหรือสวนสาธารณะแน่เลย”
[ผมเชื่อว่าถ้าคุณเมิ่งจือหลันไปอยู่ในโลกอนาคตจะต้องปรับตัวได้อย่างแน่นอนครับ เพราะถึงแม้ว่าผู้คนส่วนมากจะชื่นชอบการสั่งข้าวของหรืออาหารออนไลน์ แต่ในโลกอนาคตก็ยังคงมีสวนสาธารณะและห้างสรรพสินค้าให้ผู้คนได้เดินเที่ยวเล่นกันนะครับ]
“แบบนั้นก็ค่อยน่าสนใจหน่อย แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็คงไปไม่ได้ เพราะว่าฉันมาอยู่ที่นี่แล้ว”
[คุณเมิ่งจือหลันก็ดูสตรีมเมอร์คนอื่นๆ ไลฟ์สดไปสิครับ ถึงยังไงระบบสตรีมเมอร์ก็ให้ความเสมือนจริงอยู่แล้ว]
เมิ่งจือหลันหัวเราะไม่ออกเมื่อได้ยินคำพูดของเสี่ยวเป่า ก่อนที่เธอจะหลุดชะงักการพูดคุยของเธอกับเสี่ยวเป่าในทันที เมื่อเธอได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวที่อยู่ด้านนอก พร้อมกับการปรากฏของพ่อของเธอที่กำลังเดินเข้ามาภายในห้องนอนพร้อมกับชามข้าวที่อยู่ในมือ
‘เสี่ยวเป่า นายอย่างลืมถ่ายรูปเสมือนจริงของโจ๊กที่พ่อของฉันทำเอาไว้ด้วยนะ ฉันจะลองไปอัปลงในระบบสตรีมของนายดู’
[รับทราบครับ]
“รีบทานตอนที่โจ๊กร้อนๆ นะจือหลัน หลังจากที่ลูกทานโจ๊กหมดแล้ว จะได้มาทานยาที่พ่อได้รับมาจากโรงพยาบาลด้วย” เมิ่งจางเฮ่อยังคงรู้สึกเป็ห่วงลูกสาวของเขา ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะฟื้นขึ้นมาแล้วก็ตามที
“ถ้าหากลูกทานโจ๊กเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็ว่างชามเอาไว้ข้างเตียงของลูกได้เลยนะ เดี๋ยวหลังจากเลิกงานแล้ว พ่อจะกลับมาเก็บชามให้ลูกเอง”
เมิ่งจือหลันส่งยิ้มให้กับพ่อของเธอ เธอรู้สึกดีใจและยินดีเป็อย่างมากที่พ่อของเธอรู้สึกเป็ห่วงแบบนี้ เพราะในอดีตนั้นเธอเป็เพียงเด็กกำพร้าคนหนึ่งเท่านั้น ไม่เคยได้รับความอบอุ่นจากผู้เป็พ่อหรือแม่เลยแม้แต่นิดเดียว
“ค่ะพ่อ พ่อรีบไปทำงานเถอะนะคะ นี่ก็ใกล้จะเข้างานแล้วไม่ใช่เหรอคะ”
เมิ่งจางเฮ่อพยักหน้า ก่อนที่เขาจะกวาดสายตามองร่างของลูกสาวอีกครั้งหนึ่ง พร้อมกับย้ำเตือนไม่ให้อีกฝ่ายลุกขึ้นมาทำงานบ้านเหมือนเช่นปกติ หลังจากที่ย้ำเตือนกับอีกฝ่ายเรียบร้อยแล้ว เมิ่งจางเฮ่อก็เดินออกจากบ้านของตัวเอง เพื่อตรงไปยังที่ทำงานของภรรยาของเขา ซึ่งแน่นอนว่าเขาไม่อยากให้ภรรยาของเขาต้องทำงานไปด้วยเป็ห่วงลูกสาวของพวกเขาไปด้วย ดังนั้นเมิ่งจางเฮ่อจึงอยากจะแวะไปบอกข่าวดีเช่นนี้กับภรรยาของเขาก่อนนั่นเอง
หลังจากที่พ่อของเธอออกไปจากห้องนอนเรียบร้อยแล้วนั้น เมิ่งจือหลันก็ลงมือทานโจ๊กที่อยู่ในมือของเธอในทันที ซึ่งแน่นอนว่าอาหารที่พ่อของเธอทำนั้นยังคงมีรสชาติที่อร่อยเหมือนเช่นเคย เพราะว่าพ่อของเธอทำงานอยู่ร้านอาหารของรัฐนั่นเอง ถึงแม้ว่าในตอนนี้พ่อของเธอจะทำงานเป็ผู้จัดการร้านอาหารแล้วก็ตามที
“อร่อยมาก”
เมิ่งจือหลันรีบทานโจ๊กอย่างรวดเร็ว หลังจากที่ทานจนหมดเรียบร้อยแล้ว เธอก็ไม่ได้วางชามข้าวเอาไว้บนโต๊ะข้างเตียงอย่างที่พ่อของเธอ้า เพราะเมิ่งจือหลันได้ถือชามข้าวและตรงไปยังห้องครัวในทันที หลังจากที่ทำความสะอาดชามข้าวเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้น เมิ่งจือหลันก็เดินกลับมายังห้องนอนของเธออีกครั้ง
“เสี่ยวเป่า นายอัปคลิปที่ถ่ายลงไปได้เลยนะ ฉันก็ดูกระแสสักหน่อยว่าคนในโลกอนาคตจะรู้สึกยังไงถ้าได้ลองชิมโจ๊กที่พ่อของฉันทำขึ้นมา”
[ได้เลยครับ เดี๋ยวผมจัดการให้ รับรองได้เลยว่าโจ๊กชามนี้จะต้องเป็กระแสฮอตฮิตของคนในโลกอนาคตแน่นอนครับ]
หลังจากที่บอกให้เสี่ยวเป่าอัปคลิปชามโจ๊กที่พ่อของเธอทำลงไปในระบบสตรีมเรียบร้อยแล้ว เธอก็ทิ้งตัวลงนอนบนที่นอนอีกครั้ง ถึงแม้ว่าเธอยังอยากจะสำรวจระบบสตรีมอีกครั้งก็ตาม แต่เพราะยาที่เธอพึ่งจะทานเข้าไป ทำให้หนังตาของเธอเริ่มจะปิดลงไปในทุกที ดังนั้นเมิ่งจือหลันจึงปล่อยทุกอย่างไปก่อน แล้วกลับมานอนเพื่อพักผ่อนร่างกายของเธออีกครั้ง
ซึ่งแน่นอนว่าเมิ่งจือหลันไม่ได้รับรู้เลยแม้แต่นิดเดียว ว่าคลิปโจ๊กที่เธอในเสี่ยวเป่าอัปโหลดไปในระบบสตรีมนั้น ในเวลานี้ทำให้โลกอนาคตปั่นป่วนไปเลยทีเดียว
เสี่ยวเยว่ของจือจือ: นี่มันคืออาหารแน่เหรอ ทำไมถึงได้เละเทะแบบนี้
ดวงจันทร์ในความมืด: +1 คิดเหมือนกับ้าเลย โจ๊กคืออะไร เละๆ แบบนี้เหมือนอาหารสัตว์เลย
อาหารเหลวคือชีวิต: พระเ้า ทำไมมันถึงได้อร่อยขนาดนี้ ขอแนะนำเลยนะสำหรับคนที่ยังไม่ได้ลองชิม กรุณารีบเปิดระบบััโดยเร็ว แล้วลองกินมันดูสักครั้ง หลังจากนั้นพวกนายจะไม่ผิดหวังเลย บ้าจริงฉันต้องเปลี่ยนชื่อของฉันแล้ว
โจ๊กชามนี้อร่อยมาก: ฉันเปลี่ยนชื่อแล้ว ว่าแต่สตรีมเมอร์สนใจที่จะเปิดขายไหม ฉันอยากกินของจริงมากกว่า
ชีวิตนี้ช่างว่างเปล่า: ตอนแรกฉันก็ไม่กล้าลองชิมมันนะ แต่เพราะคุณอาหารเหลวคือชีวิต ไม่ใช่สิ ตอนนี้เปลี่ยนโจ๊กชามนี้อร่อยมาก ฉันเลยตัดสินใจลองกลั้นหายใจทานมันดูสักครั้ง แล้วก็ไม่ผิดหวังเลยจริงๆ มันอร่อยมาก อร่อยกว่าร้านอาหารที่ฉันเคยทานมาทั้งชีวิตเลยก็ว่าได้
ฉันรักโจว่หยาง: พวกนายก็อวยกันเกินไป ฉันลองชิมแล้วไม่เห็นจะอร่อยตรงไหนเลย สู้ร้านอาหารของโจว่หยางก็ไม่ได้สักนิดเดียว
User95874219: นั้นสิ คนพวกนี้ก็อวยกันเกินไปจริงๆ อาหารก็ดูไม่น่าทาน แถมรสชาติก็ไม่ได้อร่อยขนาดนั้น ไม่รู้ทำไมคนพวกนี้ถึงได้อวยสตรีมเมอร์คนนี้ หรือว่าเธอจ้างให้คนเหล่านี้มาอวยเธอกันแน่
เด็กดื้อ: คนพวกนี้อีกแล้ว พอเห็นว่ามีสตรีมเมอร์ที่กำลังจะดังขึ้นมาหน่อย ก็รีบมาเม้นร้ายๆ ใส่คนอื่นเลยนะ
ภรรยาของคุณชายใหญ่: เห็นด้วยกับเม้นบน +1ล้านไปเลย ถ้าเข้าไปกดดูโพสของคนพวกนั้นจะรู้เลยว่าจากสตรีมเมอร์คนไหน
User95874219: ฉันพูดความจริง อาหารก็เละๆ ไม่ได้ดูน่ากินเลยสักนิด แถมดูโปรไฟล์ก็เหมือนจะเป็สตรีมเมอร์มือใหม่ และโพสนี้ก็ยังมีโพสแรกอีกด้วย ก็ไม่รู้ทำไมโพสแรกของสตรีมเมอร์คนนี้ถึงได้มีคนเข้ามาดูเยอะจัง ถ้าไม่ใช่เพราะว่าไปจ้างคนอื่นมา หรือว่าสตรีมเมอร์คนนี้ไปเป็เด็กของเศรษฐีในเมืองหลวง ถึงได้มีเงินมาจ้างพวกนายมาเม้นอวยกันแบบนี้
User95874219 ถูกบล็อก
ชีวิตนี้ช่างว่างเปล่า: เอาแล้วไงละ แอดมินคนนี้ทำงานได้เร็วมาก ฉันก็ไม่เข้าใจคนพวกนั้นเหมือนกัน ถ้าหากไม่ชอบก็แค่กดออกไปเท่านั้นเอง ทำไมต้องมาพูดจาร้ายๆ ใส่คนอื่นแบบนี้ด้วย นอกจากนี้พวกเราก็ยังไม่ได้รู้จักสตรีมเมอร์คนนี้เลย อีกอย่างฉันขอบอกเลยนะ ว่าฉันเข้ามาเองเพราะว่าฉันกำลังไล่ดูคลิปในหมวดอาหาร ไม่มีใครจ้างมาแม้แต่คนเดียว
+1
+1754
+8523
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++
พบกันใหม่ในตอนต่อไปนะคะ
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++
1K
