สัญญาจำนน_End

        “เธอเป็๲ใคร? แล้วมาทำไม?”

        นายหัวครรชิต จ้องมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้า เธอช่างดูบอบบาง อรชอนอ้อนแอ้น ผมยาวสยายเต็มกลางหลัง ใบหน้ารูปไข่ ผิวขาวเนียนใส ดวงตากลมโต เวลาที่มองมายังเขาเหมือนลูกกวางระวังภัย ปากนิดจมูกหน่อยรับกันพอดิบพอดี อายุอานามก็น่าจะราวๆ 20 ต้นๆ แต่เธอช่างกล้าหาญชาญชัย บุกเข้ามาถึงถ้ำเสือเลยทีเดียว แล้วคิดหรือว่าจะรอดพ้นเงื่อมือเสืออย่างเขาไปได้ เมื่ออาหารรสเลิศได้มาเสิร์ฟให้ถึงที่ขนาดนี้

        “ฉันมาขอคุยกับนายหัวครรชิตค่ะ” วิรดา พูดอย่างกล้าๆ กลัวๆ ผู้ชายคนนี้ช่างดูดุดัน ป่าเถื่อน ทรงพลัง แต่สายตาเขาช่างมีแรงดึงดูซะนี้กระไร หน้าตาหล่อเข้มคมคาย ร่างกายก็ดูใหญ่โตกว่ามาตรฐานชายไทยทั่วๆ ไป กล้ามนี้เป็๲หมัดๆ ถ้าได้จับดูน่าจะแน่นแข็งโป๊กเลย

        “ฉันนี้แหละ นายหัวครรชิต” ชายหนุ่มกล่าวแนะนำตัวเอง

        “ฉันอยากจะมาคุยเ๱ื่๵๹หนี้สินของพ่อน่ะค่ะ” วิรดา กล่าวแจ้งเจตจำนงที่มาขอพบในวันนี้

        “พ่อเธอ!.. นายเอกวิน ใช่ไหม?” นายหัวครรชิต หรี่ตามองหญิงสาวก่อนจะถามกลับไป

        “ใช่ค่ะ ฉันอยากจะให้คุณช่วยผ่อนผันหนี้ไปก่อนจะได้ไหม ฉันจะหาเงินมาผ่อนชำระให้ทุกเดือน ฉันสัญญา” หญิงสาวพยายามข้อร้องเผื่อว่าเขาจะใจอ่อนบ้าง

        “เธอช่างพูดง่ายนะสาวน้อย รู้ไหมว่าฉันผ่อนผันให้พ่อเธอมาหลายครั้งแล้ว แต่ก็ยังไม่เห็นว่าพ่อเธอจะหามาใช้คืนฉันเลย แล้วจะให้ฉันเชื่อเธอได้ยังไง ว่าเธอจะหามาใช้ให้ฉันได้น่ะ หึ!” ซึ่งมันก็จริงอย่างที่เขาว่านั้นแหละ เธอไม่มีหลักประกันอะไรให้เขาเชื่อได้เลยจริงๆ

        “ตอนนี้ฉันไม่มีหลักประกันให้คุณ แต่โปรดเชื่อฉันเถอะว่าฉันจะหาเงินมาใช้ให้คุณอย่างแน่นอน” ชายหนุ่มส่ายหน้ายิ้มๆ

        “เอาอย่างงี้ไหมล่ะ เธอมาเป็๲หลักประกัน ทำงานขัดดอกให้ฉัน แล้วฉันจะไม่ยึดบ้านและที่ดินของพ่อเธอ เธอเห็นว่ายังไง?” ชายหนุ่มหรี่ตามองหญิงสาว ยิ้มกรุ่มกริ่มเ๽้าเลห์

        “คุณ!..” หญิงสาวอ้ำอึ้งไม่คาดคิดว่าชายหนุ่มจะยื่นข้อเสนออย่างนี้ให้เธอ

        “ถ้าเธอปฏิเสธฉันก็ไม่ว่าอะไรนะ ก็ยึดๆ ไปก็แล้วกัน ดีซะอีกจะได้ไม่ต้องมาคอยปวดหัวทีหลัง” ชายหนุ่มว่าพลางจะเดินเข้าไปในบ้าน

        “เดี๋ยวก่อน!.. ถ้าฉันยอม คุณจะไม่ยึดบ้านและที่ดินของพ่อฉันจริงๆ ใช่ไหม?” วิรดา ถามย้ำเพื่อความแน่ใจ

        “แน่นอน แต่เธอต้องทำทุกอย่างตามที่ฉันสั่งนะ ห้ามขัดขืนหรือทรยศโดยเด็ดขาด” นายหัวครรชิต หันกลับมามองกวางน้อยตรงหน้า ด้วยความกระหยิ่มยิ้มย่องใจ ที่จะได้กินกวางน้อยอันแสนอร่อยนี้

        “ฉันตกลง ฉันจะมาทำงานให้คุณเพื่อขัดดอก” หญิงสาวหลับตาลงอย่างหยุดคิดตัดสินใจ ก่อนจะลืมตาขึ้น แล้วตอบชายหนุ่มออกไป

        “ดี งั้นพรุ่งนี้เธอมาเริ่มทำงานได้เลย และเธอจะต้องมาอยู่ที่นี่กับฉันด้วย” นายหัวครรชิต กล่าวขึ้น

        “ต้องมาอยู่ที่นี่ด้วยเหรอ?” วิรดา ทำท่า๻๠ใ๽

        “ต้องสิ เพราะเธอจะต้องทำทุกอย่างตามที่ฉันสั่ง ไม่มีเวลาพัก ไม่มีวันหยุด” ชายหนุ่มตอบ วริดา รู้สึกหวั่นวิตกยิ่งนัก ไม่รู้คิดผิดหรือคิดถูกที่ตัดสินใจออกไปอย่างนี้ แต่จะทำไงได้ล่ะ มันไม่มีทางเลือกอีกแล้วนี่ และเธอก็ได้ตัดสินใจไปแล้วด้วย ก็คงต้องขึ้นอยู่กับโชคชะตาเท่านั้นแหละที่นี้

        “มีข้อสงสัยอะไรอีกไหม?” นายหัวครรชิต ถามขึ้นอีกที

        “ไม่มีแล้วค่ะ” หญิงสาวส่ายหน้าก่อนจะตอบกลับไป

        “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันไปทำงานล่ะ เจอกันพรุ่งนี้นะสาวน้อย” กล่าวจบนายหัวครรชิต ก็เดินเข้าบ้านไป ปล่อยให้หญิงสาวยืนคิดไม่ตกอยู่แต่เพียงผู้เดียวเป็๲เวลา 15 นาทีเห็นจะได้ หญิงสาวจึงค่อยๆ เดินห่างออกไปจากบ้านของชายหนุ่ม โดยที่มีสายตาของ นายหัวครรชิต มองดูหญิงสาวตลอดระยะเวลาที่เธอเดินจากไป

๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔