คิไมระ

" หน็อยแก! "

     หมัดของร่างกำยำได้พุ่งมาทางใบหน้าของผมด้วยความโกรธสุดขีดแต่ผมไม่ยอมให้ใบหน้าสุดหล่อของผมได้แผลหรอกมีแหวนซะอย่างก็ต้องใช้ให้คุ้มกับที่ซื้อมา
     ผมใช้แหวนป้องกัน
     เมื่อแหวนส่องแสงมันก็สร้างแสงขนาดใหญ่เป็นรูปทรงกลมเหมือนกระดองเต่าจนสามารถปัดป้องหมัดของมันได้
     ตุบ!
     " อะไรกัน! "
     ผมไม่รอให้มันตกใจเสร็จหรอกมีโอกาสก็ต้องคว้ามัน
     ผมใช้แหวนเพลิง
     เมื่อส่องแสงแหวนก็รวมแสงสีส้มทั้งหมดไว้ในมือขวา
     จากนั้นผมก็ก้มลงหลบหมัดของมันอีกครั้งจากนั้นก็ใช้มือของผมบีบตรงจุดคอหอยของมัน
     " ถ้าไม่หยุดรังควานข้าอีก อย่าหาว่าข้าไม่เตือนไม่งั้นข้าจะเผาคอเจ้าซะ! "
     ผมไม่พูดเปล่ากลับบีบคอเบาๆ และส่งความร้อนนิดๆ เข้าไปในผิวคอหอยของมันด้วยใบหน้ายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์
     " หึ! "
     พอมันเห็นผมเอาจริงก็ถึงกับหน้าสั่นและทรุดลงนั่งกับพื้นโดยที่ผมละจากคอหอยมันแล้ว เพื่อนๆของมันต่างลากมันกลับไปโดยที่ไม่กล้าหันมามองผมได้แต่ก้มลงมองพื้น
     หึ! ต้องอย่างนี้สิคนฉลาดเค้าทำกัน
     และหลังจากไอ้กล้ามนั่นก็จากไปก็ไม่มีใครกล้ามารังควานผมอีกเลยจนกระทั่งหมดไปหนึ่งวัน
     ก่อนจะกลับที่พักก็ไม่วายที่จะตรวจสอบสิ่งที่เกิดขึ้นตอนไปซื้อของ
     ตอนข้าไม่อยู่เป็นยังไงบ้าง
     ผมถามบริวาณ โกร่าและคิเรีย
     (( มีมากอยู่ขอรับ ))
     (( แต่ยังไม่ถึงพิการเพราะพวกมันไหวตัวก่อนเจ้าค่ะ ))
     (( แต่ในความโชคร้ายก็ยังมีเรื่องดีอยู่ขอรับ ))
     อะไรล่ะบอกข้ามาสิ
     โกร่าและคิเรียไม่ได้ให้คำตอบจากปากแต่ส่งบางอย่างมาให้
     สิ่งนั้นก็คือสิ่งที่โซระรู้จักกันดีนั้นคือ ผลึกสีนิล
     โอ้โฮ! มากมายขนาดนี้เชียว เยอะขนาดนี้เอาไปซื้อได้หลายอย่างเลยนะเนี่ย
     ผมมองผลึกที่มากมายก่ายกองดูรวมๆ แล้วหน้าจะหลายร้อยก้อน
                                ............................................
     รุ่งเช้าต่อมาผมก็ได้ออกไปข้างนอกโดยที่ไม่กินอาหารเช้า
     เพราะอะไรน่ะหรือ!
     เพราะผมตื่นเต้นที่ได้ผลึกมามากมายขนาดนี้ไงล่ะรู้สึกเหมือนตนเองร่ำรวยยังไงก็ไม่รู้ จนลืมความหิวไปซะสนิท
     คิดว่าตื่นเช้าขึ้นมาก็คงจะได้เดินไปคนเดียวอย่างสบายใจเฉิบ
     แต่เปล่าเลย! ไอ้เกย์ก็ดันตามมาด้วย
     ตื่นตั้งแต่ตอนไหนอ่ะ? เร็วชะมัดอุตส่าจะหนีพ้นแล้วเชียว
     รึว่าผู้คุมที่นี่เค้าไม่ได้นอนกัน! แต่ก็ไม่น่าจะเป็นไปได้เพราะพวกเขาก็ยังเป็นมนุษย์อยู่ไม่ใช่วิญญาณเดรัจฉาน
     เฮ้อ ผมรู้สึกเหนื่อยขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกทั้งๆ ที่อากาศก็ยังไม่ได้ร้อนผิดกับผู้ติดตามที่ทำหน้าทำตาระรื่น น่าหมั่นไส้
     อย่าคิดว่าผมจะดีใจนะเพราะผมไม่ได้ต้องการให้มาสักหน่อยไม่เต็มใจด้วยซ้ำ!